หงเทียนป้าคนนี้มีรสนิยมแปลกๆ หรือเปล่า?
เพิ่งเจอกันครั้งแรก ยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย ความรู้สึกดีๆ ของเขาก็เพิ่มขึ้นแล้ว
เมื่อกลับถึงบ้าน ปู้ฟานก็ตรวจสอบถุงเก็บของและพบว่าข้างในมีพืชิญญา์อยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว ซึ่งน่าจะเพียงพอสำหรับให้เ้าลาขาวตัวน้อยกินได้อีกนาน
“เสี่ยวไป๋ ข้ามีของดีมาให้เ้าแล้ว!”
ทันทีที่เขาะโ เ้าลาขาวตัวน้อยก็ “พรึ่บ” และปรากฏตัวต่อหน้าเขาในพริบตา ปู้ฟานรู้สึกไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เ้าลาขาวตัวน้อยตัวนี้ฉลาดเกินไปแล้วจริงๆ
“นี่ของเ้า!”
เขาดึงพืชิญญาที่มีแสงห้าสีออกมาจากถุงเก็บของและโยนให้เ้าลาขาวตัวน้อย ดวงตาของเ้าลาขาวตัวน้อยเป็ประกาย มันะโขึ้นไปงับพืชิญญาห้าสีแล้วเริ่มเคี้ยว
เมื่อเห็นเ้าลาขาวตัวน้อยกินอย่างมีความสุข ปู้ฟานก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน
เมื่อไม่มีอะไรทำ เขาก็เริ่มดูข้อความของเพื่อนๆ
【เพื่อนของท่านต้าหนี่ถูกคนในสำนักเดียวกันวางแผนทำร้ายในดินแดนลับแห่งแสงเรืองรอง】
【เพื่อนของท่านต้าหนี่ถูกสำนักอื่นโจมตีในดินแดนลับแห่งแสงเรืองรอง】
【เพื่อนของท่านต้าหนี่ถูกตามล่าและเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามในสมัยโบราณโดยไม่ได้ตั้งใจ และระดับการบ่มเพาะก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก】
【เพื่อนของท่านต้าหนี่ได้รับมรดกจากผู้มีอำนาจ และได้เป็ผู้ฝึกยุทธ์ระดับลมปราณขั้นสูงสุด】
ปู้ฟานอ้าปากค้าง
การเผชิญหน้าในตอนแรกเป็ไปตามกฎของโลกแห่งการบ่มเพาะ แต่การเผชิญหน้าในตอนหลังนี่มันผิดปกติไปหรือเปล่า?
ถูกตามล่า?
เข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามในสมัยโบราณโดยไม่ได้ตั้งใจ?
แถมยังได้รับมรดกจากผู้มีอำนาจด้วย
นี่หมายความว่ามรดกจากผู้มีอำนาจแข็งแกร่งกว่ามรดกจากระดับิญญาแรกเกิดอีกหรือไง?
“ดูไม่ได้แล้ว ดูไม่ได้แล้ว ถ้าดูอีกใจของข้าคงจะสั่นคลอนแน่ นี่มันพระเอกชัดๆ!”
ปู้ฟานส่ายหน้าและรีบดูข้อความของคนอื่นแทน
【เพื่อนของท่านหานกังได้หลอมรวมอาวุธวิเศษระดับสุดยอดกระถางรวมิญญาแล้ว และพลังก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก】
【ศัตรูของท่านลู่เกาถูกสำนักอื่นโจมตีในดินแดนลับแห่งแสงเรืองรอง และได้รับาเ็สาหัส】
【ศัตรูของท่านลู่เกาาเ็สาหัสจนไม่สามารถรักษาได้ และสิ้นชีพแล้ว】
เมื่อมองไปที่บัญชีดำ รูปภาพของลู่เกาก็ไม่มีสีแล้ว
เขายังจำได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนคนผู้นี้ยังอยู่เลย
แน่นอน โลกแห่งการบ่มเพาะมันโหดร้ายแบบนี้เอง
ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีเหมือนต้าหนี่ได้
แต่เมื่อพูดถึงเื่นี้ หานกังได้หลอมรวม กระถางรวมิญญา แล้ว และพลังก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก ปู้ฟานก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยและเข้าไปในโหมดจำลองการต่อสู้
หลังจากนั้นไม่นาน ปู้ฟานก็ถอนหายใจและออกมา
แม้ว่าหานกังที่หลอมรวม กระถางรวมิญญา แล้วจะเก่งกว่าเดิม แต่เขาก็มี ฝ่ามือพุทธพิชิตั ที่สามารถยับยั้งิญญาผีได้ ทำให้เขาสามารถจัดการการโจมตีของหานกังได้อย่างง่ายดาย
ดังนั้นั้แ่เริ่มการต่อสู้ หานกังก็ถูกเขากดดันไว้ตลอด
“ไม่รู้ว่าถ้าข้าไปถึงระดับิญญาแรกเกิดแล้ว จะสามารถสังหารนักพรตปูและหานกังได้ในพริบตาหรือไม่?”
