ย้อนไปแก้ไขอดีตรักยุค70

    เพลงรัก

    ก๊อก ก๊อก ก๊อก……เสียงเคาะประตูดังขึ้น

    “คุณหนูคะ คุณชายหวงมาขอพบค่ะ” เสียงของสาวใช้ดังมาจากด้านนอก

    “ขอบใจมากจ๊ะเดี๋ยวฉันรีบออกไป” หยินจินซีพูดขึ้นก่อนจะติดต่างหูทั้งสองข้างพร้อมกับรีบเดินออกจากห้องในทันที

    ลั่วเหวินเหย่แสยะยิ้มด้วยความดีใจ

    “หวงเต๋อจงมางั้นเหรอ” เธอรีบเดินออกจากห้องของหยินจินซีเพื่อกลับไปยังห้องของตนเองในทันที

    ครั้นเมื่อมาถึงห้องเธอก็รีบเลือกเสื้อผ้าที่หยินจินซีให้ขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะมองเงาในกระจกที่สะท้อนร่างบางอรชรนั่นของเธอ ด้วยเพราะรูปร่างที่เท่ากันจึงทำให้เธอสามารถสวมใส่เสื้อผ้าของหยินจินซีได้พอดิบพอดี เธอหมุนตัวไปมาหน้ากระจกด้วยความพอใจ

    “ถึงจะเป็๲ชุดเก่าของจินซีแต่มันก็ยังคงดูหรูหราสวยงามไร้ที่ติอยู่ดีกว่าเสื้อผ้าที่ฉันมีเป็๲พันเท่า” เธอพูดขึ้นเบาๆ ก่อนจะหยิบกิ๊ฟสีชมพูที่ดูเข้ากับชุดขึ้นมาติดที่เส้นผมลอนคลื่นที่เป็๲ทรงผมโปรดของหยินจินซี เธอมองหญิงสาวผ่านกระจกบานใหญ่ก่อนจะเปยยิ้มกว้างออกมา

    “ฉันดูเหมือนจินซีจริงๆ” เธอพูดขึ้นเบาๆ ด้วยความดีใจเพราะแท้จริงแล้วลั่วเหวินเหย่อิจฉาในความสวยงามเพียบพร้อมของหยินจินซีเป็๞อย่างมากเพราะความสมบูรณ์แบบนั่นจึงทำให้ใครต่อใครก็ต่างพูดถึงและชื่นชมหยินจินซีเธอจึงพยายามสวมรอยเท้าของหยินจินซีเพื่อจะได้เป็๞ที่พูดถึง

    เธอยิ้มให้เงาในกระจก

    “ฉันเหมือนหยินจินซีขนาดนี้หวงเต๋อจงจะรู้สึกชอบฉันเหมือนที่ชอบเธอมั๊ยนะ” เธอพูดขึ้นเบาๆ อย่างมีความหวังก่อนจะเดินออกจากห้องไป

    “อ้าวคุณหนูจินซี คุณหนูยังไม่ไป” เสียงสาวใช้พูดขึ้นยังไม่ทันจบลั่วเหวินเหย่ก็หันควับไปมองสาวใช้พร้อมกับยิ้มหวานให้

    “เอ๊ะ คุณหนูเหวินเหย่เองเหรอคะฉันนึกว่าเป็๞คุณหนูจินซีซะอีก”

    “ฉันเหมือนจินซีงั้นเหรอคะ”

    สาวใช้พยักหน้า

    เธอยิ้มอย่างดีใจก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องรับรองในทันทีเพราะเธอรู้ว่าหวงเต๋อจงต้องอยู่ที่นั่น

    ระหว่างทางที่จะไปที่ห้องรับรองเธอก็บังเอิญเห็นสาวใช้ที่กำลังจะยกถาดของว่างเข้าไปให้หวงเต๋อจงเธอจึงแสร้งอาสาเอาไปเองเพราะหากจะเดินเข้าไปหาเขาดื้อๆ ก็เกรงว่าจะไม่เหมาะ

    ครั้นเมื่อเธอมาถีงห้องรับรองร่างเล็กก็เหลือบมองคนด้านในที่กำลังชื่นชมกับภาพวาดที่ติดฝาผนังอยู่เธอจีงรีบเดินเอาของว่างไปวางไว้ที่โต๊ะให้เขา

    หวงเต๋อจงที่หันควับมาเห็นหญิงสาวจากด้านหลังเขาจีงโผลเข้ากอดเธออย่างคุ้นเคย

    ลั่วเหวินเหย่สะดุ้งโหยงด้วยความ๻๠ใ๽เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางขัดขืนอะไร

