บทที่5
11.30 น.
อีริก้าเดินตรงเข้าไปยังแผนกต้อนรับของสำนักงานกฎหมายแบล๊คเวลล์แอนด์ ทอดด์ ซึ่งจัดไว้อย่างโอ่อ่าเลขานุการซึ่งทำหน้าที่เป็ผู้ต้อนรับเงยหน้าขึ้นมองสตรีสาวร่างระหงใบหน้าผุดผ่องซึ่งแต่งกายเรียบๆ แต่งามเก๋ในชุดลวดลายดอกไม้สีฟ้าบนพื้นขาว ด้วยสายตาชื่นชม
“สวัสดีค่ะ คุณเวคฟิลด์” เธอเอ่ยทักอีริก้า“คุณแบล๊คเวลล์สั่งดิฉันไว้ให้เชิญคุณไปที่ห้องทำงานของท่านได้เลยค่ะ”
อีริก้าพยักหน้าอย่างขอบใจฝ่ามือกระชับแน่นอยู่กับกระเป๋าถือสีขาวอย่างไม่รู้ตัวระหว่างเวลาที่รื้อหีบห่อเสื้อผ้าแบบล่าสุดที่ส่งมาทางเรือกับการต้อนรับลูกค้าที่เข้าร้านนั้นเธอมีเวลาน้อยมากที่จะเตรียมตัวมาเผชิญหน้ากับจูลสอยากจะเผื่อเวลาให้ตัวเองมากกว่านี้เพื่อจะได้ใช้ความคิดในการหาลู่ทางที่จะเล่าถึงปัญหาที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง
ประตูห้องทำงานของเขาเปิดอยู่และจูลสซึ่งเป็บุรุษร่างใหญ่ก็กำลังนั่งอยู่เื้ัโต๊ะทำงานเรือนผมสีดำบัดนี้เริ่มมีสีเทาขึ้นแซมแล้วเขากำลังให้ความสนใจอยู่กับเอกสารตรงหน้า เมื่อได้ยินเสียงเคาะเบาๆ ตรงหน้าประตูเขาก็เงยหน้าขึ้นสีหน้าที่เคร่งขรึมด้วยสมาธิที่ตั้งมั่นอยู่กับงานตรงหน้าเปลี่ยนเป็รอยยิ้มขึ้นมาทันที
“เฮลโล อาจูลส” อีริก้ายิ่มให้ เมื่อก้าวเข้าไปในห้องขณะเดียวกันเขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เป็การต้อนรับ
“ปิดประตูเสียก่อน” จูลสทำมือประกอบคำสั่งเมื่ออีริก้าปฏิบัติตามคำสั่งของเขาอยู่นั้น จูลสก็ก้าวเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าสูงกว่าเธอประมาณ 1-2 นิ้วเท่านั้น “อาไม่อยากให้พนักงานที่นี่เขาอิจฉาที่ได้เห็นอาจูบสาวๆสวยๆ อย่างหนู” เขายิ้มกว้างอย่างคนใจดีหลังจากที่ประทับจุมพิตเบาๆ ลงบนแก้มแล้วจึงได้โอบไหล่พาเดินมานั่งยังเก้าอี้ตัวใหญ่ใกล้โต๊ะทำงาน “นี่ก็สองเดือนแล้วสินะ..เอ๊ะ..ไม่ใช่สิ..เห็นจะสามเดือนได้แล้วละมั้งที่อาไม่ได้พบหน้าหนูเลยรู้สึกว่ามันนานเหลือเกินนะอีริก้า”
น้ำเสียงที่พูดอย่างเมตตานั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอีริก้าเปลี่ยนไปน้ำเสียงของเธอกึ่งขออภัยอยู่ในทีเมื่อกล่าวตอบว่า
“หนูต้องขอโทษด้วยค่ะ อาจูลสไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่ามันจะนานขนาดนั้น แต่หนูเองก็มัวยุ่งๆ อยู่กับเื่นี้เวลามันก็เลยผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว”
“เท่าที่อาได้ยินมารู้สึกว่าร้านขายเสื้อผ้าเครื่องประดับของหนูไปได้ดีมากนี่” เขาผงกศีรษะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่เคียงข้างเธอ แต่ยังคงจับมือข้างหนึ่งของหลานสาวไว้ “แล้วอาก็รู้มาด้วยว่าเวลานี้หนูกับฟอเรสท์แกรงเกอร์กำลังจริงจังกันมาก”เขาหลิ่วตาเป็เชิงล้อ “ถ้าเขาสามารถติดต่อกับหนูมาได้นานถึงขนาดนี้ก็ย่อมแสดงว่าหนูจะต้องยิ่งกว่าชอบเขาเสียแล้วละมัง”
