ตอนที่ 18 มันคือตัวอะไรกัน
แอ๊ดดดด
.
.
.
ภาพตรงหน้าคือ อสูรกายร่างใหญ่สูงราวๆ 2 เมตรกว่าๆ ตัวมันไม่ได้เป็สีเขียวเหมือนกับซอมบี้ตัวอื่น ๆ ตัวของมันมีสีแดงฉานกลิ่นอายของมันแผ่ออกมาทำให้ความรู้สึกน่าหวาดผวา พร้อมกับกำลังกัดกินสมองของซอมบี้ด้วยกันเอง
ควั้บ
ควั้บ
มันยังคงกินสมองต่อไปมันไม่ได้สนใจริวจิที่กำลังยืนมองอยู่
จนกระทั่งมันได้ทำการกัดกินสมองของซอมบี้ตัวนั้นได้หมดลง มันค่อยๆหันหน้ามาทางริวจิเผยให้เห็นใบหน้าทีแท้จริงของมัน เล็บที่ยาวออกมาราวกับว่ามันสามารถเจาะสมองของมนุษย์ได้โดยง่าย
ริวจิได้อุทานขึ้นมา
" นี่มันคือซอมบี้งั้นหรอ ทำไมมันถึงมีสีที่แตกต่าง และขนาดตัวที่ใหญ่ขนาดนี้ มันคือตัวอะไรกันแน่ "
ยังไม่ทันพูดจบซอมบี้ตัวสีแดงพุ่งเข้าใส่ริวจิมันเงื้อมกรงเล็บของเล็งไปที่หัวของเขา
"เร็วมากก"
เคร๊ง เขาได้ยกดาบออกมากัน แต่ก็ไร้ประโยชน์แรงกระแทกของมันนั้นทรงผลให้ริวจิถอยไปชนกับประตู
ตู้มมมมมมมมม
"ไอ้แดงนี่มันแรงเยอะเป็บ้า " ริวจิอุทานพร้อมเหวี่ยงดาบ
ดาบนภา
ดาบนภา
ดาบนภา
เขาใช้ดาบสภาไป3ครั้ง ใบมีดพุ่งทะลุอากาศ พุ่งไปที่ลำคอของซอมบี้ตัวแดง ริวจิคิดว่าหลังจากที่เค้าวิวัฒนาการเป็ขั้นที่ 1 แล้ว เขาน่าจะแกร่งที่สุและคิดว่าตัวเองแน่แล้ว เพราะเขาสามารถฆ่าซอมบี้ได้เหมือนผักปลา แต่หลังจากเจอซอมบี้ตัวนี้ความคิดที่หลงตัวเองนี่ มันชั่งโง่เง่าสิ้นดี
คลื่นดาบนภาพุ่งเขาใส่ที่คอของซอมบี้ แต่ว่าซอมบี้ก็ได้ยกแขนขึ้นกันเอาไว้ ทำให้แขนของมันเกิดรอยาแแต่ยังไม่ถึงกับแขนขาด เมื่อเห็นดังนั้น ริวจิจึงรีบะโถอยกลับมา
"นี่มันรู้วิธีป้องกันจุดอ่อนของมันด้วยหรอเนี่ยะ แถมเหมือนจะรู้ศิลปะการต่อสูู้อีกด้วย "
ริวจิได้แต่นึกคิด หรือว่า ภาพที่เขาเห็นตอนซอมบี้กินสมอง
"มันจะกินสมองเพื่อเรียนรู้ และทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นยังงั้นเหรอ แย่ละ !! ไม่ใช่มีแต่มนุษย์ที่แข็งแกร่งขึ้น ซอมบี้มันก็สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้เหมือนกัน "
ในตอนที่เขามั่วแต่นึกคิดนั้นซอมบี้แดง ได้พุ่งเข้าใกล้อีกครั้ง หวังจะคว้าสมองของเขาอีกครา โดยมันใช้มืออีกข้างที่ไม่าเ็นำไปข้างหน้า
"แย่เลยหลบไม่ทันแน่ "