ดวงตาของปู้ฟานเป็ประกาย
“เป้าหมาย: ระดับิญญาแรกเกิด!”
เวลาผ่านไปรวดเร็ว
ในพริบตา สองปีก็ผ่านไป
【ท่านบ่มเพาะอย่างสันโดษในหมู่บ้านมาห้าปีแล้ว ราวกับชาติก่อนที่ชีวิตครึ่งหนึ่งไร้ซึ่งความหมายและไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้ รางวัลคือต้นท้อ์หนึ่งต้น】
เฮ้! ระบบนี่มันใจร้ายจริงๆ
อะไรคือชีวิตครึ่งหนึ่งไร้ซึ่งความหมายและไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้?
นี่มันกำลังชมเขาหรือกำลังเสียดสีเขากันแน่
แต่รางวัลเป็ต้นท้อคืออะไรกัน?
“หรือว่าต้นท้อต้นนี้จะไม่ธรรมดา?”
แน่นอนว่าปู้ฟานไม่คิดว่าระบบจะให้รางวัลเป็ต้นท้อธรรมดาๆ เขาลูบคางและพึมพำ “ต้นท้อ์? จะเป็ต้นท้อ์ที่ราชินีแม่ิปลูก ที่ใช้เวลาเก้าพันปีในการออกดอกและเก้าพันปีในการออกผลหรือเปล่า?”
แค่คิดก็รู้สึกนานแล้ว
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ปู้ฟานก็ตรวจสอบข้อมูล
【ต้นท้อ์: พืชที่กลายพันธุ์มาจากต้นท้อ】
แค่นี้เหรอ?
คำอธิบายมันสั้นเกินไปแล้ว
ไม่ควรมีการระบุไว้หรือว่ามันมีคุณสมบัติอะไรบ้าง?
หรือว่าเขาจะเข้าใจผิดไปแล้ว
นี่เป็แค่ต้นท้อธรรมดาๆ ที่ระบบตั้งใจมอบให้เป็รางวัลเพราะเห็นว่าเขาไม่ยอมออกจากหมู่บ้านหรือเปล่า?
เพื่อที่จะเสียดสีเขา?
“ช่างเถอะ ปลูกมันไว้ก่อน แล้วค่อยดูทีหลัง!”
เขาส่ายหัวและดึงต้นท้อ์ออกจากช่องเก็บของ
ไม่มีพลังิญญาแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าจะเป็ต้นท้อธรรมดาจริงๆ
อย่างไรก็ตาม ต้นท้อ์ต้นนี้ไม่ใช่ต้นอ่อน แต่เป็ต้นท้อที่มีอายุพอสมควรแล้ว ซึ่งปู้ฟานก็ไม่รู้ว่ามันมีอายุเท่าไหร่
โชคดีที่บ้านของเขาอยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร และไม่ค่อยมีชาวบ้านผ่านมา ดังนั้นแม้ว่าจู่ๆ จะมีต้นท้อ์เพิ่มขึ้นมา ชาวบ้านก็คงจะยังไม่รู้ตัวในเร็วๆ นี้
“เสี่ยวไป๋ ต้นท้อต้นนี้อาจจะออกผลอร่อยๆ ในอนาคตนะ ดังนั้นอย่าเพิ่งไปแทะมันนะ”
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าต้นท้อ์ต้นนี้จะธรรมดาหรือไม่ธรรมดา แต่ปู้ฟานก็ยังคงบอกเ้าลาขาวตัวน้อย
“หิ้ว!”
เ้าลาขาวตัวน้อยส่งเสียงร้องออกมาเป็การตอบรับ
ตอนนี้เ้าลาขาวตัวน้อยเติบโตขึ้นมากแล้ว
ด้วยการเลี้ยงดูด้วยพืชิญญาล้ำค่า ระดับการบ่มเพาะของมันก็เทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ระดับแก่นทองคำขั้นที่หนึ่งแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเร็วของมันนั้นเร็วกว่า วิชาหลบหนีอสูรน้อย ของเขาเสียอีก ซึ่งทำให้ปู้ฟานพอใจเป็อย่างมาก
จากนี้ไป ต่อให้เขาต่อสู้ไม่ชนะ เขาก็ยังสามารถนั่งบนหลังเ้าลาขาวตัวน้อยแล้วหนีได้
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาไม่เข้าใจ นั่นก็คือ เ้าลาขาวตัวน้อยก็มีระดับแก่นทองคำขั้นที่หนึ่งแล้ว แต่ทำไมยังพูดไม่ได้เลยนะ
หรือว่าสัตว์เลี้ยงเซียนจะเติบโตช้า?