อีริก้าลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าจูลสเป็บุคคลที่เหมาะสมกับการที่จะเก็บเื่ของเธอไว้เป็ความลับได้อย่างดียิ่งและเป็คนที่สามารถพูดจาให้เข้าใจกันได้ง่ายมาก
“ใช่ค่ะ” เธอตอบรับไปตามความเป็จริง ก้มลงมองมืออวบๆที่จับนิ้วเรียวงามของเธอไว้ “ถ้าจะพูดกันตามความจริงก็คือเวลานี้หนูรักอยู่กับเขา” เธอเงยหน้าขึ้นเรือนผมสีเข้มสลวยยาวลงเคลียไหล่ “เมื่อคืนนี้ฟอเรสท์เขาก็ขอหนูแต่งงานด้วย”
“อืม...” สีหน้าที่ฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเมื่อครู่นี้ก็เปลี่ยนเป็เคร่งขรึมและครุ่นคิดขึ้นมาทันที“ฟอเรสท์แกรงเกอร์นี่เขาก็หนุ่มเ้าสำราญอยู่ เปลี่ยนคู่รักอยู่ตลอดเวลาซึ่งเมื่อมันเป็อย่างนี้พ่อของหนูก็คงจะไม่ใคร่ชอบชื่อเสียงของเขาเท่าไหร่นักสินะเพราะเื่นี้เองใช่ไหมที่ทำให้หนูมาหาอาวันนี้?”
“ไม่ใช่ค่ะ..เอ้อ..หนูคิดว่าเื่นี้ทางพ่อคงไม่มีปัญหาหรอก” และบัดนี้มันก็มาถึงเวลาที่เธอจะต้องเล่าให้จูลสฟังแล้วว่าทำไมจึงต้องมาหาเขาถึงที่นี่อีริก้าพบว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสภาพพูดไม่ออกขึ้นมา “เื่พ่อไม่มีปัญหาจริงๆค่ะ”
“ถ้างั้นก็ต้องเป็เื่อื่น” จูลสปลอบถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
อีริก้าระบายลมหายใจออกมาช้าๆพยายามตั้งสติให้มั่นคงไว้
“ใช่ค่ะ” เธอรับด้วยน้ำเสียงแ่เบา “อาจำได้ไหมคะประมาณ 2 ปีมาแล้วเดือนมกราคมปีนั้นที่หนูขอร้องว่าพ่อกับหนูควรจะได้ไปพักผ่อนด้วยกันน่ะค่ะ?”
“ไปอะคาพูลโก้ใช่ไหม? ..อ๋อ..จำได้สิ” จูลสตอบยิ้มๆ“แล้วอาก็ยังจำได้ด้วยว่าหนูยังมาหาอาเลยมาถามว่าอยากจะได้ของฝากอะไรบ้างให้จดเป็รายการไปให้ถ้าพิจารณาดูความก้าวหน้าในความสัมพันธ์ฉันพ่อลูกหลังจากที่กลับมาจากเที่ยวด้วยกันครั้งนั้นแล้วอาก็คิดว่าการที่พ่อลูกได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพังเสียบ้างมันเป็การดีอย่างที่สุดทีเดียวน่าเสียดายที่หนูกับพ่อไม่เคยได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันอย่างนั้นมาก่อน”
“แต่จริงๆ แล้ว เื่มันกลับกลายเป็ว่าการไปพักผ่อนเที่ยวนั้นเป็เื่ที่ล้มเหลวไม่เป็ท่าจะเรียกว่าวิบัติก็ยังได้นะคะอาจูลส” อีริก้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน
