เพลย์บอยพ่ายรัก

        ตอนที่ 1 หน้าที่พี่ชาย

        สวัสดีครับ ผมชื่อต้นกล้า เป็๞ลูกชายคนที่สามของแม่ ผมมีพี่ชายสองคนชื่อภูผาและสิงโต และยังมีน้องสาวอีกหนึ่งคน ชื่อตะวัน ตะวันเป็๞ลูกหลงอายุของเธอจึงห่างจากพี่ๆทั้งสามคนมาก ซึ่งพวกเราทั้งสามคนก็รักเธอมากเช่นกัน

        ผม เฮียผาและเฮียสิงห์มักจะผลัดกันมาเยี่ยมมาหาน้องสาวที่กรุงเทพฯอยู่เป็๲ประจำ เธอมาเรียนครับ ตอนนี้เรียนจบแล้วเป็๲ที่เรียบร้อยวันนี้ผมได้รับหน้าที่พี่ชายขับรถมารับและช่วยเธอขนของกลับบ้าน

        ผมขับรถมาหลายร้อยกิโลเพื่อมาขนของให้ยัยน้องสาวสุดที่รักของผมปกติเวลามาหาเธอจะนั่งเครื่องมาแต่วันนี้เธอเรียนจบแล้ว ต้องขนของกลับผู้หญิงก็แบบนี้แหละ ไม่รู้อะไรเยอะแยะไปหมด

        "ก๊อกๆๆ"ผมยืนเคาะประตูอยู่สองสามทีประตูก็ถูกเปิดออก

        "เฮีย...คืนนี้หนูจะไปเที่ยว"ตะวันเอ่ยบอกผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แล้วหันหลังเดินนำเข้าไปในห้องส่วนผมเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูลงอย่างเคยชิน

        "ไปยังไง ไปกับใคร"

        "ไปเที่ยวกับเฮียไง" เพราะเฮียกล้าออกเที่ยวทุกครั้งที่ได้ขึ้นมากรุงเทพฯอย่างกับมีหุ้นส่วนที่สถานบันเทิงที่ไหนสักที่

        "ใครบอกว่าจะพาไปด้วย"

        "หนูนี่แหละบอก ถ้าเฮียไม่ให้หนูกับไอ้มุกไปเที่ยวด้วยกลับไปถึงบ้านหนูจะไปฟ้องแม่" ฟ้องว่าทุกครั้งที่เฮียกล้ามาหาเฮียมักจะไปเที่ยวและนอนค้างที่อื่นเป็๞ประจำกลับมาหาน้องทุกครั้งมีแต่รอยลิปสติกเลอะเสื้อเต็มไปหมด

        "แต่..."

        "ไม่มีแต่...หนูจะไปด้วยที่ผ่านมาหนูจะไปกันเองก็ไปได้ แต่หนูเชื่อเฮียๆมาตลอดไม่เคยออกเที่ยวกลางคืนเลยสักครั้ง วันนี้เรียนจบแล้วพาหนูกับเพื่อนไปเที่ยวหาประสบการณ์สักวันนึงเถอะนะ คิดซะว่าพาน้องออกไปเปิดหูเปิดตาก็แล้วกัน"ตะวันเอนใบหน้าไปซบอยู่ที่หัวไหล่ของพี่ชายด้วยท่าทางออดอ้อน

        "แล้วเพื่อนเราล่ะ ไปไหน"เพื่อนของตะวันก็คือพราวมุก เช่าห้องอยู่ด้วยกันมานานถึงสี่ปีเต็มสนิทกันมาก

        "นั่นแน่..."

        "อย่าทะลึ่ง ถามดูเฉยๆ"เข้ามานั่งในห้องตั้งนานแล้ว เหมือนว่าอีกคนจะไม่ได้อยู่ในห้องนี้

        "ไปซื้อหนังสือ อีกเดี๋ยวก็คงมา"

        "อยู่ด้วยกันทำไมถึงไม่ไปด้วยกันไปไหนมาไหนคนเดียวมันอันตราย"

        "นั่นแน่!"ตะวันผละใบหน้าออกมาจากหัวไหล่ของพี่ชายแล้วยิ้มหวานให้

        "ไอ้ตะวัน!"เฮียกล้ายกมือขึ้นผลักศีรษะน้องสาวเบาๆ แล้วยกแขนขึ้นกอดอก รู้นะว่าคิดอะไรอยู่!

        "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ก็มันบอกว่าไม่ต้องไปเป็๞เพื่อน ร้านหนังสือก็อยู่แค่ใกล้ๆนี่เองแหม...เป็๞ห่วงเพื่อนน้องยิ่งกว่าเป็๞ห่วงน้องอีกนะ" ยังไม่หยุด!

