ยัยน้องพากันไปซื้อกลับกทม.กันแล้วได้ไปหาอะไรทานนอกบ้านเล็กน้อยจร้า
"มึง....กูซื้ออะไรเดียวว่ะมีหลายอย่างเลย"
"ซื้อของที่แดกได้..แล้วมีความหมายดิ"
"หื้มมมมม..ก็ได้จะลองเลือกดูละกันพี่ในแผนกจะชอบไหมนะ"
"เอาที่มึงว่าให้แล้วเขาชอบดิพอละ...อย่าคิดมาก"
"โอเคร"
จากนั้นยัยน้องก็เลือกดูของฝากได้เลยอะไปหมดเลยจร้าแล้วยัยน้องไปเห็นแหวนวงหนึ่งเป็สแตนเลสสวยแบบลายกระต่าย
"จะเอาเหรอ"
"กูใส่ได้ที่ไหน..อยู่รพ.ก็ไม่ได้ใส่"
"ทำเป็สร้อยดิ..."
"ออจริงดิความคิดดี"
"นั้นคุณน้าครับเอาวงนี้นะครับเขียนว่านั้นคุณน้าครับเอาวงนี้นะครับเขียนว่า..tulip..นะครับ"
"ได้จร้า....เอานิ้วหนูมาลองขนาดก่อนนะลูก"
"ได้ครับ"
ยัยน้องก็ทำสร้อยมาได้เส้นหนึ่งดูมีค่ามาถึงจะไม่แพงแต่มันมีค่าต่อใจยัยน้อง
"เอา!!..ทิวลิปเจอกันอีกแล้วนะครับ"
"ออ..มีอะไรหรือเมฆ"
"เปล่าพอดีเรามาหาอะไรทานแถวนี้นะ"
"ออเหรอ..ที่หลังไม่ต้องทักเราอีกแล้วนะ"
"ทำไมละเราอยากจะทักนิ"
"เราจะเรื่มกับคนอื่นแล้วนายก็อย่ามายุ่งชีวิตเราอีกเลยนะ"
ยัยน้องเปลี่ยนไปทั้งแต่เมื่อกลับมาแล้วเจออะไรหลายๆยัยน้องเลยมีภูมิขึ้นเลยทำให้กล้าตัดสิ้นใจตัดเยื่อใยให้ขาดเมื่อก่อนยัยน้องทำไม่ได้..ได้แต่หลบหลังหมอสัตย์ตลอด
"โอเครนั้นเราขอให้นายมีความสุขนะ"
"เช่นกันนะ"
ยัยน้องจูงหมอสัตย์ที่มองด้วยความงงว่ายัยน้องพูดจับใจมากเลยบอกยัยน้อง
"มึงเอาความกล้ามาจากไหนว่ะ..เพราะปกติมึงเป็คนไม่กล้าสู้หน้าใคร"
"หน้ากูชาไปแล้วมัง"
"ก็ดีแล้วมึงตัดได้..กูขอเป็กำลังใจให้มึงนะ"
"ขอบคุณนะมึง..อีกแล้วมึงอยู่ในวันกูแย่ๆตลอด"
"ชั่งมันเถอะยังไงกูก็รักมึงนิตัดไม่ขาดเหรอไอเพื่อน"
"ไปกันเถอะ..กูอยากไปไหว้พระก่อนกลับสักหน่อยเผื่ออะไรจะดีขึ้น"
"ก็ดีนะ..กูว่าจะชวนมึงอยู่ด้วย"
ในใจยัยน้องเริ่มดีขึ้นแล้วออกจากสถานการณ์ที่อมทุกข์ได้แล้ว
"มึง..ไปไหว้ศาลหลักเมืองกัน"
"ได้ดิ"
"ซื้อดอกไม้ก่อนไหมมึง"
"กูว่าจะซื้อพวงมาลัยดอกมะลิไปถวายนะ"
"ก็ดีนะ..นั้นก็เอาด้วยพวงหนึ่งละกัน"
จากนั้นทั้งสองได้นำพวงมาลัยไปไหว้ศาลหลักเมืองภูเก็ตกันแล้วได้กลับบ้านกันวันนี้ที่บ้านยัยน้องได้ทำอะไรทานเล็กๆแล้วได้ชวนหมอสัตย์มาทานด่วยกัน
"พรุ่งนี้แล้วนะมึง"
"หืม...เร็วจังเนอะมึง"
"กูไม่อยากกลับเลยอยากอยู่ตรงนี้ที่บ้านที่กูรักทุกๆอย่างที่กูเป็กูอยู่"
"ค่อยกลับมานะมึง..ไว้กูพากลับมานะ"
"คงนั้นละมึง..ขอบคุณละมึง"
เวลาก็เลยมาอีกวันที่ยัยน้องไม่อยากกลับกรุงเทพฯจร้า
"ป๊าม๊า..ไม่กลับได้ปะอะ"
"ได้ที่ไหนละลูก..รอสักสามปีค่อยย้ายมาลงที่บ้านก็ได้เก็บประสบการณ์ให้มากเยอะๆๆเลยนะ"
"ก็ได้ครับม๊า...นั้นผมไปก่อนนะครับ..สวัสดีนะครับ...ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ.."
