ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        พอรู้ความชัดเจนว่าผู้ที่ต้องการจัดกระดูกเป็นลิงน้อยตัวหนึ่งเหลียนเซวียนก็นิ่งงันไปพักใหญ่ นางแอบดูฝูงลิงตีกันก็แล้วไปเถอะยังพาลูกลิงบาดเจ็บกลับมาอีก

        "ข้าจะเอายาแก้ปวดไปละลายน้ำแล้วกรอกใส่ปากมันท่านก็ช่วยดามกระดูกให้มันแล้วพันแผลให้เรียบร้อย พักฟื้นสักระยะ ก็น่าจะหาย"

        เซวียเสี่ยวหรั่นใช้ตะเกียบคนยาแก้ปวดที่ใส่อยู่ในช้อนให้ละลายแล้วกรอกใส่ปากลิงน้อยอย่างระมัดระวัง

        หลังจากนั้นก็กรอกน้ำมันอีกสองสามช้อน

        มือของเหลียนเซวียนมีแต่ดินเหนียวเซวียเสี่ยวหรั่นตักน้ำที่ต้มแล้วใส่ถ้วยให้เขาล้างมือก่อนจูงเขาเข้าไปใกล้กับลิงน้อยตัวนั้น

        "กระดูกของมันแทงทะลุออกมา สามารถต่อได้ไหม?" เซวียเสี่ยวหรั่นมองเขาอย่างวาดหวัง

        เขาไม่ตอบว่าต่อกระดูกเป็นหรือไม่เธอจึงต้อนเป็ดขึ้นคอน [1] บังคับพาเขาเข้ามาเหลียนเซวียนรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

        แน่นอนว่าแค่ต่อกระดูกธรรมดาไม่เหลือบ่ากว่าแรงสำหรับเขา

        ไหนเลยจะรู้ว่าในความเข้าใจของเซวียเสี่ยวหรั่น เขาเป็นยอดฝีมือที่พเนจรในยุทธภพสถานการณ์บาดเจ็บภายนอกเช่นกระดูกหักสำหรับเขาแล้วน่าจะเป็นเหมือนข้าวที่กินอยู่ทุกวันคนป่วยนานวันเข้าก็กลายเป็นหมอเสียเอง ดังนั้นเขาต้องมีวิธีต่อกระดูกอย่างแน่นอน

        มือของเหลียนเซวียนคลำขาที่หักของลิงน้อยจนแน่ใจรายละเอียดของตำแหน่งที่กระดูกหัก กระดูกของลิงคล้ายคลึงกับของคนมากการต่อกระดูกให้ลิง เหลียนเซวียนย่อมมีความมั่นใจอยู่หลายส่วนแต่หากต่อกระดูกให้หมูหรือวัว เช่นนั้นก็พูดยาก

        เหลียนเซวียนคลำอยู่ครู่หนึ่งจนเกิดความมั่นใจ

        เซวียเสี่ยวหรั่นเดินวนเวียนอยู่ด้านหลังของเขายอมเสียสละผ้าเช็ดตัวของตนเอง เอาไปต้มน้ำเดือดฆ่าเชื้อรอจนแห้งเพื่อเอาไปใช้พักแผลให้ลิงน้อย

        ขณะกำลังยุ่งอยู่ก็เห็นเหลียนเซวียนหันมองมาที่ตนเอง

        "หา? เสร็จแล้ว?" เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งเข้าไป

        กระดูกของลิงน้อยซึ่งโผล่ออกมาให้เห็นเมื่อครู่ได้รับการต่อกลับเข้าที่แล้วยามนี้ยังมีโลหิตบางส่วนไหลจากบาดแผล ขาซ้ายของมันอาบย้อมไปด้วยสีแดงฉาน

        "สมกับเป็นยอดฝีมือโดยแท้ ต่อกระดูกยังรวดเร็วขนาดนี้" เซวียเสี่ยวหรั่นสีหน้าเบิกบาน "ข้าจะไปต้มน้ำก่อนจะได้ใช้ผ้าที่ต้มแล้วเช็ดแผลให้มัน อีกสักครู่ค่อยพันแผล"

        ขณะกำลังจะหันหลังกลับสายตาเหลือบไปที่อาภรณ์สีขาวของเขาเซวียเสี่ยวหรั่นก็ยิ้มหวานให้เหลียนเซวียน "เอ่อ...เหลียนเซวียน คือว่าข้ายังขาดของอยู่นิดหน่อย"

        ขาดของแล้วมาถามเขาทำไมตอนนี้เขามีอะไรให้นางได้หรือ เหลียนเซวียนนึกข้องใจ

        ผ่านไปชั่วครู่ก็ได้ยินเสียงผ้าขาดแคว่ก หน้าผากของเขาพลันเต้นตุบๆ

        อาภรณ์ตัวยาวเดิมทีก็สั้นอยู่แล้วบัดนี้ความยาวของทั้งสองด้านเหลือแค่หัวเข่า

        เซวียเสี่ยวหรั่นถือผ้าเลอะเทอะสองชิ้นในมือพลางฉีกยิ้มกว้าง "ต้องขอบคุณเสื้อคลุมตัวยาวของท่าน ไม่อย่างนั้นจะหาของมีประโยชน์แบบนี้ได้จากที่ไหน"