"เราต้องตัดแขนมัน ไม่งั้นเราตายแน่ " เขาได้ลองคำนวณว่า ดาบนภา 3 ครั้งทำความเสียหายได้ประมาณไหน ซึ่งดาบนภา 1 ครั้ง ทำความเสียหายได้ราวๆ ลึกเกือบแค่ 2 เิเเท่านั้นเอง เนื่องจากใช้จากระยะไกลทำให้ความเสียหายลดลงพอสมควร ตอนนี้เขาได้ใช้ดาบนภาไปแล้ว 3 ครั้งเหลือใช้แค่ 11 ครั้ง กำลังของเขาจะหมดหลอด แต่เนื่องจากเขาใช้กำลังไปพอสมควรจากการเคลียชั้นด้านล่าง ทำให้เขาใช้ได้แค่ 8 ครั้งเท่านั้น
"ไม่มีทางเลือก "
ดาบนภา
ดาบนภา
ดาบนภา
ดาบนภา
ฉั้วววว
แขนด้านซ้ายของซอมบี้แดงได้ขาดลง
อ๋อววววววววว
มันครวญคำรามออกมาด้วยความเ็ป และมันเริ่มคลั่งและวิ่งเข้าใส่ริวแต่อีกครั้ง
ปั้งงงง
ริวจิโดนกระแทกชนเข้ากับ รั้วกั้น เขาได้กระอักเืออกมา
"ดูเหมือนว่าจะเจ็บหนักแฮ่ะคราวนี้"
อีกด้านนึง
อายูได้ยินเสียงการต่อสู้ เธอได้แต่อธิษฐานว่า ขอให้ริวจิจัดการตัวที่อยู่ข้างบนได้ เพราะถ้าริวจิตาย เธอก็ไม่น่าจะรอด เธอรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอที่ต้องให้ริวจิตัดแขนตัดขาซอมบี้ให้กับเธอ เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นชั่งอ่อนแออะไรขนาดนี้ ถึงแม้ว่าจะอัพเลเวลมาเกือบเลเวล 5 แล้วแต่ว่ามันยังไม่พอ ทันใดนั้นเสียงดัง ตู้มมมม ทำให้เธอใและอธิษฐาน
"นายอย่าเป็อะไรนะ นายต้องรอดกลับมาให้ได้"
หลังจากริวจิได้กระอักเืซอมบี้ได้พุ่งเข้ามาอีกครั้ง จากการที่ต่อสู้กันมาสักพัก มันพุ่งเขาใส่เขาตลอดและก็มันไม่ค่อยมีสมองนิสัยมันคล้ายกับซอมบี้สีเขียวแตกต่างแค่ พวกมันรู้จักปกปิดจุดอ่อนของมัน หลังจากริวจิได้ข้อมูลมาพอสมควร เขาจึงเริ่มบุกบ้าง
"ไอ้ยักแดง คราวนี้ตาฉันบุกบ้างละนะ "
ริวจิได้ขว้างดาบของเขาไปที่คอของซอมบี้พร้อมกับจับดาบอีกเล่มที่อยู่บนหลังและใช้สกิล
ดาบนภา
เมื่อซอมบี้เห็นดาบของริวจิพุงเข้าหาคอของมัน มือของมันได้ยกขึ้นมาโดยอัตโนมัติป้องกันจุดอ่อนของมัน เมื่อเห็นดังนั้นริวจิอดยิ้มไม่ได้
"เป็ไปตามที่คาด "
ฟึ้บบบบ
หลังจากที่เขาเหวี่ยงดาบและใช้สกิลดาบนภาใส่ซอมบี้ตัวเขาได้พุ่งไปที่ข้างหลังของมัน
เมื่่อเข้าไปใกล้ๆของซอมบี้ พบว่าคอของมันใหญ่กว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ ถ้าใช้ดาบนภา 4 ครั้งที่เหลือไม่พอแน่ ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาถอยแล้ว
"ทำยังไงดีๆ นึกสิริวจิ"
ในระหว่างที่นึกร่างของเขา เข้ามาใกล้เรื่อยๆ
30
20
10
ในระหว่าง 10 เมตรสุดท้ายเขาได้คิดว่ามันมีค่าสถานะที่ยังเหลืออยู่อีก3 ในการอัพเลเวลของเขา
[ บวก 3 ความแข็งแกร่ง ]
[ ติ๊ง! ]
[ ความแข็งแกร่งบวก + 3 ]
อ๊ากกกกกก
ดาบนภา ดาบนภา ดาบนภา...