"จร้าลูก"
ยัยน้องพยาบาลน้อยของบ้านจะกลับคนเป็แม่เนอะจะร้องก็ไม่ได้แต่ก็รู้จะร้องเลยหันหน้าไปหาพ่อเผื่อจะดีขึ้นแต่ยัยน้องรู้เลยเข้าไปกอดทั้งสองคน
"มึงไหวไหมทิวลิป"
"ไหวดิมึงแค่ฝุ่นเข้าตาเอง"
"ฝุ่นหรือแค่คิดถึงบ้าน"
สิ้นสุดคำพูดหมอสัตย์ยัยน้องทนมาตลอดจนร้องไห้ออกมาด้วยทนไม่ไหวแก้มทั้งสองข้างเปียกน้ำตายัยน้อง
"มึงเอาผ้้าห่มกูไปห่มนอนเถอะหลับสักพักเดียวกูค่อยปลุกถ้ามึงไหว"
"ขอบใจนะ"
จากนั้นหมอสัตย์ขับรถมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯยาวเลยเพราะเอ็นดูยัยน้องขี้ร้องจร้า
หมอสัตย์ขับรถมาก็ล้าๆเลยพักรถแถวก่อนจะเข้ากรุงเทพฯเลยปลุกยัยน้องว่าหัวไหม
"ไปล้างหน้าในห้องน้ำก่อนไหมเดียวก็จอดร้านอาหาร"
"ได้ดิ..กำลังหิวเลย..ถึงไหนแล้วอ่ะ"
"สมุทรปราการ.."
"ใกล้แล้วดิเฮ้ยย"
"เอาน่าไปแปรงฟันแล้วมาแดกข้าว"
"ได้คร้าาาบหิวๆๆ"
ทั้งสองนั่งทานอาหารกันเรื่อยเปื่อยไปจนมองเวลาว่าควรขับรถเลยเข้าไปซื้อขนมใน7-11เผื่อหมอสัตย์จะไม่ไหว
"กาแฟไหมมึง.."
"กูสั่งแล้วมึงแดกไรอ่ะ"
"ชาเขียวกับขนมปังถั่วแดงนะ"
"เชื่อเลยขาดของหวานไม่ได้จริงๆๆ"
"เดียวน้ำตาลต่ำเอา"
"ข้ออ้างมากกว่ากูรู้นะ"
"รู้ทันกูอีกแล้ว"
ณหอพัก
"ถึงแล้วววเย้ๆๆๆ"
"โทรบอกที่บ้านยังมึง"
"ยังเลยเดียวไปโทรก่อนนะ"
"อโหลม๊าาคร้าาาบ"
"จร้าถึงแล้วหรือลูก"
"ถึงแล้วนะครับ..เดียวลูกขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ...ม๊าดูแลตัวเองด้วยนะอยู่ทางนั้นนะ"
"จร้าได้เลยจะดูแลตัวเองนะจร้า"
ยัยน้องกลับมาอยู่ในโหมดทำงานแล้วจร้า...เช้าขึ้นมายัยน้องก็รีบตื่นเพราะจะเอาของฝากไปให้ที่รพ.
