ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ไม่นานทั้งรีออน และออทาร์ก็เดินทางมาถึงโรงละครในช่วงสายๆของวัน สมาชิกของโรงละครเองก็อยู่รวมตัวกันพร้อมที่จะแสดงเรื่องใหม่ พวกเขาต่างก็ตื่นเต้นว่ารอบนี้จะเป็นเรื่องอะไร เพราะในแต่ละครั้งของละครเรื่องใหม่มันเป็นเรื่องที่น่าสนใจ และผู้ชมเองก็จะมากตามไปด้วย รีออนปรบมือเสียงดัง ก่อนจะเรียกทุกๆคนมารวมตัวกันที่กลางเวที “..โอเค มากันพร้อมแล้ว ข้าก็ขอแนะนำตัวของน้องชายข้าอย่างเป็นทางการ ..องค์รัชทายาทออทาร์ ออน ดิ ซาทารอส อย่างที่ทราบว่าตัวของน้องชายข้าจะต้องขึ้นครองราชย์ในอนาคตอันใกล้นี้ ดังนั้นละครเรื่องใหม่นี้จะเป็นการเน้นบทไปที่ตัวขององค์ชาย ..ในละครเรื่อง ‘เจ้าชายกบ’ นี้ตัวเอกคือพระองค์ แสดงคู่กับไอรีน ..” รีออนได้ไล่เรียงบทบาทของแต่ละคนให้กับทุกคนได้ฟังตามความเหมาะสมที่เขาได้คิด มันยังไม่ถึงช่วงที่จะต้องออดิชันบทบาท ตอนนี้ถึงจะมีผู้คนให้ความสนใจมากก็จริง แต่มันก็ยังขาดนักแสดงอยู่ดี แน่นอนว่ารีออนไม่ได้ละเลยความคิดที่จะรับนักแสดงเพิ่ม เขามีแผนสำหรับเรื่องนี้เอาไว้แล้ว การยกระดับละครข้างทางให้เป็นที่นิยมสำหรับอาณาจักร.. “นอกจากนี้ ข้ามีข่าวจะประกาศเกี่ยวกับการรับนักแสดงเพิ่ม.. แต่ไม่ใช่ว่าใครจะเป็นนักแสดงได้เลย ดังนั้นเราจะเปิดเป็นโรงศึกษาการแสดง พวกเขาจะได้รับการศึกษาที่มีทางเลือกเฉพาะทาง อาทิเช่น การแสดง การเข้าถึงบทบาท การเดิน กิริยาท่าทาง จนถึงพื้นฐานการเขียนบทเลยทีเดียว.. เราจะประกาศเรื่องนี้ทุกครั้งหลังจากแสดงเรื่องนี้จบ และยังอนุญาตให้นักแสดงในที่นี้ ที่คิดว่าตัวเองมีความสามารถตามหัวข้อนี้ สมัครเข้ามาเป็นอาจารย์สอน.. แน่นอนว่ามีรายได้จากทั้งการเป็นนักแสดง และอาจารย์ทั้งสองทาง..”รีออนยังคงกล่าวออกมา นักแสดงหลายคนก็เริ่มฟัง และมองกระดาษในมือของรีออนอย่างสนใจ พวกเขามองดูสิ่งที่เป็นไปได้สำหรับตัวเองว่าสามารถที่จะสอนคนอื่นได้หรือไม่ แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้คิดไปไกลกว่านั้น รีออนได้พับกระดาษใบนั้นม้วนๆแล้วก็เอ่ยออกมา อีกครั้ง“การคัดเลือกจะเกิดขึ้นในอีกสามวันตามหัวข้อ เดี๋ยวข้าจะฝากเรื่องนี้เอาไว้กับวอเตอร์เป็นคนประกาศ เอาล่ะ..ตอนนี้พวกเจ้าควรจะมาโฟกัสกับการแสดงก่อน.. หากเจ้าแสดงได้ดี และเป็นที่น่าจดจำของบรรดานักเรียนในอนาคตมันก็จะเป็นผลดีต่อโรงศึกษาของเรา..” หลังจากนั้นทุกๆคนก็ได้รับบทบาทของตัวเอง จูลลี่เองก็มาออกแบบชุดตามความเหมาะสมของแต่ละตัวละคร รีออนได้แนะนำให้จูลลี่ตัดชุดของเจ้าชายกบในร่างของกบเป็นแบบมาสคอตน่ารักๆ โดยที่เขาได้ออกแบบเอาไว้แล้ว แน่นอนว่าเธอก็เห็นควร และทำตามรีออน พวกเขาทั้งหมดทำการซ้อมบทละครกันถึงเย็น แคทเทอรีนที่ปิดร้านแล้วก็เข้ามารับชมการซ้อมในครั้งนี้ด้วย