    “นั่นพวกเธอทำอะไรกันน่ะ” เสียงจินซีดังขึ้นจากหน้าประตู

    หวงเต๋อจงสะดุ้งตัวโหยงก่อนจะหันควับไปที่หน้าประตูในทันที

    “จะ จินซีทำไมเธอยืนอยู่ตรงนั้นแล้วนี่”

    หญิงสาวหันมามองหน้าเขาพร้อมกับแสร้งทำเป็๲เสียใจที่ถูกเขาแตะเนื้อต้องตัว

    “คุณลั่วเหวินเหย่งั้นเหรอ เอ่อผมต้องขอโทษด้วยเมื่อครู่ผมนึกว่าคุณคือจินซี”

    หยินจินซีแสร้งแสยะยิ้มหวานราวกับไม่ได้โกรธเคืองก่อนจะมองดูลั่วเหวินเหย่ที่แสร้งตีสีหน้าดู๻๠ใ๽ที่ถูกหวงเต๋อจงกอด

    “ฉันต้องขอโทษแทนคู่หมั้นฉันด้วยที่เผลอทำไม่ดีไม่งามกับเธอเขาคงจะเข้าใจผิด แต่ดูๆ ไปเธอก็คล้ายกับฉันมาก”

    เธอแสร้งยิ้มให้กับหยินจินซี

    “ฉันคงไม่กล้าไปตีเสมอเธอหรอกนะจินซี คุณหนูผู้เพียบพร้อมอย่างเธอ เด็กกำพร้าจนๆ อย่างฉันงั้นเหรอจะกล้าเอาตัวไปเทียบ”

    หยินจินซีแสยะยิ้มมุมปากอย่างหมั่นไส้ในความเจียมตัวของเธอ

    “แหม๋ เหวินเหย่ทำไมเธอพูดอย่างนั้นกันฉันรักเธอเหมือนพี่น้องไม่เคยคิดรังเกียจซักนิด เธออยู่กับฉันมามีครั้งไหนกันที่ฉันจะปฏิบัติกับเธอด้วยความไม่เท่าเทียมฉันให้เกียรติเธอเหมือนคนในครอบครัวคนนึงเธออย่าได้พูดดูถูกตัวเองอีกไม่งั้นฉันคงเสียใจแย่” เธอแสร้งพูดขึ้น

    หวงเต๋อจงมองดูหยินจินซีด้วยความชื่นชมในจิตใจที่ดีของเธอ

    แม้ลั่วเหวินเหย่จะรู้สึกหมั่นไส้ในคำหวานที่แสร้งดูเป็๞คนดีของหยินจินซีแต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เพราะต้องแสร้งเป็๞หญิงสาวแสนดีเช่นกันเธอจึงทำได้เพียงยิ้มพร้อมกับพยักหน้ารับ

    “ว่าแต่เต๋อจงคุณมาหาฉันแต่เช้าตรู่มีอะไรงั้นเหรอคะ” หยินจินซีเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

    “อ่อ ผมลืมไปซะสนิทเลย นี่เป็๞โน้ตเพลงที่ผมเขียนขึ้นและผมอยากให้คุณเป็๞คนร้อง” เขาพูดขึ้นก่อนจะยื่นโน้ตเพลงให้เธอ

    หยินจินซีรับโน้ตเพลงนั่นมาก่อนจะมองดูตัวโน๊ตในกระดาษ

    “เป็๞เพลงรักงั้นเหรอคะ”

    เขายิ้มพร้อมกับพยักหน้า

    “ลองร้องดูมั๊ยเดี๋ยวผมจะเป็๞คนเล่นเปียโนให้”

    เธอยิ้มพร้อมกับพยักหน้าเป็๲การตอบรับ

    หวงเต๋อจงยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินไปที่เปียโนตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง (ซึ่งในยุคนั้นบ้านของคนมั่งมีส่วนใหญ่มักจะมีเปียโนเป็๞เครื่องประดับตกแต่งบ้านเสมอ”

    “จินซี พร้อมนะ” เขาถามเพื่อให้จังหวะเธอก่อนจะเริ่มเล่นเปียโน

    น้ำเสียงหวานอันทรงพลังเปล่งขึ้นอย่างไพเราะ แต่แม้เพลงนั้นจะเป็๞เพลงรักแต่ในความรู้สึกของหยินจินซีกลับไม่รู้สึกอินกับเนื้อหาในเพลงเลยซักนิด

    หวงเต๋อจงหยุดเล่นเปียโนก่อนจะหันมามองหยินจินซีอย่างผิดหวัง

    “เสียงของเธอไพเราะมากจินซีแต่ทำไมมันยังไม่เข้าถึงเนื้อเพลงที่ฉันแต่งเลยนะ”

    ลั่วเหวินเหย่ได้ทีสบโอกาส

    “งั้นขอฉันลองร้องได้มั๊ยคะ” เธอรีบเสนอตัวขึ้นทันที