ลานทดสอบกลางแจ้งของสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗 - Yún Qīng Jiàn Zōng) บัดนี้ตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติไปจาก่แรกของการทดสอบ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและคำพูดดูแคลนที่มีต่อเจี้ยนหลิน (剑林 - Jiàn Lín) ได้เลือนหายไปเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องไปยังร่างผอมบางของเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะยุติการ "ร่ายรำ" กับ "หุ่นไม้กลไก" (机关木人 - Jīguān Mùrén) ไปเมื่อครู่
"กระบี่ไม้" (木剑 - Mù Jiàn) ในมือของเขามีรอยแตกและบิ่นไปหลายแห่งจากการปะทะ แต่ตัวหุ่นไม้กลไกเองก็มิได้ดูดีไปกว่ากันนัก แม้จะไม่ถึงกับเสียหายหนักหนา (ด้วยพลังปราณ (灵气 - Língqì) อันน้อยนิดของเจี้ยนหลินย่อมไม่อาจทำเช่นนั้นได้) แต่ตามข้อต่อและจุดสำคัญหลายแห่งของมันกลับปรากฏร่องรอยการถูก "กระทบ" อย่างแม่นยำซ้ำๆ จนกลไกภายในบางส่วนอาจจะเริ่มติดขัด การเคลื่อนไหวใน่ท้ายของมันจึงดูงกๆ เงิ่นๆ ผิดไปจากความคล่องแคล่วใน่แรกอย่างเห็นได้ชัด
เจี้ยนหลินยืนหอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นตามหน้าผากและขมับ การควบคุมร่างกายให้เคลื่อนไหวตามเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法 - Liú Yún Jiàn Fǎ) อย่างต่อเนื่อง พร้อมกับต้องคอย "อ่าน" การเคลื่อนไหวของหุ่นไม้และหา "ช่องว่าง" ในการตอบโต้นั้น กินพลังงานทั้งทางกายและทางจิตใจของเขาไปมากกว่าที่คิด 'หากข้ามีพลังปราณมากกว่านี้อีกสักหน่อย...ผลลัพธ์คงจะดีกว่านี้มาก' เขาคิดในใจอย่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดายเล็กๆ แต่ก็มีความภูมิใจเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในอกเช่นกัน เขาทำได้ดีที่สุดเท่าที่ "มดตัวเล็ก" เช่นเขาจะทำได้แล้ว
ศิษย์พี่ผู้ควบคุมการทดสอบเดินเข้ามาตรวจสอบสภาพของหุ่นไม้ด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจี้ยนหลินแล้วประกาศผลด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความราบเรียบแต่ก็แฝงแววครุ่นคิด "เจี้ยนหลิน...ทดสอบทักษะกระบี่พื้นฐาน...ผ่าน!"
คำว่า "ผ่าน" นั้น แม้จะแ่เบา แต่ก็ดังก้องไปทั่วลานทดสอบ!
เหล่าศิษย์นอกที่เคยดูแคลนต่างพากันเบิกตากว้าง บางคนถึงกับอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตา "เป็ไปได้อย่างไร!?" "เ้าขยะนั่นน่ะหรือ?" "มันใช้ท่อนไม้จริงๆ หรือว่าข้าตาฝาดไป?" เสียงซุบซิบดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
กลุ่มของจางป้า (张霸 - Zhāng Bà) หน้าซีดเผือดสลับเขียว มันจ้องมองเจี้ยนหลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะยอมรับและโทสะที่คุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม 'เป็ไปไม่ได้! ไอ้เด็กเศษสวะนี่มันต้องโกงแน่ๆ!'