        เหลียนเซวียนนิ่งงันเขาไม่รู้สาเหตุว่าทำไมสตรีผู้นี้ถึงไม่สวมกระโปรงยาวเสื้อผ้าที่นางสวมเป็นแบบสั้นทั้งเสื้อและกางเกง ไม่สวมกระโปรงยาว ช่างประหลาดนัก

        ควรรู้ว่าแม้แต่หญิงชาวบ้านทั่วไปยังสวมกระโปรงยาวไม่ว่าฐานะครอบครัวจะยากจนข้นแค้นแค่ไหนก็ตาม

        ทว่านางไม่เพียงไม่สวมกระโปรงยาวแม้แต่เสื้อที่สวมใส่ยังดูแปลกมากอีกด้วย เนื้อผ้าเรียบลื่น แต่คงทนแน่นหนายามลูบจะมีเสียงสากๆ เนื้อผ้าน่าอัศจรรย์ยิ่ง

        เซวียเสี่ยวหรั่นไหนเลยจะแยแสว่าใจเขาคิดอย่างไรเธอหยิบผ้าสองชิ้นที่เพิ่งได้มาใหม่วิ่งไปที่ริมแม่น้ำอย่างกระตือรือร้น

        ซักและขยี้จนสะอาดแล้วก็วิ่งกลับมาแล้วโยนผ้าหมาดลงหม้อต้ม

        หลังน้ำเดือดก็ช้อนผ้าออกมาแล้วให้เหลียนเซวียนช่วยอบผ้าชิ้นหนึ่งให้แห้ง เพื่อใช้พันแผลส่วนเธอก็นำอีกชิ้นไปเช็ดทำความสะอาดคราบเลือดให้ลิงน้อยแน่นอนว่าอีกชิ้นที่เหลือยังคงเป็นผ้าเช็ดตัวของเธอต่อไป

        หลังถูกเคี่ยวกรำอยู่พักใหญ่ในที่สุดขาของลิงน้อยก็ถูกดามด้วยไม้สองท่อนและพันผ้าไว้อย่างแน่นหนา

        อาจเป็นเพราะได้กินยาแก้ปวดประกอบกับเสียเลือดมาก แม้ลิงน้อยจะถูกจับพลิกไปพลิกมาหลายรอบ ก็ยังไม่ได้สติ

        "เรียบร้อย ข้าจะต้มน้ำผักคาวมัจฉาให้มันชามหนึ่ง ค่ำหน่อยค่อยป้อนให้มันผักคาวมัจฉาช่วยบรรเทาอาการอักเสบและระงับปวด เหมาะกับอาการของลิงน้อยตอนนี้มาก"

        เซวียเสี่ยวหรั่นเปลี่ยนเป็นหม้ออีกใบแล้วโยนผักคาวมัจฉาที่ขุดมาใส่ลงไปต้ม

        ผักคาวมัจฉา? ผักที่มีกลิ่นคาวปลา? นั่นมันหญ้าจื่อจี๋มิใช่หรือเหลียนเซวียนที่กลับไปปั้นโอ่งน้ำต่อเหม่อลอยไปชั่วขณะ

        หญ้าจื่อจี๋มีรสขมมีฤทธิ์เย็น บำรุงปอด แก้พิษไข้ ลดอาการบวมอักเสบของบาดแผล ขับปัสสาวะช่วยแก้อาการท้องร่วงและปวดท้อง เหมาะสำหรับเอามาต้มให้ลิงน้อยดื่ม

        แม่นางผู้นี้มีความรู้มากมายจริงๆแม้ดูเหมือนว่าเป็นคนใจร้อนไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยแต่บางครั้งเขาก็รู้สึกทึ่งในมุมมองของนางจริงๆ

        น้ำแกงงูที่ตุ๋นไว้สำหรับมื้อเที่ยงเย็นแล้วเซวียเสี่ยวหรั่นเอาขึ้นตั้งไฟอุ่นอีกรอบทั้งสองต่างเติมท้องของตนเองให้เต็มตามอัธยาศัย

        เซวียเสี่ยวหรั่นซดน้ำแกงโฮกๆไปครึ่งชา หลังจากนั้นก็วางตะเกียบไว้ด้านข้าง คิดไว้ว่าจะออกไปข้างนอก

        "เหลียนเซวียนท่านช่วยดูไฟหน่อย ข้าจะออกไปอีกรอบหากดินเหนียวยังมีเหลืออยู่ ก็ปั้นช้อนกับชามอีกชุดหนึ่งเถอะลิงน้อยจำเป็นต้องใช้ทีหลัง เอ้อ... ปั้นอ่างล้างหน้าสักใบก็ได้เอาไว้ใช้ล้างหน้าสะดวกดี ฮิๆ ท่านดูเอาตามสบาย ข้าไปล่ะ"

