ก๊อก ก๊อก ก๊อก……เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณหนูคะ คุณชายหวงมาขอพบค่ะ” เสียงของสาวใช้ดังมาจากด้านนอก
“ขอบใจมากจ๊ะเดี๋ยวฉันรีบออกไป” หยินจินซีพูดขึ้นก่อนจะติดต่างหูทั้งสองข้างพร้อมกับรีบเดินออกจากห้องในทันที
ลั่วเหวินเหย่แสยะยิ้มด้วยความดีใจ
“หวงเต๋อจงมางั้นเหรอ” เธอรีบเดินออกจากห้องของหยินจินซีเพื่อกลับไปยังห้องของตนเองในทันที
ครั้นเมื่อมาถึงห้องเธอก็รีบเลือกเสื้อผ้าที่หยินจินซีให้ขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะมองเงาในกระจกที่สะท้อนร่างบางอรชรนั่นของเธอ ด้วยเพราะรูปร่างที่เท่ากันจึงทำให้เธอสามารถสวมใส่เสื้อผ้าของหยินจินซีได้พอดิบพอดี เธอหมุนตัวไปมาหน้ากระจกด้วยความพอใจ
“ถึงจะเป็ชุดเก่าของจินซีแต่มันก็ยังคงดูหรูหราสวยงามไร้ที่ติอยู่ดีกว่าเสื้อผ้าที่ฉันมีเป็พันเท่า” เธอพูดขึ้นเบาๆ ก่อนจะหยิบกิ๊ฟสีชมพูที่ดูเข้ากับชุดขึ้นมาติดที่เส้นผมลอนคลื่นที่เป็ทรงผมโปรดของหยินจินซี เธอมองหญิงสาวผ่านกระจกบานใหญ่ก่อนจะเปยยิ้มกว้างออกมา
“ฉันดูเหมือนจินซีจริงๆ” เธอพูดขึ้นเบาๆ ด้วยความดีใจเพราะแท้จริงแล้วลั่วเหวินเหย่อิจฉาในความสวยงามเพียบพร้อมของหยินจินซีเป็อย่างมากเพราะความสมบูรณ์แบบนั่นจึงทำให้ใครต่อใครก็ต่างพูดถึงและชื่นชมหยินจินซีเธอจึงพยายามสวมรอยเท้าของหยินจินซีเพื่อจะได้เป็ที่พูดถึง
เธอยิ้มให้เงาในกระจก
“ฉันเหมือนหยินจินซีขนาดนี้หวงเต๋อจงจะรู้สึกชอบฉันเหมือนที่ชอบเธอมั๊ยนะ” เธอพูดขึ้นเบาๆ อย่างมีความหวังก่อนจะเดินออกจากห้องไป
“อ้าวคุณหนูจินซี คุณหนูยังไม่ไป” เสียงสาวใช้พูดขึ้นยังไม่ทันจบลั่วเหวินเหย่ก็หันควับไปมองสาวใช้พร้อมกับยิ้มหวานให้
“เอ๊ะ คุณหนูเหวินเหย่เองเหรอคะฉันนึกว่าเป็คุณหนูจินซีซะอีก”
“ฉันเหมือนจินซีงั้นเหรอคะ”
สาวใช้พยักหน้า
เธอยิ้มอย่างดีใจก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องรับรองในทันทีเพราะเธอรู้ว่าหวงเต๋อจงต้องอยู่ที่นั่น
ระหว่างทางที่จะไปที่ห้องรับรองเธอก็บังเอิญเห็นสาวใช้ที่กำลังจะยกถาดของว่างเข้าไปให้หวงเต๋อจงเธอจึงแสร้งอาสาเอาไปเองเพราะหากจะเดินเข้าไปหาเขาดื้อๆ ก็เกรงว่าจะไม่เหมาะ
ครั้นเมื่อเธอมาถีงห้องรับรองร่างเล็กก็เหลือบมองคนด้านในที่กำลังชื่นชมกับภาพวาดที่ติดฝาผนังอยู่เธอจีงรีบเดินเอาของว่างไปวางไว้ที่โต๊ะให้เขา
หวงเต๋อจงที่หันควับมาเห็นหญิงสาวจากด้านหลังเขาจีงโผลเข้ากอดเธออย่างคุ้นเคย
ลั่วเหวินเหย่สะดุ้งโหยงด้วยความใเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางขัดขืนอะไร
“นั่นพวกเธอทำอะไรกันน่ะ” เสียงจินซีดังขึ้นจากหน้าประตู
