“กงเหนียง กงฟาง พาข้าไปท้องพระคลัง”
ขณะที่ข้ากำลังเดินทางไปท้องพระคลังผ่านอุทยานหลวง เห็นเหล่าขันทีมากหน้ากำลังวิ่งกันวุ่น ข้าก็หาได้สนใจไม่ แต่จะว่าไปชุดของผู้ชายสมัยนี้ก็คล้ายๆชุดจอมยุทธนี่หว่า เคลื่อนไหวก็คล่อง....
จริงสิ!! นึกออกแล้ว ข้าว่าข้าได้ชุดออกกำลังกายโดยที่ไม่ต้องตัดชุดแล้วล่ะ
ข้าหยุดเดินทันที ทำให้เหล่าขบวนนางนัลที่ตามท้ายต้องรีบหยุดตาม
“มีอันใดหรือไม่เพคะ” เป็กงฟางที่เอ่ยถามพระนาง
“เราเปลี่ยนใจละ กงเหนียงมาใกล้ๆเราสิ” ข้าเอ่ยตอบกงฟางและหันหน้าไปเรียกกงเหนียงให้เข้ามาใกล้ แล้วข้าก็กระซิบที่ข้างหูของนางเบาๆ
“เ้าจงไปหาชุดบุรุษสีใดก็ได้ ยิ่งสีดำยิ่งดีนัก นำมาให้เรา ยิ่งเร็วยิ่งดี และที่สำคัญอย่าให้ใครล่วงรู้เด็ดขาด!” ข้าสั่งกงเหนียงเสร็จก็หันหน้ากลับ ส่วนทางกงเหนียงตอนนี้นั้นได้แต่น้อมรับสั่งก่อนจะเดินแยกขบวนไป
“ฮองเฮาเพคะ ไม่เสด็จไปท้องพระคลังแล้วหรือเพคะ” เสียงกงฟางถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะหลังจากพี่สาวนางได้แยกตัวออกไป พระนางก็เดินเลี้ยวขวาเสมือนจะกลับตำหนักเฉียนชิงที่ประทับ
“ไม่ไปแล้วละ เราให้กงเหนียงไปจัดการแทนแล้ว”
พอได้กลับมาถึงห้อง ข้าก็เดินไปนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง ซึ่งมีกระจกบานใหญ่กว่าคันฉ่องตั้งอยู่ตรงหน้าข้า เห็นเครื่องสำอางยุดนี้แล้ว อกอีแป้นจะแตก ไหนจะรองพื้น หรือไหนครีมกันแดดก็ไม่มี มีแต่ตลับแป้งเอาไว้ทาให้หน้าหนา มิน่าละร่างเดิมของลู่ฮองเฮาของข้าถึงได้โดนฮ่องเต้เท!!
ข้าจ้องมองจิกตลับแป้งเ้าปัญหาที่ทำให้ผู้เท แล้วมองไปยังกงฟางต่อ แต่นางกลับทำสีหน้างง
“กงฟาง.....” ข้าเรียกนางโดยลองใช้เสียงเบาๆ
“เพคะฮองเฮา” นางสะดุ้งและรีบตอบรับเสียงดัง
“เ้าคิดว่าตอนนี้ข้ายังงดงามเหมือนตอนเป็คุณหนูอยู่หรือไม่” ข้าลองถามความเห็นของบ่าวผู้ที่ติดตามข้ามาั้แ่เด็ก
กงฟางที่ได้ยินคำถามแล้วก็ได้แต่ทำหน้าเหลอหลา เพราะพระนางไม่ค่อยชื่นชอบให้ผู้ใดชม ว่าตัวพระนางงดงามต่อหน้าเท่าใดนัก แต่กงฟางรีบตอบกลับ
“ยังคงงดงามเหมือนเดิมเพคะฮองเฮา”
เฮ้อ.......... ให้ตายเถอะ ชะนีในภพนี้ช่างชื่นชอบเรียกคนหน้าขาวดั่ง 'ผีเด็กจูออน' ว่างดงามอีกเหรอนี่! ไหนจะคิ้วนี่อีกมีแต่เส้นไรขนจางๆ นับได้ว่ามีกี่เส้น ยังเรียกว่างดงามอีกรึ!
โอ้ม่ายนะซาร่า..ข้ามิ้า!!!
