เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        โชคดีที่เจิ้งหยวนมาหาหลินเสี่ยวหยางเมื่อวันก่อนเพราะป้าสะใภ้ใหญ่มาโรงงานเครื่องจักรในวันรุ่งขี้นป้าสะใภ้ใหญ่ทำงานน่าเชื่อถือกว่าลูกชายมากเธอเดินตรงเข้าไปถามที่ป้อมยามทันทีว่ามีเด็กสาวหน้าตาดีมาหาคนในโรงงานวันไหนบ้างหรือเปล่า

        เธอถามเด็กหนุ่มที่ช่วยเจิ้งหยวนตามหาหลินเสี่ยวหยางวันนั้นซึ่งเด็กหนุ่มก็ความจำดี แถมเจิ้งหยวนยังหน้าตาสะสวย ไฉนเขาจะลืมลงเขาจึงยิ้มตอบโดยไม่คิด “มีสิๆ”

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งดีใจ “งั้นวันนั้นเธอมาหาเพื่อนคนไหนเหรอ?”

        ยามได้ฟังประโยคนี้ ความระแวงพลันตื่นตัวขึ้นโรงงานเครื่องจักรเป็นโรงงานใหญ่ของอำเภอเขาเป็นยามที่นี่ได้อย่างราบรื่นแสดงว่าฉลาดมีไหวพริบระดับหนึ่งเช่นกัน

        “คุณถามไปทำไม?” ยามลอบสังเกตป้าสะใภ้ใหญ่ และเอ่ยถาม “คุณรู้จักผู้หญิงที่มาวันนั้นเหรอ?”

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งไฉนจะต่อกรกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งไม่ได้เธอยิ้มพลางเอ่ย “นั่นหลานสาวฉันเองแม่เธอได้ยินว่าหลานสาวคนนี้มาหาคนรักที่โรงงานเครื่องจักรในอำเภอเลยไหว้วานฉันมาสอบถามดู กลัวเธอจะพบคนไม่ดีเข้าน่ะ”

        ยามได้ยินแล้วรู้สึกเหมือนไม่ได้กุเรื่อง คิ้วพลันคลายออกแล้วฉีกยิ้ม“งั้นคุณป้าวางใจได้เลย สหายหลินเสี่ยวหยางของโรงงานหน้าตาดี มากความสามารถแถมยังเป็นเจ้าหน้าที่รัฐด้วย” ขณะที่พูดอยู่ น้ำเสียงเขาก็เปลี่ยนไป “โอ้พูดถึงก็มาพอดีเลย! คุณป้า ดูสิ คนนั้นแหละคือสหายหลินเสี่ยวหยางที่หลานสาวคุณมาหา”

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งมองตามทิศที่ยามชี้ไปจึงพบเด็กหนุ่มในชุดทำงานสีฟ้า หน้าตาหล่อเหลาหมดจดคนหนึ่งเข้า

        หลินเสี่ยวหยางได้ยินคนเอ่ยชื่อตนก็มองมาและสบตากับป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งพอดี ขมับเขาพลันกระตุกวูบเดาออกทันทีว่าสตรีผิวคล้ำแดด ใบหน้ายาว เกล้าผมเป็นมวยคือใครเมื่อวานเจิ้งหยวนเพิ่งมาเตือนเขาไม่คาดคิดว่าป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งจะมาหาถึงที่เร็วขนาดนี้

        เขาสงบสติอารมณ์แล้วเดินเข้าไปถามยาม “คนคนนี้เป็นใครเหรอ?”

        หลินเสี่ยวหยางค่อนข้างคุ้นเคยกับยามเป็นอย่างดีด้วยอายุไล่เลี่ยกันและทำงานที่โรงงานเดียวกัน ปกติมักพูดแซวเล่นกันอยู่เรื่อยๆเลยขยิบตาหยอกเย้าใส่เขา “อาสะใภ้ของคนรักนายน่ะ”

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งกำลังจะบอกว่าเธอมาจากครอบครัวคุณลุงของเจิ้งหยวนเป็นป้าสะใภ้ไม่ใช่อาสะใภ้ หลินเสี่ยวหยางกลับพูดขึ้นเสียก่อน “คนรักที่ไหนกัน”

        ยามตกตะลึง ยังไม่ทันพูดคำใด ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งก็รีบพูดสอดขึ้นมาก่อน“เจิ้งหยวนไง นายไม่ใช่คนรักของเจิ้งหยวนเหรอ?”

        ความจริงหลินเสี่ยวหยางร้อนรนแทบแย่แล้วแต่เบื้องหน้ายังแสร้งพูดเสียงนิ่ง “เจิ้งหยวน? เธอไม่ใช่คนรักของผมนะ”

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งคาดไม่ถึงว่าเขาจะปฏิเสธ เธอพูดอย่างแตกตื่น “ไม่สิทำไมนายไม่ยอมรับเล่า? เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอยังมาหานายอยู่เลย หากไม่ใช่คนรักของเธอ เธอจะมาหานายเพื่ออะไร!” ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งพูดพลางยังลากยามน้อยมาเป็นพยานและชี้หลินเสี่ยวหยาง “นายพูดมา วันนั้นมีสาวสวยมาหาเขาใช่ไหม?”

        ยามไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้นักเขามองหลินเสี่ยวหยางและมองป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้ง ก่อนพูดอ้ำๆ อึ้งๆ “มีมีผู้หญิงคนหนึ่ง…”

        “แต่ไม่ได้หมายความว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรักผมนี่หรือผู้หญิงคนไหนมาหาก็กลายเป็นคนรักผมกันหมด?” หลินเสี่ยวหยางพูดตัดบทเธอ