ตอนที่ 11 เื่การหมั้นหมาย มีความลับ (1)
“ใต้เท้าหวัง ครั้งนี้เย่ว์อู่รอดพ้นจากความตายมาได้ ต้องขอบคุณซื่อจื่อในเยี่ยนกั๋วกงที่ให้ความช่วยเหลือ ไม่ทราบว่ารบกวนใต้เท้าหวังสำรองของขวัญให้แก่เยี่ยนซื่อจื่อแทนเย่ว์อู่ได้หรือไม่ หลังจากกลับเมืองหลวงแล้ว เย่ว์อู่ต้องขอให้ท่านพ่อขอบคุณใต้เท้าหวังอย่างดีแน่นอน” เว่ยเย่ว์อู่ถามอย่างจริงจังแฝงความหมายลึกล้ำ
นางกล่าวถึงเยี่ยนไหฺวจิงโดยไม่ได้ตั้งใจขึ้นมาเช่นนี้ แน่นอนว่าเพื่อกระตุ้นใต้เท้าหวังท่านนี้โดยเฉพาะ
เป็ดังคาดเมื่อได้ยินคำว่าซื่อจื่อในเยี่ยนกั๋วกง คราแรกใต้เท้าหวังมึนงงอยู่เล็กน้อย ทว่าครู่เดียวดวงตาของเขาก็เป็ประกายในทันที ความทุกข์อันตรธานหายไป ใบหน้ากลมโตยิ้มเบิกบานอีกครั้ง รีบตอบตกลงและเตรียมของขวัญทันที ตามเว่ยเย่ว์อู่ไปเยี่ยมเยือนซื่อจื่อในเยี่ยนกั๋วกง
ในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้โม่หฺวาถิงอยากจะหยุดไว้ก็ไร้ซึ่งอำนาจ ทำได้เพียงเฝ้ามองใต้เท้าหวังออกไปพร้อมกับเว่ยเย่ว์อู่
ด้วยเหตุนี้ ขบวนรถม้าของเยี่ยนไหฺวจิงจึงได้มีเกี้ยวรถม้าคันเล็กเพิ่มมาอีกคัน ซึ่งเป็สิ่งที่ใต้เท้าหวังนำมาส่งมอบให้ซื่อจื่อในเยี่ยนกั๋วกงด้วยตัวเองโดยเฉพาะ ขอให้เขาคุ้มกันคุณหนูหกแห่งจวนหฺวาหยางโหวกลับเมืองหลวง
ก่อนที่รถม้าจะออกเดินทาง จดหมายจากเว่ยเย่ว์อู่ก็ถูกส่งไปบ้านของท่านตาอย่างเงียบๆ...
เมื่อรถม้าของจวนเยี่ยนกั๋วกงค่อยๆ ไปจากโรงเตี๊ยม โม่หฺวาถิงยืนอยู่บนที่สูงพร้อมกับองครักษ์ไม่กี่คน สายตาจ้องมองไปที่รถม้าคันสุดท้ายจากระยะไกลๆ คิ้วขมวดแน่นเป็ปม ดวงตาหรี่ลงเผยความมืดมนและเ็า
มือในแขนเสื้อกระชับกล่องเล็กๆ เอาไว้แน่น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ เป็เพราะสิ่งของในกล่องใบนี้ ทำให้เขาไม่อาจยกเลิกการหมั้นหมายครั้งนี้ เว่ยเย่ว์อู่ตายได้ แต่จะถอนหมั้นด้วยตนเองไม่ได้!
หากเื่ที่เกี่ยวพันกับสิ่งของในกล่องนี้เป็ความจริง การถอนหมั้นกับเว่ยเย่ว์อู่อาจเป็หายนะ แต่จนถึงตอนนี้เขาเองก็สงสัยในความจริงของเื่นี้มาตลอด ทว่าโม่หฺวาถิงระมัดระวังตัวอยู่เสมอ ต่อให้เป็เพียงความสงสัยก็ไม่กล้าเอาอนาคตของตนเองมาเดิมพัน
สิ่งนี้นำมาเดิมพันไม่ได้!