ข้าหลับตานึกคิดถึงสูตรบำรุงผิวและการแต่งหน้าแบบทำเองง่ายๆ ที่เหล่าบรรดาอากู(เกิล) ที่ข้าเคยค้นหาสมัยตอนทำโปรเจคครีมบำรุงโบราณร่วมกับเพื่อนสาวที่อยากทำครีมขาย และรีบลิสต์รายการของที่ต้องบำรุงไว้ก่อน จะว่าไปก่อนอื่นข้าต้องล้างหน้าขาวๆนี่ออกก่อนสินะ
“กงฟางเตรียมน้ำอุ่นและน้ำเย็นให้เราที เราจะล้างหน้าสักหน่อย อ่อ..เราอยากได้ของตามนี้ เ้าจงบอกให้นางกำนัลคนอื่นเตรียมนำมาไว้ให้ข้าในห้องนี้เลยนะ” ข้าสั่งพร้อมยื่นใบรายการให้กับกงจู เพียงเท่านี้คิดว่าพอไหม บอกเลยว่า ไม่!!
ระหว่างที่รอ กงฟางเตรียมน้ำอยู่นั้น ข้าก็จดรายการสิ่งที่ต้องทำในแต่ละวัน ทำเป็ตารางเอาไว้ จนกระทั่งกงฟางเดินเข้ามาแจ้งว่าน้ำพร้อมแล้ว ข้าจึงเข้าไปล้างหน้าให้เรียบร้อย พอทำธุระเสร็จก็ออกมาก็ต้องประหลาดใจว่าของที่ข้าได้สั่งไว้นั้น บัดนี้นางกำนัลและขันทีที่ได้รับมอบหมายก็หาของเ่าั้ได้ครบแม้กระทั่งชุดของผู้ชายที่ข้าสั่งกงเหนียงให้ไปหาด้วย ทำไมพวกเธอทำงานได้ไวว่องแบบนี้ละ แต่ก็ดีจะได้ไม่เสียเวลาประทินผิว
“กงเหนียงเ้าเหนื่อยรึไม่”
“ไม่เพคะ” แฮ่ก...แฮ่ก เสียงหอบหายใจแบบนี้บ่งบอกว่าไม่เหนื่อยเลยค่ะซิส!
“อืม...งั้นเ้านำไข่มาตอกใส่ชาม เรา้าเอาไข่ขาว อย่าให้ไข่แดงผสมนะ” กงเหนียงรีบทำตามรับสั่งแล้วยกถ้วยที่มีไข่ขาวให้พระนาง
“เฉินกงกง” ข้าเรียกหาขันทีคนสนิทอีกคนที่ท่านพ่อส่งมาให้ เพื่อเอาไว้กันหมา เอ้ย! เอาไว้ปกป้องและกันผู้ที่คิดปรองร้ายข้า
“พ่ะย่ะค่ะฮองเฮา” เฉินกงกงรีบโค้งคำนับรอรับสั่ง
“เ้าจงไปประกาศเสาวนีย์ออกไปว่าตำหนักเฉียนชิง งดรับการคารวะหรือเข้าเฝ้าจากสนมทุกนาง และปิดตำหนักเฉียนชิงเป็เวลาเจ็ดวัน เหตุเพราะข้าได้ล้มป่วยและพึ่งฟื้นจากจมน้ำ ทำให้ข้าต้องพักและฟื้นฟู หากมีเื่หรือมีเหตุอันใด ก็ให้แจ้งผ่านเ้าพิจารณาเสียก่อน หากสนมคนใดอยากลองของ ลองดีเ้าจงลงโทษโบยห้าครั้ง และให้ไปคัดหนังสือมารยาทวังหลังหนึ่งพันรอบจบ!!”
เฉินกงกงและเหล่านางกำนัลต่างพากันใและตะลึงในสิ่งที่ได้ยิน เฉินกงกงได้สติก่อนใครรีบตอบรับและนำพระราชเสาวนีย์ไปแจ้งทุกตำหนักของพระสนม
นี่อาจจะเป็พระราชเสาวนีย์ฉบับแรกของข้าเลยก็ว่าได้นับั้แ่ข้าเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ไม่นับที่ข้าสั่งสองพี่น้องกงและบริวารของข้า
สิ่งที่ข้าพูดออกไปแบบนี้หวังว่าพวกเ้าชะนีจะไม่มารบราข้าหรอกนะ รอให้ข้าพร้อมก่อนเถอะ ข้าจะอ่อยแม้กระทั่งขันที หรือองครักษ์หล่อๆ เอ้ย! เผื่อว่าได้เจอหน้าฮ่องเต้ หรืออาจะได้รับใช้สามีที่รักของข้า ว่าแต่
หยางหลิวฮ่องเต้ พระองค์นี้หล่อป่ะว่ะ??
----------------------------------
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ
586