"มาแล้วจร้า...น้องไม่อยู่พี่หัวหน้าคิดถึงไหมน่าาาา"
"คิด...คืิดเมื่อไรมึงจะกลับมาช่วยกูทำงานเวรยังกับศากศพแล้ว"
"ขอโทดดดด.น้องเอาขนมมาฝากนะจากที่บ้าน..ทุกคนมาทานด้วยกันนะครับ"
ยัยน้องเอาขนมมาฝากทุกคนในแผนก..จนมีอีกคนที่นั่งเฝ้ามองยัยน้องอยู่
"คุณ..กินเป็ไหมอันนี้"
"อะไรเหรอคุณ"
"อาโป๊งนะกินเป็ปะ"
"ลองดูแล้วกัน..ขอบคุณนะ"
คุณหมอเจมส์อย่าทำหล่อดิเดียวคนตรงหน้าไม่รู้หรอกว่าดีใจนะ
"สร้อยคอคุณสวยนะ"
"สวยจริงเหรอคุณ"
"จริงนะ"
ยัยน้องยิ้มส่งความสดใสให้คุณหมอเจมส์โดยไม่รู้ตัวเลยจร้าลูกอีกคนจะหลงไปไหนไม่รอดแล้วแต่ก็ไม่กล้าจีบยัยน้อง
"ทุกคนนนนนอร่อยไหมอ่ะน้องอุสาเอามาจากภูเก็ตเลยนะ"
"อร่อยชิของฟรีอิๆ"
"ใจร้ายพี่หัวหน้าเดียวน้องไม่เอามาฝากเลย"
"ใจร้ายแก่"
ยัยน้องก็ทำงานวนไปเหมือนเดิมจนเวลาเลยมาที่สองทุ่มแล้วยัยน้องพอได้พัก...แต่มีหมอเจมส์ค่อยเอาขนมหรือช็อคโกแลตมาให้อยู่จนคนรอบข้างแอบสังเกตขึ้นมาด้วยความสงสัย
"ยัยน้อง..มึงเป็แฟนกับหมอเจมส์เหรอ??"
"บ้าใครเป็พี่...น้องจะไปมีสิทธิ์ด้วยหรือไง..คนหน้าตาแบบน้องเนี่ยนะ"
"นั้นแก่ก็ลองสังเกตเอาละกันว่าเค้าชอบแก่ไหม"
"ทำไงอ่ะ"
"ก็เค้าค่อยให้กำลังใจเราไหม,ค่อยดูแลเราเปล่า,ค่อยเป็ห่วงไหม"
"เหรอพี่"
"ตอนแก่ลาพักร้อนมีแต่คำถามว่าทิวลิปไม่อยู่เวรเหรอครับหลายรอบละมึง"
หลังจบคำพูดของพี่ในแผนก..ยัยน้องก็หันไปทางหมอเจมส์ทำเอายัยน้องหน้าแดงเลยจร้าเพราะอีกฝ่ายหันมาสบสายตากันพอดี
"ชั่งเค้าเถอะพี่..น้องทำงานละ"
ทุกคนในแผนกก็หัวเราะเพราะยัยน้องหน้าแดง,หูก็แดงไม่ไหวเ้ากระต่ายน้อยของมี๊
ยัยน้องก็ทำงานจนเลิกงานแล้วกำลังจะกลับหอก็มีมือใครบ้างคนจับไว้เลยต้องหันไปมอง
"นายจะจับผมไว้ทำไม...จะกลับหอแล้ว"
"แค่อยากคุยกับคุณนะ..หลายวันที่คุณหายไปนะ"
"ออพอดีกลับบ้านนะ"
"ออสนุกไหมละคุณ"
"ก็เจออะไรหลายๆเื่จนเหนื่อยนะ"
"แล้วนายเป็ไงบ้างที่ไม่ได้เจอกัน"
"ก็เรื่อยเปื่อยนะ..."