เธอก็เป็นคนหนึ่งที่มีเซ้นท์เรื่องของการแสดง คอยหาจุดที่มันผิดพลาด แม้จะเล็กน้อยแค่ไหนเธอก็มองเห็น ทำให้งานของรีออนเบาลงไปอีกหน่อย วันเวลาผ่านไปจนถึง 3 วัน วันนี้เป็นวันที่ละครเรื่องใหม่แห่งโรงละครเมืองเลบานอนทำการแสดงเป็นคืนแรก ออทาร์ที่พยายามฝึกแสดงมาหลายวันก็ประหม่าเล็กน้อย รีออนที่เห็นอย่างนั้นก็เข้ามาตบไหล่ก่อนจะเอ่ยให้กำลังใจเขาก่อนขึ้นแสดงครั้งแรก“ออทาร์... การแสดงนั้นคือการที่เราได้เข้าถึงตัวละครที่ได้รับมาอย่างสมจริง ข้ามีเทคนิคง่ายๆจะบอกกับเจ้า.. เจ้าเพียงแค่คิดว่าทั้งหมดมันเป็นเรื่องจริงตามที่แสดงก็เท่านั้นเอง..” รีออนกล่าวก่อนจะตบไหล่อีกสองสามที และเดินจากไปในทันที ออทาร์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็เข้าสู่ภวังค์ของตัวเอง“ทั้งหมดคือเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ...” ออทาร์คิดถึงประโยคนี้อยู่จนถึงเวลาที่เขาจะต้องแสดง เมื่อถูกเรียกตัวให้เตรียมพร้อม เขาก็ยิ้มออกมาพร้อมกับเอ่ยประโยคเดิมซ้ำๆ เขาดูมีความมั่นใจมากขึ้นกว่าตอนซ้อมละครเสียอีก.. โรงละครในเย็นวันนี้ผู้คนต่างก็เข้ามารับชมการแสดงอย่างหนาล้น วันนี้พระราชาฟรีลิม และองค์ราชินีเซล่าเองก็เข้ารับชมด้วยเช่นกัน พวกท่านทั้งสองเพิ่งจะเดินทางมาถึงเมื่อตอนเย็นๆของวันนี้เอง แน่นอนว่าน้องสาวอย่างเซฟีน่าเองก็มารับชมการแสดงของท่านพี่ออทาร์ของเธอด้วยเช่นกัน ม่านของโรงละครถูกเปิดออกพบกับเจ้าหญิงองค์หนึ่งที่ถือลูกบอลทองกลมสวยงาม ท่าทางของเธอแลดูมีความสุขเป็นอย่างมากกับการละเล่น จนกระทั่งเธอเผลอทำลูกบอลหล่นลงไปในบ่อน้ำขนาดใหญ่ และมันลึกเป็นอย่างมาก เธอทำหน้าเสียดายที่ลูกบอลที่เธอรักได้จมลงไปใต้บึงน้ำแห่งนี้ แต่ทันใดนั้นเอง กบตัวไม่น้อยได้กระโดดขึ้นมาบนบึงน้ำแห่งนี้ และเอ่ยขึ้นกับเจ้าหญิงที่แสนงดงามทันที“สวัสดีท่านเจ้าหญิงผู้แสนงดงาม ตัวข้านั้นคือกบน้อยที่อาศัยอยู่บึงนี้ บึงแห่งนี้คือบ้านของข้าเอง ข้าเห็นท่านร้องห่มร้องไห้ ไม่ทราบว่าท่านเป็นอะไรอย่างนั้นรึ มีอะไรที่ข้าพอจะช่วยท่านได้หรือไม่..” ออทาร์ที่อยู่ในชุดมาสคอตกบน้อยน่ารักเอ่ยถามกับไอรีนที่รับแสดงเป็นเจ้าหญิงผู้เลอโฉม“เจ้ากบน้อย ข้าได้ทำลูกบอลแสนรักของข้าตกลงไปยังใต้บึงน้ำบ้านของเจ้า เจ้าช่วยข้าเก็บลูกบอลนั้นให้กับข้าได้หรือไม่..” เจ้าหญิงกล่าวในเชิงขอร้อง กบน้อยที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทำท่าทางคิดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาอย่างน่ารัก“ได้ซิท่านเจ้าหญิง ท่านรอข้าสักครู่ ข้าจะนำลูกบอลของท่านกลับคืนมาให้กับท่านเอง.. แต่ข้ามีเรื่องจะขอร้องท่านเช่นกัน ท่านพอจะทำการแลกเปลี่ยนกับข้าได้หรือไม่..”