หวงเต๋อจงสะดุ้งตัวโหยงก่อนจะหันควับไปที่หน้าประตูในทันที
“จะ จินซีทำไมเธอยืนอยู่ตรงนั้นแล้วนี่”
หญิงสาวหันมามองหน้าเขาพร้อมกับแสร้งทำเป็เสียใจที่ถูกเขาแตะเนื้อต้องตัว
“คุณลั่วเหวินเหย่งั้นเหรอ เอ่อผมต้องขอโทษด้วยเมื่อครู่ผมนึกว่าคุณคือจินซี”
หยินจินซีแสร้งแสยะยิ้มหวานราวกับไม่ได้โกรธเคืองก่อนจะมองดูลั่วเหวินเหย่ที่แสร้งตีสีหน้าดูใที่ถูกหวงเต๋อจงกอด
“ฉันต้องขอโทษแทนคู่หมั้นฉันด้วยที่เผลอทำไม่ดีไม่งามกับเธอเขาคงจะเข้าใจผิด แต่ดูๆ ไปเธอก็คล้ายกับฉันมาก”
เธอแสร้งยิ้มให้กับหยินจินซี
“ฉันคงไม่กล้าไปตีเสมอเธอหรอกนะจินซี คุณหนูผู้เพียบพร้อมอย่างเธอ เด็กกำพร้าจนๆ อย่างฉันงั้นเหรอจะกล้าเอาตัวไปเทียบ”
หยินจินซีแสยะยิ้มมุมปากอย่างหมั่นไส้ในความเจียมตัวของเธอ
“แหม๋ เหวินเหย่ทำไมเธอพูดอย่างนั้นกันฉันรักเธอเหมือนพี่น้องไม่เคยคิดรังเกียจซักนิด เธออยู่กับฉันมามีครั้งไหนกันที่ฉันจะปฏิบัติกับเธอด้วยความไม่เท่าเทียมฉันให้เกียรติเธอเหมือนคนในครอบครัวคนนึงเธออย่าได้พูดดูถูกตัวเองอีกไม่งั้นฉันคงเสียใจแย่” เธอแสร้งพูดขึ้น
หวงเต๋อจงมองดูหยินจินซีด้วยความชื่นชมในจิตใจที่ดีของเธอ
แม้ลั่วเหวินเหย่จะรู้สึกหมั่นไส้ในคำหวานที่แสร้งดูเป็คนดีของหยินจินซีแต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เพราะต้องแสร้งเป็หญิงสาวแสนดีเช่นกันเธอจึงทำได้เพียงยิ้มพร้อมกับพยักหน้ารับ
“ว่าแต่เต๋อจงคุณมาหาฉันแต่เช้าตรู่มีอะไรงั้นเหรอคะ” หยินจินซีเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
“อ่อ ผมลืมไปซะสนิทเลย นี่เป็โน้ตเพลงที่ผมเขียนขึ้นและผมอยากให้คุณเป็คนร้อง” เขาพูดขึ้นก่อนจะยื่นโน้ตเพลงให้เธอ
หยินจินซีรับโน้ตเพลงนั่นมาก่อนจะมองดูตัวโน๊ตในกระดาษ
“เป็เพลงรักงั้นเหรอคะ”
เขายิ้มพร้อมกับพยักหน้า
“ลองร้องดูมั๊ยเดี๋ยวผมจะเป็คนเล่นเปียโนให้”
เธอยิ้มพร้อมกับพยักหน้าเป็การตอบรับ
หวงเต๋อจงยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินไปที่เปียโนตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง (ซึ่งในยุคนั้นบ้านของคนมั่งมีส่วนใหญ่มักจะมีเปียโนเป็เครื่องประดับตกแต่งบ้านเสมอ”
“จินซี พร้อมนะ” เขาถามเพื่อให้จังหวะเธอก่อนจะเริ่มเล่นเปียโน
น้ำเสียงหวานอันทรงพลังเปล่งขึ้นอย่างไพเราะ แต่แม้เพลงนั้นจะเป็เพลงรักแต่ในความรู้สึกของหยินจินซีกลับไม่รู้สึกอินกับเนื้อหาในเพลงเลยซักนิด
หวงเต๋อจงหยุดเล่นเปียโนก่อนจะหันมามองหยินจินซีอย่างผิดหวัง
“เสียงของเธอไพเราะมากจินซีแต่ทำไมมันยังไม่เข้าถึงเนื้อเพลงที่ฉันแต่งเลยนะ”
ลั่วเหวินเหย่ได้ทีสบโอกาส
“งั้นขอฉันลองร้องได้มั๊ยคะ” เธอรีบเสนอตัวขึ้นทันที