"สู้ๆละนายเก่งอยู่แล้ว"
"คุณก็สู้ๆนะผมเป็กำลังใจให้นะ..ท้อเจออะไรหนักไปก็สู้ละ"
ยัยน้องถึงกับหน้าแดงจร้าเหมือนะโตรงหน้าว่าชอบคุณนะ...ดีที่ข้างนอกมองดูกันไม่ค่อยเห็นเท่าไรแต่หมอเจมส์ก็ยังสังเกตเห็นว่าหูยัยน้องแดง
"คุณขับรถกลับหอดีๆละ..หื้มขอไลน์คุณได้ไหม"
"ก็ได้นะ.....เอานี้"
ยัยน้องส่งคิวอาร์โค้ดให้หมอเจมส์สแกนแล้วหลังจากนันยัยน้องก็กลับหอด้วยใบหน้าที่อิ่มอกอิ่มใจจนถึงหอแล้วหมอสัตย์ไลน์มา
"มึงกลับถึงหอยัง"
"ถึงแล้ว..มึงเข้าเวรยาวอีกแล้วดิ"
"ก็นะ48 ชม.เแงแปปเดียว..มึงทานไรยังละ"
"เรียบร้อยแล้วนะว่าจะอาบน้ำแล้วนอนนะพรุ่งนี้เวรเช้าบ่าย"
"ให้กูโทรปลุกไหม"
"ก็ได้นะเผื่อกูลืม..นะขอบใจนะมึง"
หลังจากคุยไลน์กับหมอเจมส์เสร็จยัยน้องกำลังศีรษะตกถึงหมอนก็มีไลน์เด้งขึ้นมา
"นอนหลับยังคุณ"
"กำลังนะนาย..แล้วนายละเป็ไงบ้าง"
"ก็เรื่อยๆนะแต่ก็แอบเยินเพราะวันนี้มีแต่เด้กเยอะไปหมด"
"สู้ๆละคุณเดียวก็ได้พักอดทนนะสู้ๆ"
หื้มยัยน้องสางกำลังใจให้หมอเจมส์ด้วยทางหมอเจมส์พอได้ข้อความนี้ก็ยิ้มกว้างเลยคร้าาาบ
"คุณกลับบ้าน..
นึกว่าคุณลาออกเสียแล้วนะ"
"บ้าเหรอนายลาออกจะเอาอะไรกินละ"
"ก็คุณเล่นเงียบไปเลยนิ"
"เหงาเหรอไม่มีผมไปกลัวใกล้โต๊ะนายนะ"
"เหงาดิ"
ยัยน้องถึงกับอึ้งกับคำตอบของหมอเจมส์เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางกระบาลของยัยน้องเลยจร้า
"ผมไปนอนแล้วนะนาย...นายตั้งใจทำงานละสู้ๆนะ"
ยัยน้องเขินจนไม่กล้าคุยต่อเลยบอกไปว่าจะนอนแต่ในสมองคือมีแต่หน้าหมอเจมส์ลอยมาหาตลอดจนยัยน้องนอนไม่หลับจนต้องถึงมือหมอสัตย์
"เป็ไรมึง"
"นอนไม่หลับ"
"ผิดที่นอนเหรอ"
"เปล่าแค่เจออะไรมานิดหน่อย"
"เจอไอเจมส์เหรอ"
"รู้ได้ไงอ่ะ...มึงรู้ได้ไง"
"กูผู้มีญาณทิพย์"
"มึงจะเป็หมอคนหรือหมอผีว่ะ"
"หมอผี"
"ไอสัตย์!!!!!!!"