เธอเหม่อมองไปยังชั้นวางหนังสือที่รายเรียงอยู่ทางด้านหลังโต๊ะทำงานของเขาไม่รีรอที่จะถ่ายทอดความทรงจำทั้งมวลในเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบราวไร้ความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้นมันอาจจะเป็ภาพของความจริงที่ไม่น่าชื่นชมเลย แต่อีริก้าก็รู้สึกเบาใจที่ได้ระบายความอัดอั้นตันใจนั้นออกมา
ความคิดที่จะไปพักผ่อนในครั้งนั้นเกิดขึ้นมาจากความรู้สึกที่้าจะให้พ่อได้หันมาให้ความสนใจกับเธอบ้างเข้ามาครอบงำอยู่ในจิตใจอีริก้ามีความคิดว่าถ้าเธอสามารถจะแยกพ่อออกจากงานได้บ้างมันก็น่าจะเป็ผลที่พอใจแล้วเวคฟิลด์ได้จ้างผู้หญิงสาวให้มาอยู่เป็เพื่อนเธอแทนเขาให้ติดตามไปในทุกครั้งที่เธอร่ำร้องอยากจะได้ไปเที่ยวเตร่บ้างให้ผู้หญิงเ่าั้คอยเป็เพื่อนเมื่อส่งลูกสาวไปพักอยู่ในโรงแรมราคาแพงแทนตัวแต่ตลอดเวลาเ่าั้พ่อไม่เคยเสียสละเวลาที่จะพาเธอไปพักผ่อนหย่อนใจด้วยกันตามลำพังเลยพ่อไม่เคยยอมทิ้งงานที่ทำอยู่อย่างเด็ดขาด
แต่ในที่สุดด้วยการสนับสนุนของผู้คนที่อยู่รอบข้างวานซ์เวคฟิลด์ก็ยอมตกลงด้วยอย่างไม่เต็มใจนักในเื่ที่จะพักผ่อนเสียบ้างแต่พอเริ่มแรกของแผนการมันก็เริ่มไม่ประสบความสำเร็จเสียแล้ว เมื่อวานซ์ได้จองที่พักสำหรับ3 คน โดยให้คำอธิบายว่า ลอเรนซ์เลขานุการของเขาก็ยังไม่เคยได้หยุดพักเลยเช่นกันตลอดเวลาที่ทำงานอยู่กับเขามาถึง 4ปี
จนกระทั่งเมื่อทุกคนก้าวลงจากเครื่องบินและได้เข้าพักในห้องชุดของโรงแรมราคาแพงในอะคาพูลโก้แล้วอีริก้าจึงได้ตระหนักว่าแม้ในการเดินทางมาพักผ่อนครั้งนี้วานซ์ก็ยังได้จัดการเกี่ยวกับธุรกิจของตนด้วยวิธีติดต่อทางโทรศัพท์ทางไกลปฏิกิริยาแรกที่บังเกิดขึ้นกับเธอ คือความโกรธและตามมาด้วยคำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยว่าเธอไม่้าให้พ่อมาเป็เพื่อนอีกต่อไปและหันไปหาลอเรนซ์แทนซึ่งพ่อของเธอก็ออกปากอนุญาตอย่างเต็มใจ
ลอเรนซ์ได้ติดตามเธออย่างจงรักภักดีในตอนบ่ายวันแรกที่อีริก้า้าจะออกไปรับแสงตะวันบนชายหาดอะคาพูลโก้เธอตกอยู่ในอารมณ์ที่ดาลเดือดและสงสารตัวเองยิ่งนักเมื่อตระหนักชัดว่าลอเรนซ์มิได้เป็อะไรมากไปกว่ายามรักษาตัว เป็ผู้ชายซึ่งทำหน้าที่เป็พี่เลี้ยงของเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งไม่ได้แตกต่างไปกว่าหน้าที่ของผู้หญิงที่พ่อเคยจ้างมาในครั้งก่อนๆ เลยขณะที่ฝ่าเท้าเหยียบย่ำลงไปในพื้นทรายที่อ่อนนุ่มนั้นเธอรู้ว่าพ่อขอบใจตัวเองอย่างยิ่งที่ได้ใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ในการติดตามมาของลอเรนซ์เพราะเขาจะเป็เลขานุการได้ในทุกเวลาที่้าและยังจะเป็คนพาอีริก้าออกเที่ยวได้อีกด้วยซึ่งทั้งหมดนี้เขาตกรางวัลให้กับลอเรนซ์ด้วยการพามาพักในสถานตากอากาศที่หรูหราได้พักร่วมอยู่ในโรงแรมราคาแพงวานซ์ เวคฟิลด์ มีความสามารถเสมอในการที่จะมองการณ์ไกล
20K