นี่คือความลับ ความลับอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้า ความลับที่เกี่ยวกับราชวงศ์ทั้งหมด! ซ้ำความลับนี้ยังส่งผลถึงความลับของเขาด้วย!
แต่จะเป็ใช่ความจริงหรือ...
หลังจากที่รถม้าของจวนเยี่ยนกั๋วกงหายไปที่ทางแยกของถนน โม่หฺวาถิงรีบพาคนกลับเมืองหลวง นำหน้าขบวนซื่อจื่อในเยี่ยนกั๋วกง เพียงแต่ไม่ได้กลับไปที่จวนจิ้งหย่วนโหวของตน เขานัดพบกับเว่ยเยี่ยนคุณหนูรองแห่งจวนหฺวาหยางโหวที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งอย่างลับๆ
หลังจากโม่หฺวาถิงและเว่ยเยี่ยนพบกันอย่างรวดเร็วอยู่ครู่หนึ่ง ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันกลับไป
“ท่านแม่ ทำอย่างไรดี นางนั่นโชคดีนัก นึกไม่ถึงว่าจะเข้าเมืองหลวงมาอย่างปลอดภัยแล้ว” บริเวณลานเรือนของหลี่ซื่อ[1]ฮูหยินรองแห่งจวนหฺวาหยางโหว ยามนี้ดวงหน้างามของเว่ยเยี่ยนเอ่ยด้วยความโกรธเกรี้ยว พลางบิดผ้าเช็ดหน้าสีแดงผืนใหญ่ปักลวดลายอันประณีตวิจิตร
แค่คิดว่าเว่ยเย่ว์อู่ยังไม่ตาย เว่ยเยี่ยนก็โกรธจนแทบกระอักเื
“จิ้งหย่วนโหวว่าอย่างไร” ั์ตาหลี่ซื่อวูบไหว มิอาจคาดเดาได้ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงขมวดคิ้วแล้วถามออกมา
“เขากล่าวว่าตอนนี้นางอัปลักษณ์ด้อยค่านั่นอยู่กับซื่อจื่อในเยี่ยนกั๋วกง ตอนนี้ยังไม่สะดวกลงมือ แต่เมื่อเข้าเมืองหลวงจำเป็ต้องแยกจากกัน หากอาศัยประโยชน์จาก่เวลานี้ฆ่านางนั่นเสีย ผู้อื่นก็สาวมาไม่ถึงในจวนของเรา” เว่ยเยี่ยนกัดฟันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง
“เหตุใดจิ้งหย่วนโหวจึงไม่ลงมือเอง” สีหน้าของหลี่ซื่อดำคล้ำระคนเย็นะเื ผ่านไปครู่หนึ่งจึงกล่าวถามกับเว่ยเยี่ยนกำลังร้อนรนอย่างช้าๆ
“เขากล่าวว่าก่อนหน้านี้เขาลงมือไปแล้ว นางนั่นปากแหลมคมมาก ทำให้คนสงสัยในตัวเขา ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงลงมือทำอะไรไม่ได้ มิฉะนั้นจะทำให้คนอื่นสงสัย ท่านแม่ คราวนี้ข้าต้องทำให้นางตายให้ได้” เว่ยเยี่ยนกัดฟันกล่าวมาดร้าย
“หุบปาก!” สีหน้าของหลี่ซื่อพลันมืดครึ้มลง ดวงตาถลึงโปน ตวาดกร้าวเสียงดัง
เชิงอรรถ
^ ซื่อ แปลว่านามสกุล ใช้เรียกต่อท้ายสกุลเดิมของหญิงที่แต่งงานแล้ว บางครั้งอาจเรียกสกุลของสามีนำหน้าสกุลเดิมของภรรยาด้วย
2K
![เธอในดันเจี้ยนแห่งการดับสูญ [Lost in the Ruined Dungeon]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781008402_99572619.webp)