เขาใช้ดาบนภาไป 5 ครั้งต่อกันตอนนี้พละกำลังของเขาไม่เหลือแล้วเขาเดิมพันมันกับการโจมตีนี้
"มาดูกันว่าแกกับฉันดวงใครจะซวยกว่า "
ย๊ากกกกกก
ฉิ๊ง
ฉิ๊ง
ฉับบบบ
คอของซอมบี้แดงได้ขาดลงไปจากดาบสุดท้าย
ทันทีที่คอของมันตกลง
[ ได้รับ Exp +100 ]
ริวแต่ได้ทรุดลงคุกเข่าเืของเขาได้ไหลออกมาจากปากของเขา พร้อมกันถอนหายใจ
"ดูเหมือนว่าดวงของมันจะซวยกว่าฉันนะ "
เมื่อเขามองไปที่ค่าExpที่ให้แค่ 100 เขาก็อดสบถออกมาไม่ได้
"นี่มันบอสชัดๆ ทำไมมันให้ค่าประสบการณ์แค่ 100 เองวะ สู้ฉันไปฆ่าซอมบี้แถวนี้ครบ 100 ตัวยังง่ายกว่าไอ้ั์แดงนี่ตั้งร้อยเท่า "
เขาเดินไปพึมพำไปแต่เขาก็เดินที่ศพ เห็นแผ่นสกิล 1 ม้วน พร้อมกับขวดยา 1ขวด
[ ติ๊ง! ]
[ ได้รับสกิลประเมินคุณ้าเรียนรู้หรือไม่ ]
"ใช่"
[ ติ๊ง! ]
[ เรียนรู้สกิลประเมินเสร็จสิ้น ]
คุณสมบัติของสกิล : สามารถจำแนกขั้นของซอมบี้ที่มีขั้นน้อยกว่าขั้นของผู้ใช้หรือมากกว่าผู้ใช้ได้มากสุดได้ 1 ขั้น
และสามารถมองผู้เล่นที่เลเวลต่ำกว่าผู้ใช้หรือมากกว่าผู้ใช้ 5 เลเวลได้
" โห สกิลนี่มันสุดยอดไปเลย ถ้ามันแข็งแกร่งเกินไปเราก็จะถอยได้ " เขาเริ่มรู้สึกว่ามันคุ้มขึ้นเล็กน้อย
[ ติ๊ง! ]
ยารักษาซอมบี้เกรด G2 (Gย่อมาจากเกรดนะครับ)x1 :สามารถรักษาจากคนที่ถูกซอมบี้ที่เท่ากับหรือต่ำกว่าเกรดของยา ในกรณีผู้ใช้ไม่ถูกกัด จะสามารถต้านทานการกัดหรือข่วนจากซอมบี้ต่ำกว่า 2 หรือเท่ากับ ในระยะเวลาใช้งาน 2 ชั่วโมง
เมื่อเห็นดังนั้น ริวจิเริ่มยิ้มกว้างออกมา
" ดีงาม ฮ่าๆ ถ้าเราใช้ยานี่เราก็ไม่ต้องกลัวติดเชื้อจากพวกที่ต่ำกว่า G2 ลงไปแล้วสินะ นี่มันเป็ได้ทั้งยาช่วยชีวิตและยาภูมิคุ้มกันชัดๆ " เขาหัวเราะออกมาด้วยความคุ้มค่าของการเสี่ยงชีวิตของตนเอง
ริวจิยิ้มออกมาพร้อมกับชำแหละศพซอมบี้ ทันใดนั้นเขาเห็นว่ามันมีลูกแก้วคล้ายๆเดิม แต่สีมันเปลี่ยนเป็สีแดง
"โห่วว นี่มันเปลี่ยนสีมันตามเกรดของมันเหรอะ " เขาได้ตั้งข้อสงสัย
เมื่อเห็นดังนั้นเขาได้กลืนลงไปทันที เพราะเขาเคยเห็นอายูกินลงไปแล้วครั้งนึง
