ปรียาวดีทำหน้าที่พนักงานทำความสะอาดแทนพนักงานที่ลาป่วยจากอาการท้องเสีย มันไม่ใช่เื่ยากกับหน้าที่นี้เนื่องจากตลอดสองปีที่มาอยู่ใต้อาณัติเด่นภูมิ เธอทำมาแล้วหลายครั้งจำนวนห้องพักเก้าห้องที่เธอต้องทำ แม้จะเหนื่อยแต่คงน้อยกว่าทำหน้าที่บนเตียงให้เด่นภูมิ
“เอ๋” เสียงเรียกหน้าห้องพักทำให้คนกำลังทำความสะอาดห้องน้ำ โผล่หน้ามามองคนเรียก
“ค่ะพี่ดำ”
“พี่จะบอกว่าพี่ปูเตียงนอนครบทุกห้องแล้วนะ พี่ไปพักก่อนนะ” ความที่วันนี้แขกเต็มทุกห้องเพื่อความรวดเร็ว พนักงานชายจะทำหน้าที่จัดการเื่เตียงนอน ปูเตียงและผ้าห่มส่วนผู้หญิงทำหน้าที่ทำความสะอาดห้อง งานถึงจะเสร็จเร็ว คล้อยหลังดำปรียาวดีกลับไปทำหน้าที่ตามเดิม
นอกห้อง
ร่างสูงโปร่งของชายวัยสามสิบปีเดินไปตามทางเดินเชื่อมไปยังห้องต่างๆ ขณะเดินเข้าล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างเมื่อไม่พบของที่้าจึงย้ายมาหากระเป๋าทางด้านหลังก่อนมาหยุดยืนหน้าห้องพักของตน
“ไปลืมไว้ที่ไหนเนี่ย” เอกรัตน์บ่นหันมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นรถเข็นพนักงานจอดอยู่หน้าห้องหนึ่ง ถัดไปสองห้องเขาจึงเดินไปยังห้องนั้น กดกริ่งเรียกคนในห้องปรียาวดีโผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง “ขอโทษนะครับพอดีผมพักอยู่ห้องถัดไปอีกสองห้อง แต่ผมไม่แน่ใจว่าลืมคีย์การ์ดไว้ที่ไหนผมขอเข้าไปใช้โทรศัพท์ในห้อง ติดต่อกับลอบบี้น่ะครับจะได้ให้เขาเอาคีย์การ์ดสำรองมาให้”
“อ๋อค่ะ เชิญค่ะ”เอกรัตน์เดินเข้าไปในห้อง ทำตามที่กล่าวมา เขาพูดกับพนักงานต้อนรับไม่ถึงหนึ่งนาทีการพุดคุยหยุดลง
“ขอบคุณมากครับ”
“ยินดีค่ะ”ปรียาวดียิ้มให้ชายแปลกหน้าอย่างเป็มิตร เพราะเขาคือลูกค้าคนเห็นรอยยิ้มยิ้มตอบกลับ ก่อนมายืนรอพนักงานต้อนรับนำคีย์การ์ดสำรองมาให้เขารอไม่นานคีย์การ์ดอันใหม่มาอยู่ในมือ เอกรัตน์ไม่ได้เข้าห้องเขากลับเดินไปหาปรียาวดีในห้องนั้น เพื่อขอบคุณเธออีกครั้ง และให้ทิปเป็สินน้ำใจจากนั้นเดินออกมาจากห้อง โดยปรียาวดีเดินตามมาด้วย
ภาพผู้ชายไม่คุ้นหน้าเดินออกมาจากห้องโดยมีปรียาวดีเดินตาม ทั้งสองพูดคุยกันเพียงครู่เดียว ก่อนที่ชายคนนั้นจะเดินไปยังอีกห้องหนึ่งเด่นภูมิที่ไม่เคยคิดดีกับปรียาวดี คิดไปในทางแย่ๆเร่งฝีเท้าไปยังห้องที่เธอทำงานทันที
ปัง...
เสียงประตูห้องถูกปิดดังมากส่งผลให้คนกำลังทำความสะอาดห้องน้ำใ รีบเดินออกมาดูแต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปถึงประตูห้องน้ำ ร่างใครบางคนมายืนขวางไว้สีหน้าเขาบึ้งตึงมาก
โกรธใครมาอีกเนี่ย...ปรียาวดีพูดในใจมองเด่นภูมิอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะอารมณ์เขาแบบนี้ ไม่ส่งผลดีกับเธอแน่นอน
“เอ่อ...พี่ภูมิมาที่นี่...ว้าย!”ยังไม่ทันถามจบประโยคดี ร่างงดงามในชุดพนักงาน ถูกรวบมาอยู่ในวงแขนแข็งแรงรัดร่างเธอแน่นมาก
“เธอนัดใครมาเอาในห้องนี้”ความใแรกไม่ทันจาง มาใกับคำถามเขาซ้ำ
“ไม่ค่ะ ไม่ได้นัดใครค่ะ”ปรียาวดีไม่ได้ทำ จึงปฏิเสธ
“ตอแหล ฉันเห็นอยู่ว่ามีผู้ชายเดินออกมาจากห้องนี้ ถ้าไม่นัดแนะมาเอากันแล้วมันจะเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง” เด่นภูมิอารมณ์ขุ่นขึ้นมาทันใด “เธอนี่สำส่อนเหมือนพี่สาวเธอไม่มีผิด”
“ไม่ใช่ค่ะ ผู้ชายคนนั้นมาขอใช้โทรศัพท์ที่ห้องนี้ค่ะเพราะเขาลืมคีย์การ์ดไว้ที่ไหนไม่รู้ เลยต้องขออันสำรองที่ฟ้อนซ์ค่ะแล้วที่เขาออกไปเมื่อกี้เพราะเอาทิปมาให้เอ๋ค่ะเื่มันไม่ได้เป็ไปตามที่พี่ภูมิเข้าใจนะคะ”
“แน่ใจ” เขาถามกลับ หรี่ตามองเธอ
“แน่ค่ะ เอ๋ไม่มีวันโกหกพี่ภูมิค่ะ” ปรียาวดีพูดลิ้นรัว“เอ๋ไม่มีวันนอกใจนอกกายพี่ภูมิค่ะ ต่อให้พี่ภูมิเกลียดเอ๋มากแค่ไหนก็ตาม”
ปรียาวดีพูดไปหัวใจเจ็บไป เธอรู้ดีว่าเ้าของลำแขนแข็งแรงนี้ ไม่มีวันเปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่อตน เป็ไปในทิศทางอื่นนอกจากความรู้สึกนี้เพียงอย่างเดียว
14K