ณ มุมหนึ่งของลานฝึก อาจารย์ซ่ง (宋长老 - Sòng Zhǎnglǎo) ลูบเคราสีดอกเลาของตนเองเบาๆ ดวงตาที่ปกติจะหรี่ลงครึ่งหนึ่ง บัดนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ฉายแววพึงพอใจจางๆ 'มิใช่แค่ความแม่นยำ...แต่คือ "ความเข้าใจ" ในจังหวะและช่องว่าง...เด็กคนนี้...น่าสนใจยิ่งนัก'
ส่วนศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵 - Yuè Qīnglíng) ที่ยังคงยืนสงบอยู่ที่เดิมนั้น ดวงตาเ็าของนางยังคงจับจ้องไปยังเจี้ยนหลินที่กำลังเดินออกมาจากวงล้อมการทดสอบ ริมฝีปากบางเฉียบของนางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนที่นางจะหันหลังแล้วค่อยๆ เคลื่อนกายจากไปอย่างเงียบงันดุจสายลม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของบุปผาที่ไม่รู้จักชื่อให้เจี้ยนหลินได้แต่สงสัย
ผลการทดสอบโดยรวมของเจี้ยนหลิน แม้ในส่วนของพลังปราณจะยังคง "น่าสมเพช" ในสายตาของหลายคน (เขาได้อันดับเกือบท้ายสุด) แต่คะแนนในส่วนทักษะกระบี่พื้นฐานที่ "ผ่าน" อย่างเหนือความคาดหมายนั้น ก็ช่วยดึงให้คะแนนรวมของเขาสูงพอที่จะ "รอดพ้น" จากการถูกตัดทรัพยากรไปได้อย่างหวุดหวิด!
ข่าวเื่ "เ้าขยะเจี้ยนหลินใช้กระบี่ไม้ผ่านการทดสอบทักษะกระบี่" แพร่กระจายไปทั่วหมู่ศิษย์นอกอย่างรวดเร็ว บางคนก็ยังคงดูแคลนว่าเป็การฟลุคหรือหุ่นไม้เกิดทำงานผิดพลาด แต่บางคนก็เริ่มมองเจี้ยนหลินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย...อาจจะยังไม่ถึงกับยอมรับ แต่ก็มีความสงสัยและความสนใจเข้ามาแทนที่ความสมเพชอย่างเดียวเหมือนเช่นเคย
เจี้ยนหลินไม่ได้ใส่ใจกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์เ่าั้มากนัก เขารู้ดีว่าตนเองทำสิ่งใดลงไป และรู้ว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ในวันนี้เป็เพียง "ประกายแสงแห่งธุลี" ที่ยังไม่อาจส่องสว่างไปได้ไกลนัก แต่สำหรับเขาแล้ว มันคือเครื่องยืนยันว่า "ความพยายาม" และ "การไม่ยอมแพ้" ของเขานั้นไม่ได้สูญเปล่า
หลังจากรับส่วนแบ่งทรัพยากรประจำเดือน (ซึ่งก็ยังคงน้อยนิดเช่นเดิม แต่ก็ไม่ถูกตัดลดลง) เจี้ยนหลินก็ตรงไปยังหอตำราของสำนักทันที เขานึกถึงคำพูดของอาจารย์ซ่งเกี่ยวกับ "ม้วนตำราเก่าแก่ที่บันทึกเกี่ยวกับ 'คุณสมบัติแฝงเร้นของพฤกษานานาพันธุ์'" ด้วยความหวังเล็กๆ ในใจ
หอตำราของสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์นั้นกว้างใหญ่และเก็บตำราไว้มากมาย แต่ส่วนใหญ่จะเป็ตำราเกี่ยวกับเพลงกระบี่และเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรสายหลักของสำนัก ตำราเกี่ยวกับพืชพรรณหรือสมุนไพรนั้นมีอยู่น้อยมาก และมักจะถูกทิ้งไว้ในมุมที่อับที่สุดของหอ
เจี้ยนหลินใช้เวลาเกือบทั้งบ่ายในการค้นหาท่ามกลางชั้นตำราที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ ในที่สุด เขาก็พบม้วนตำราเก่าแก่เล่มหนึ่งที่เข้าตามลักษณะที่อาจารย์ซ่งบอกไว้ มันมีชื่อว่า "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาา" (太古草木秘谱 - Tàigǔ Cǎomù Mì Pǔ) ปกของมันทำจากหนังสัตว์ที่ไม่รู้จักชื่อ เย็บด้วยเส้นไหมสีทองที่ซีดจางไปตามกาลเวลา ตัวอักษรบนปกเขียนด้วยภาษาโบราณที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กลับรู้สึก "คุ้นเคย" อย่างประหลาด
หัวใจของเจี้ยนหลินเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกได้ว่าม้วนตำราเล่มนี้...อาจจะเป็ "ร่องรอยบนเส้นทาง" ที่เขาตามหาอยู่ก็เป็ได้
(จบตอน 8)
136