อ๊ากกกกกก ร่างของเขามีสีแดงขึ้นมา พลังงานร่างกายเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
อ๊ากกกกก เขาร้องดังลั่นออกมา
อายูเมื่อได้ยินเสียงริวจิร้องดังลั่น เธอรีบวิ่งออกไปดู พร้ะโกน
"ริวจินายเป็อะไร"
ซึ่งภาพตรงหน้าของเธอนั้น เห็นริวจิกำลังร้องอย่างทรมาน แต่เมื่อเธอมองไปรอบๆ เห็นศพของซอมบี้สีแดง เธอได้ใ
[ เขาฆ่ามันได้จริงๆ หรอ ขอบคุณพระเ้าที่เค้าไม่เป็ไร ]
หญิงสาวพูดพร้อมกับน้ำตาเล็ดออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนไปเป็รอยยิ้ม
หลังจากที่เขาได้มองดูที่ศพของซอมบี้ถูกชำแหละ เธอพอคาดเดาได้ว่าริวจิได้น่าจะกิน ลูกแก้วคล้ายๆที่เธอเคยกินดังนั้นเธอจึงนั่งรอเขาอย่างเงียบๆ
หลังจาก 1 ชั่วโมงผ่านไป
ริวจิได้ลืมตากลับมา พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบ
[ติ๊ง ! ]
[ ได้รับ Exp 1000 ]
Level up
Level up
Level up
หลังจากที่ริวจิได้ยินเสียงประกาศจากระบบ เขาได้ตรวจสอบค่าสถานะอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สังเกตเห็นอายูที่นั่งรออยู่ เพราะตอนนี้มันเวลาก็เกือบบ่ายสองแล้ว เนื่องจากเธอนั่งอยู่ทางด้านดวงอาทิตย์เขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นเธอ
[ สถานะ ]
ชื่อ : ริวจิ
อายุ : 18 ปี
Lv.14: 230/400
ขั้น 1 : 301/10000
ธาตุ :????
ความแข็งแกร่ง : 44
ความคล่องแคล่ว : 30
ความอดทน : 26
skills : เพลงดาบนภา , ประเมิน
ค่าสถานะเหลือ : 9
หมายเหตุ : ซอมบี้เกรด1 ไม่สามารถทำให้ติดเชื้อได้
"โหหห เราอัพมาตั้ง3เลเวล"
หลังจากคิดซักพักเขาตัดสินใจ อัพไปที่ความแข็งแกร่ง 6และ ความอดทน 3 เพราะตอนเขาเจอกับซอมบี้ร่างแดง ความแข็งแกร่งเขายังไม่พอและตอนเจอค่าความอดทนของเขาน้องทำให้เขาหวาดหวั่นกับการเผชิญหน้ากับมัน
[ ติ๊งความแข็งแกร่ง + 6 , ความอดทน+3 ]
ริวจิรู้สึกว่าร่างกายของเขานั้นพลังของเขานั้นกระจายไปทั่วร่าง
[ สถานะ ]
ชื่อ : ริวจิ
อายุ : 18 ปี
Lv.14 : 230/400
ขั้น 1 : 301/10000
ธาตุ :????
