แบระๆๆ แบระๆๆ เสียงเเพะรอบตัวผมกำลังร้องเล่นและคุยกันในขณะที่กำลังเคี้ยวกินหญ้าสดๆที่พึ่งตัดมา
พวกมันดูมีความสุขกับชีวิตที่แสนสบายของมัน ผิดกันกับผมตอนนี้เลยเห้อ.... ไม่รู้ผมจะต้องแก้ไขปัญหานี้ยัง
สวัสดีคับ ผมชื่อ แม็กเวล์ล เป็เด็กอายุ18 ที่กำลังจะเติบโตไปแบบครอบครัวแตกแยก
ผมเลือกที่จะเรียนแค่ม.6 เพราะอยากจะช่วยงานพ่อแม่มากกว่า แต่ฟาร์มกำลังแย่ ไม่รู้ผมคิดผิดม้ัย
ตอนนี้พ่อกับเเม่ของผมกำลังจะแยกทางกัน เนื่องจากกิจการฟาร์มแพะของเรากำลังขาดทุน พ่อ้าจะขายฟาร์มนี้
แต่เเม่้าที่จะรักษาฟาร์มนี้ไว้ เพราะมันคือสมบัติของตายายของผม ซึ่งผมเห็นด้วยกับแม่นะ
ผมวิ่งเล่นมาตั้งเเต่ผมจำความได้ จนตอนนี้ผมโตเเล้ว ผมรู้สึกผูกพันธ์กับที่นี่มาก ไม่รู้พ่อคิดอะไรถึงจะขาย ทั้งๆที่พ่อเองก็รักที่นี่มาก
"ตอนนี้ฟาร์มเรากำลังแย่ ทั้งเื่ค่าอาหารแพะ เเละค่าใช้จ่ายเรา ถ้าฝืนต่อผมว่ายังไงมันก็ไปไม่รอดขายมันเถอะนะ
แล้วเราพาลูกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองกัน"
"ถ้าคุญตัดสินใจแบบน้ันเราคงต้องหย่ากันแล้วล่ะค่ะ ฉันยอมให้คุณทำแบบนั้นไม่ได้
เพราะมันคือสิ่งที่พ่อกับแม่ฉันสร้างมา มันคือสิ่งเดียวที่ท่านมี และท่านให้ฉันกับแม็กเวล์ล"
นี่คือเสียงที่พ่อและแม่ของผมกำลังคุยกัน
ผมใที่ได้ยินแม่พูดออกมาแบบนั้น แต่ผมก็พอจะเข้าใจเเม่ เเม่้าจะปกป้องที่ดินของตากับยายไว้
พ่อกับเเม่มีปากเสียงกันอยู่สักพัก คุณปู่ก็เดินทางมาถึงและได้แยกพ่อกับแม่ออก จากนั้นเเละได้พูดบอกให้ใจเย็นๆกันทั้งคู่
ปู่ไม่เห็นด้วยที่พ่อ้าจะขายที่นี่ เพราะ พ่อกับแม่ช่วยกันดูแลมาจนตอนนี้มันดีขึ้นมากจากเมื่อก่อน
ผ่านไป3ชม.ที่นั่งคุยกัน ผมไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถาม เพราะผมกลัวว่าเผลอพูดอะไรไม่ดี
จนคุณปู่กำลังจะเดินทางกลับ ท่านได้เรียกผมเข้าไปคุยด้วย เเบบคุยกับผมแค่สองคน ไม่มีพ่อกับแม่
"ปู่อยากให้แม็กเวล์ลทำอะไรสักอย่าง ตอนนี้หลานกำลังโตเป็หนุ่มแล้ว ปู่อยากจะให้หลานโตไปเป็ผู้ใหญ่ที่ดีและสมบูรณ์
หลานอยากจะต้องเลือกหรอว่าจะอยู่กับพ่อหรือแม่ และหลานรักที่นี่มาก หลานไม่กลัวที่จะเสียมันไปใช่มั้ย"
คุณปู่พูดปลุกใจผม ทำให้ผมคิดว่าผมจะต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้ครอบครัวของผมกลับมาเป็เหมือนเดิม