อย่างไรก็ตาม เ้าลาขาวตัวน้อยก็ได้รับความสามารถพิเศษเมื่อมาถึงระดับแก่นทองคำขั้นที่หนึ่ง
นั่นคือการซ่อนกลิ่นอาย
ตราบใดที่เ้าลาขาวตัวน้อยไม่้า ต่อให้เป็เขาก็ไม่สามารถตรวจสอบกลิ่นอายของเ้าลาขาวตัวน้อยได้เลย ทำให้คนอื่นคิดว่ามันเป็แค่ลาขาวธรรมดาๆ
สิ่งนี้ทำให้ปู้ฟานมั่นใจมากขึ้นว่าเ้าลาขาวตัวน้อยมีบุญสัมพันธ์กับเขา
ใช่แล้ว พวกเขาต่างก็เป็คน low-profile
เมื่อปลูกต้นท้อ์ไว้หลังบ้านแล้ว ปู้ฟานก็ขี่เ้าลาขาวตัวน้อยไปในหมู่บ้านอย่างช้าๆ
ใน่สองปีที่ผ่านมา เขาทำภารกิจอย่างบ้าคลั่ง และสามารถยกระดับการบ่มเพาะของตัวเองจนถึงระดับแก่นทองคำขั้นที่เก้าได้สำเร็จ
ในการจำลองการต่อสู้ นักพรตปูและหานกังที่เป็เครื่องมือของเขาก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะพวกเขาสามารถถูกสังหารได้ในพริบตา
“ถึงเวลาเปลี่ยนแผนที่แล้วหรือ?”
่นี้ปู้ฟานรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ชื่อเสียงในฐานะหมอเทวดาของเขายิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนชาวบ้านในหมู่บ้านเคารพเขามาก และไม่มีใครยอมให้เขาช่วยทำเื่เล็กๆ น้อยๆ อีกต่อไปแล้ว
“ไม่ได้ ตอนนี้ข้ายังอ่อนแอเกินไป แม้ว่าจะสามารถสังหารผู้ฝึกยุทธ์ระดับิญญาแรกเกิดขั้นต้นอย่างนักพรตปูและหานกังได้ในพริบตา แต่ก็อย่าลืมว่ายังมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับิญญาแรกเกิดขั้นกลาง, ขั้นปลาย และขั้นสมบูรณ์แบบอีกด้วย ทุกอย่างต้องระมัดระวังให้ดี!”
ตัวอย่างเช่นเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้รับข้อความว่าหานกังถูกศิษย์ของสำนักธรรมะคนหนึ่งโจมตี และได้รับาเ็สาหัส ซึ่งแสดงให้เห็นว่าโลกแห่งการบ่มเพาะนั้นเต็มไปด้วยอันตราย และยังซ่อนผู้ที่เสแสร้งเป็หมูแต่สุดท้ายกลับเป็เสือเอาไว้มากมาย!
เขามาที่บ้านของหลี่หลาง
จริงๆ แล้วปู้ฟานให้ความเคารพต่อหลี่หลางเป็อย่างมาก เพราะเขาเป็คนที่ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับวิชาแพทย์และการช่วยชีวิตผู้คน ซึ่งเป็เื่ที่น่าเคารพอย่างยิ่ง
ดังนั้น ปู้ฟานจะคอยบอกความรู้ทางการแพทย์เล็กๆ น้อยๆ ให้กับหลี่หลาง ซึ่งทำให้ทักษะทางการแพทย์ของหลี่หลางเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ถึงแม้ว่าจะไม่เทียบเท่ากับเขา แต่ก็ถือว่าเป็ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์แล้ว
“เสี่ยวฟาน เ้ามาได้จังหวะพอดี วันนี้ข้ามีเื่สำคัญจะบอกเ้า!” หลี่หลางพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ท่านอาจารย์ โปรดพูดเถิดขอรับ!” ปู้ฟานกล่าว
“วิชาทางการแพทย์ของเ้าถึงขั้นที่สามารถออกเดินทางได้แล้ว ต่อไปนี้เื่การเจ็บป่วยเล็กน้อยในหมู่บ้านก็คงต้องพึ่งเ้าแล้ว” หลี่หลางตบไหล่ของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
ฉากนี้มันคุ้นเคยเหลือเกิน?
ปู้ฟานอดไม่ได้ที่จะนึกถึงชายขอทานชราคนหนึ่งที่ถือคัมภีร์อยู่ในมือและยืนอยู่หน้าเด็กตัวเล็กๆ “หน้าที่ในการรักษาสันติภาพของโลกนี้จะมอบให้แก่เ้าเอง!”
1K