ความแข็งแกร่ง : 50
ความคล่องแคล่ว : 30
ความอดทน : 29
skills : เพลงดาบนภา , ประเมิน
ค่าสถานะเหลือ : 0
หมายเหตุ : ซอมบี้เกรด1 ไม่สามารถทำให้ติดเชื้อได้
"ดูเหมือนว่าฉันจะละเลยความเร็วของฉันไปแหะ ฉันต้องเฉลี่ยหน่อยละ แต่ตอนนี้ฉันอยากได้สกิลเทพๆ ที่ฟันคอไอ้ยักแดงทีเดียวขาดจัง "
ริวจิได้แต่คิดไปแต่ว่าความแข็งแกร่งของเขาตอนนี้ถ้าเจอกับซอมบี้สีแดง1-1 มันยังไม่มีปัญหามาก แต่ถ้าเป็2-1 หรือเขาโดนลุมละ เขาต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วกว่านี้
หลังจากใคร่ครวญอยู่สักพัก ริวจิได้สังเกตเห็นอายู ซึ่งใบหน้าของเธอแสดงถึงความเป็ห่วง ใบหน้าแดงระเรื้อ พร้อมกับวิ่งเข้ามากอด
[ นายโอเคใช่มั้ย ทำไมต้องปกป้องฉันต้องขนาดนั้นด้วย ]
หญิงสาวพูดพร้อมกับน้ำตาไหลลงที่ไหล่ของเด็กหนุ่ม
ริวจิได้ยิ้มที่มุมปากและบอกกับเธอ
"ก็เธอเป็คนขับรถของฉันนิ ฮ่า ฮ่า " เมื่อได้ยินดังนั้นทั้งสองคนได้หัวเราะกันซักพัก ริวจิได้ดึงสติกลับมาและบอกกับอายู
"ฉันต้องเลื่อนแผนเดินทางไปอีกประมาณ 1 อาทิตย์ เราต้องทำให้แข็งแกร่งกว่านี้ ฉันจะพาเธอไปฆ่าซอมบี้ผิวสีเขียวให้หมด เมืองซัปโปโลมีประชากรทั้งหมด เกือบ2ล้าน แต่เมืองของเรามีแค่ประมาณ 3แสนเท่านั้น "
หลังจากอธิบายแผนการให้กับอายูฟังและบอกเกี่ยวกับพวกซอมบี้สามารถวิวัฒนาการได้เหมือนกับมนุษย์ ในตอนแรกที่บอกเธอ อายูก็ใแทบไม่อยากจะเชื่อ แต่เมืุ่์ของเรายังทำได้ ก็ไม่แปลกที่ซอมบี้มันจะทำได้เหมือนกัน ในเมื่อโลกได้เกิดสิ่งแบบนี้ไม่มีอะไรที่เป็ไม่ได้แล้วละ โดยพวกเขาจะฆ่าเฉพาะซอมบี้ที่ตัวสีเขียวเท่านั้น ตัวสีแดงจะหลีกเลี่ยงพวกมัน หลังจากคุยกันเสร็จ ทั้ง2 คนลงไปพักด้านล่าง พร้อมกับบอกจะพักรักษาอาการาเ็จนถึงพรุ่งนี้ก่อนค่อยออกไปล่าซอมบี้
คัตซึมิแสดงอาการไม่พอใจเล็กน้อย เพราะเธออยากไปค่ายให้ถึงในวันนี้เลยด้วยซ้ำ แต่เธอก็พูดอะไรมากไม่ได้เพราะเธอแทบไม่ได้ทำอะไรเลย เธอจึงพูดอะไรมากไม่ได้
หลังจากนั้นทั้ง3คนได้ยึดตำแหน่งโรงแรมเป็ฐานทับชั่วคราว และได้แต่รอเวลาให้ถึงพรุ่งนี้
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ฝากกดติดตามกดหัวใจให้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ
243