        เธอหยิบมีดพับเล่มเล็กสะพายเป้ขึ้นหลังแล้ววิ่งฉิวออกไปจากถ้ำ

        นางไปทางซ้ายอีกแล้วคิดฉวยโอกาสที่ฝูงลิงไม่อยู่ไปขโมยกล้วยน้ำว้าสินะ

        แม่นางผู้นี้ยึดมั่นเรื่องอาหารการกินอย่างเหนียวแน่นเหลียนเซวียนปรายตาไปที่ปากถ้ำ

        เซวียเสี่ยวหรั่นไปดงกล้วยน้ำว้าจริงๆ

        ลิงสองฝูงทะเลาะวิวาทกันเธอเห็นเองกับตา ลิงจำนวนมากตีกันจนหัวร้างข้างแตกเลือดอาบ เซวียเสี่ยวหรั่นคิดว่าพวกมันน่าจะหาสถานที่เหมาะสมซ่อนตัวเพื่อรักษาบาดแผลชั่วคราวช่วงนี้น่าจะยังไม่มาป้วนเปี้ยนแถวดงกล้วย

        ดังนั้น...นี่คือโอกาสอันดี

        เธอวิ่งไปถึงนอกดงกล้วยในอึดใจเดียวรอบด้านเงียบเชียบมีเพียงเสียงลมครวญหวิวโชยผ่านยอดไม้

        "ฮ่า เยี่ยมไปเลย"

        เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาเคาะตีไปตลอดทางระหว่างเข้าสู่ดงกล้วย

        เซวียเสี่ยวหรั่นเดินวนดูภายในป่ารอบหนึ่งอย่างผ่อนคลายฝูงลิงเด็ดกล้วยที่งอมแล้วไปเกือบทั้งหมด ที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ยังดิบอยู่ไม่ก็ผลเล็ก

        เมื่อเป็นเช่นนี้แน่นอนว่ากล้วยที่เหลืออยู่ย่อมมีมาก

        เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มหน้าบาน

        เธอใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายไปกับการวิ่งไปวิ่งมาระหว่างถ้ำกับดงกล้วย

        ก่อนฟ้ามืดมุมหนึ่งของถ้ำก็อัดแน่นไปด้วยกล้วยน้ำว้าใหญ่น้อยจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หยั่งเท้า

        "แฮ่กๆ พอแล้ว เลิกเด็ดชั่วคราว เหลือไว้ให้ฝูงลิงบ้างช่วงหน้าหนาวจะได้ไม่ลำบากนัก" เซวียเสี่ยวหรั่นหอบหายใจพลางหัวเราะอย่างมีความสุข

        อย่าเห็นว่าเธอเอาแต่วิ่งไปๆมาๆ เป็นครึ่งค่อนวัน แท้จริงแล้วขนกล้วยน้ำว้ากลับมาไม่น้อย

        ดงกล้วยแห่งนั้นยังมีกล้วยน้ำว้าเหลืออยู่อีกมากเซวียเสี่ยวหรั่นอุตส่าห์ใจกว้างเหลือไว้ให้เหล่าวานร

        ไม่ใช่เพราะกล้วยน้ำว้าเก็บไว้ไม่ได้นานหรอกหรือเหลียนเซวียนตวัดสายตาใส่นาง

        เซวียเสี่ยวหรั่นมองลิงน้อยที่ยังนอนหลับไม่ได้สติอยู่ก่อนเทน้ำผักคาวมัจฉาที่ต้มเสร็จแล้วใส่ชาม ลิงน้อยทำเสียงฟืดฟาดสองสามครั้งลืมตาขึ้นมามองนาง หลังจากนั้นก็หลับต่อ

        "ควรตื่นได้แล้ว เจ้าหลับมาตลอดบ่ายเลยนะ" เซวียเสี่ยวหรั่นลูบหัวของมันหากลิงน้อยมีไข้ก็คงลำบาก

        ลิงน้อยตื่นมาสักพักแล้วตอนเผาเครื่องปั้นดินเผา แสงไฟในถ้ำลุกโชติช่วง มันคงจะตื่นเพราะความร้อนระอุพอเห็นเปลวเพลิงก็ตกใจร้องเจี๊ยกๆ อยากจะหนีแต่ลุกไม่ขึ้น ขยับตัวไปมาครู่หนึ่งก็หมดสติไปอีก

        "ช่างเถอะ ให้มันหลับก่อนก็ได้เอาถ้วยโถเหล่านี้ออกไปล้างทำความสะอาดก่อนดีกว่า"

        เซวียเสี่ยวหรั่นหันไปขุดเอาเครื่องปั้นดินเผาที่ตั้งไว้จนเย็นแล้วเอามาวางซ้อนกันก่อนยกออกไปริมแม่น้ำ

        ...

        [1] ต้อนเป็ดขึ้นคอน หมายถึง การมัดมือชกบีบบังคับให้ผู้อื่นทำบางอย่างโดยไม่สนใจว่าเขาจะเต็มใจหรือไม่