"555+..สบายใจขึ้นปะก็ยุ่งๆอยู่เลยรับสายมึงก่อน"
"โอเครสบายใจขึ้นแย้ว"
"ดีแล้วอะไรที่ไม่ไหวก็วางลงบ้าง..ใครใส่ใจมึงก็ต้องดูแลอีกฝ่ายให้ดีด้วยนะ"
"คร้าบพ่อ"
"หื้มไปนอนได้ละกูจะไปเข้าเคสละ"
หลังจากนั้นยังยน้องก็นอนกอดหมอนข้างหลับไปด้วยดีแล้วเวลามันก็เดินเร็วไปไหมจนมาถึงตอนเช้าอีแล้วยัยน้อง
โทรศัพท์ยัยน้องดังขึ้นปลายสายจากหมอสัตย์โทรมาปลุกในรอบที่สามแล้วจร้า
"ตื่นยังไอขี้เซา..มันกี่โมงกี่ยามแล้วตื่นไอเตี้ย"
"ตื่นแล้วคร้าบพ่อกำลังลุกจากเตียงไปแปรงฟันคร้าาบใจเย็น"
"เย็นพ่องมึงดิดูนาฬิกาบ้างจะแปดโมงเช้าแล้วไอเตี้ย"
หลังจากสิ้นสุดคำพูดยัยน้องวิ่งเลยจร้ากลัวสายเลยต้องรีบทำให้เสร็จให้ถึงแผนกก่อนจะโดนกินหัวใจร้า
"อรุณสวัสดิ์ครับท่านพี่ทั้งหลาย"
"มีงจะมาสายอีกแล้วนะยยน้อง"
"นิดหน่อยเองครับพี่อิๆ"
"เดียวจะหัวเราะไม่ออกนะมึง"
"แหะๆน้องไปทำงานดีกว่า..รับเวรเช้าจร้า"
ยัยน้องก็ทำงานทุกอย่างวนไปช่วยผู้ป่วยเกือบทั้งวันจนมาพักที่ครั้งตอนบ่ายสองแล้ว
"คุณ..เหนื่อยไหม"
"นายมากกว่าเหนื่อยปะ"
"สบายมากแค่นี้เอง"
"นั้นตรวจต่อไหมละ"
"ใจเย็นนะคุณ..คุณก็ไม่ได้พักเลย..ไปหาไรกินกันก่อนไหม"
"ก็ดีนะ"
"นั้นไป7-11กัน..ผมสั่งข้าวมาส่งแล้วแต่อยากได้ขนมกินเล่นนะ"
"ผมยังไม่มีข้าวเหมือนนายเลยยังไม่ได้สั่ง"
"สั่งทำไมคุณ..ผมสั่งเผื่อให้แล้วนะ"
จากนั้นยัยน้องก็เดินไปใน7-11เผื่อหาของทานเล่นแล้วได้ขนมมาตามระเบียบการเลยจร้า
หลังจากนั้นไรเดอร์มาส่งข้าวให้ทั้งสองแล้วหมอเจมส์ชวนยัยน้องเข้าไปทานในห้องพักแพทย์แต่ยัยน้องเกรงใจเลยจะปฎิเสธแต่โดนพี่ว่าหน้าดันยัยน้องเข้าห้องไปเลยจร้า
พอเข้าห้องพักแพทย์ยัยน้องก็ทำตัวไม่ถูกเลย
"คุณนั่งก่อนนะเดียวจัดใส่จานให้"
"ขอบคุณนะนาย"
อาหารมาพร้อมมีแต่ของน่าทานทั้งนั้นยัยน้องเลยกินไปเล็กน้อยเพราะความเหนื่อย
"ขอบคุณนะนายที่สั่งเผื่อ"
"ไม่เป็ไรหรอกแค่นี้สบายมากครับ"
หมอเจมส์ยิ้มให้ยัยน้องเห็นมุมน่ารักๆของหมอเจมส์ที่คนทั่วไปหมอว่าเป็ซาตานจร้า
"คุณผมถามอะไรหน่อยดิ"
"ถามมาดิจะถามอะไร"
"ผมขอจีบคุณได้ไหม"
"อ่ะ!!!!"
"เอานี้น้ำ"
ยัยน้องข้าวเกือบพุ่งจร้าโดนหมอถามแบบนี้ใครจะไปถูกละจร้า
"ตกลงว่าไง..ผมจีบได้ไหมครับ"
"แล้วแต่นายนะ...>\<"
ยัยน้องหน้าแดงแล้วไม่กล้าพูดเลยก้มหน้าไม่พูดต่อจร้า
6K