กบน้อย และเจ้าหญิงได้พูดคุยกันในเรื่องข้อตกลงของพวกเขา กบน้อยขอเป็นเพื่อนกับเจ้าหญิง แน่นอนว่าเจ้าหญิงก็ไม่ได้ปฏิเสธการร้องขอของกบน้อยแต่อย่างใด ไม่นานกบน้อยก็นำลูกบอลของเจ้าหญิงกับขึ้นมาให้บนบกด้วยอาการที่เหนื่อยหอบ มันทำให้เจ้าหญิงทรงดีใจเป็นอย่างมาก พวกเขาทั้งสองต่างก็เล่นกันอย่างสนุกสนานจนถึงช่วงเย็นของวัน เจ้าหญิงก็ขอตัวลากลับไปยังปราสาทของเธอ เพราะป่านนี้ท่านพ่อคงตามหาตัวของเธอเป็นการใหญ่แล้ว เจ้าหญิงได้สัญญากับกบน้อยว่าจะมาหาบ่อยๆ เพราะกบน้อยคือเพื่อนคนแรกของเธอ “ข้าขอสั่งกักบริเวณเจ้า..” นั่นเป็นคำสั่งของท่านพ่อของเธอหลังจากกลับมาถึงพระราชวังแล้ว เธอพยายามขอร้องท่านพ่อ และท่านแม่ของเธอยกเลิกคำสั่งนี้ เพราะเธอต้องการที่จะเดินทางไปหาเพื่อนคนแรกของเธอที่บึงน้ำ แต่มันก็ไม่เป็นผล ตลอดทั้งคืนเธอก็ได้แต่คิดถึงเพื่อนกบน้อยของเธออยู่อย่างนั้น ทางด้านของกบน้อยเองก็ไม่ต่างกัน แต่สิ่งที่กบน้อยจะต้องพบเจอนั้นนอกจากจะเฝ้าคิดถึงเจ้าหญิงของมันแล้ว มันก็ต้องคอยหลบหนีสัตว์ร้ายที่หมายปองชีวิตของมันไปด้วย “ข้าจะไม่ยอมตายง่ายๆหรอกนะ เจ้างูร้าย.. ข้าจะต้องมีชีวิตรอดกลับไปพบกับเจ้าหญิงของข้า...” กบน้อยพยายามหนีสุดชีวิต ในเวลานี้แม้แต่บ้านของมันเองก็ไม่ปลอดภัยจากพวกสัตว์ร้าย งู จระเข้ นกอีกหลายสายพันธุ์นั่นก็อีก ในเวลานี้ตัวมันอ่อนแรงเป็นอย่างมาก แม้วันเวลาผ่านไปนานสักเท่าไร มันก็ยังคงเฝ้ารอองค์หญิงของมันอยู่ทุกคืนวันไม่ยอมทิ้งบึงน้ำแห่งนี้ไปไหน..“ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่ เจ้าหญิงของข้า..” กบน้อยรำพึงรำพันกับตัวเอง พลอยนึกกลับไปถึงเมื่อครั้งอดีตที่ผ่านมา ที่ตัวของมันเคยเป็นถึงเจ้าชายแห่งอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ จนกระทั่งแม่มดแห่งความมืดผู้ชั่วร้ายได้ทำการสาปให้ตัวของเขากลายเป็นกบที่แสนน่าเกลียด เขาอับอายจนต้องหนีออกจากอาณาจักรแห่งนั้นมาอยู่ที่บึงหนองน้ำแห่งนี้ เอฟเฟคการแสดงในครั้งนี้อลังการกว่าครั้งไหนๆ เสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์ของแม่มดแห่งความมืดก็ปรากฏขึ้น จนความกลัวเข้าไปยังจิตใจของสาวน้อยผู้บริสุทธิ์ เซฟีน่าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอน้ำตาไหลนองเมื่อเห็นว่าเจ้าชายกบนั้นต้องพบกับอะไรมาบ้าง และเจ้าชายกบยังคงรอคอยเจ้าหญิงของมันอยู่ที่บึงน้ำแม้ว่ามันจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม มันกินใจเธอเป็นอย่างมาก น้ำตาเธอไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว แต่เมื่อเธอรู้สึกตัวอีกที คนข้างๆของเธอกลับร้องไห้หนักยิ่งกว่าเสียอีก นั่นก็คือท่านแม่เซล่าของเธอเอง...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 74

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 74

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้