        "พูดอะไรน่ะ ใครมาได้ยินเข้ามันจะดูไม่ดีรู้มั้ย"

        "ในห้องนี้มีแค่เราสองคน เอาไง..."ประโยคหลังตะวันยกคิ้วให้พี่ชายหนึ่งทีด้วยท่าทางขี้เล่น ถ้าไม่รีบตัดสินใจต่อจากนี้ไปก็คงหมดโอกาสแล้ว

        "อะไรของแก"

        "พรุ่งนี้เราก็จะกลับกันแล้วนะ จะจีบหรือไม่จีบ"

        "ไม่!"

        "เสียงแข็งเชียวนะ แล้วแต่แล้วกัน" ยุมานานแล้วแต่ก็ยุไม่ขึ้นสักที

        "อายุห่างกันตั้งสิบกว่าปี เธอไม่ชอบเฮียหรอก"

        "เฮียของหนูยังดูหล่ออยู่เลยไม่เห็นจะแก่เลยสักนิด" พูดยิ้มๆสายตาก็แอบสำรวจใบหน้าของพี่ชายไปด้วย...อื้อหล่อ ใบหน้าคมเข้ม แต่ตัวดำไปหน่อยก็ธรรมดาของคนบ้านนอกทำงานตากแดดตากลมนั่นแหละ

        "เพ้อเจ้อ..." ตะวันยิ้มหวานให้พี่ชายอีกครั้งเป็๲จังหวะที่เพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาตลอดสี่ปีเปิดประตูห้องเดินเข้ามา

        "อ้าวเฮียกล้า สวัสดีค่ะ มาแล้วเหรอคะ"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พราวมุกได้เจอกับเฮียกล้า และเฮียของเพื่อนอีกสองคนหรือจะเรียกว่ารู้จักกันมานานแล้วก็ได้ แต่ก็ในฐานะ พี่ชายของเพื่อนเท่านั้นพราวมุกเองก็มีพี่ชายที่อายุห่างกันมากแบบนี้เธอจึงรู้สึกว่าเฮียๆทั้งสามคนของเพื่อน ก็เหมือนกับพี่ชายของเธอเช่นกัน

        "ครับ"

        "พูดเพราะ..." ตะวันพูดขึ้นยิ้มๆน้ำเสียงติดไปทางล้อเลียนนิดหน่อยเนื่องจากแอบเชียร์พี่ชายให้จีบเพื่อนรักของเธอมานานแล้ว แต่เ๹ื่๪๫นี้พราวมุกไม่รู้คิดว่าเพื่อนแค่แซวเล่นเป็๞ปกติ เนื่องจากตะวันชอบพูดเล่นแบบนี้อยู่เป็๞ประจำ

        "ตะวัน..."เสียงพี่ชายเอ่ยเรียกชื่อน้องสาวโดยแอบส่งสายตาดุๆไปให้ด้วยเขากลัวว่าพราวมุกจะอึดอัด คนเ๽้าชู้อย่างเขาก็มีแอบมองคนสวยบ้างเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดาแต่ก็ไม่เคยคิดเกินเลยกับเพื่อนน้องเลยสักครั้ง

        "ไอ้มุกคืนนี้เฮียกล้าจะพาเราสองคนไปเที่ยวไปด้วยกันนะ" ตะวันเอ่ยชวนเพื่อนรัก

        "บอกตอนไหนว่าจะพาไปด้วย"เสียงเฮียกล้าเอ่ยถามน้องสาวกลับไปทันทีและในขณะนี้เองเสียงมือถือของพราวมุกก็มีสายโทรเข้ามาพอดี เธอหยิบมือถือขึ้นมากดรับสายแล้วเดินออกไปคุยที่หน้าระเบียงภายในห้อง

        "ค่ะพี่ปราชญ์" พี่ชายของเธอนั่นเองที่โทรมา...

        "พี่โทรไปตั้งหลายสาย ไม่เห็นรับไปไหนมา"น้ำเสียงของพี่ชายอาจจะฟังดูหงุดหงิดไปสักหน่อยแต่พราวมุกก็รู้ดีว่าพี่ชายของเธอรักและเป็๲ห่วงเธอมากแค่ไหน

        "ไปซื้อหนังสือมาค่ะ" ถ้าเป็๞เมื่อก่อนเธอคงตอบเสียงแข็งกลับไปแต่หลังจากที่เธอโตขึ้นเธอรู้ดีว่าโลกใบนี้ไม่มีใครรักเธอเท่ากับพี่ชายของเธออีกแล้วน้ำเสียงที่คุยกันจึงเหมือนจะติดอ้อนสักเล็กน้อยและทุกครั้งที่เธอใช้น้ำเสียงแบบนี้กับพี่ชายเพียงคนเดียวของเธอมันก็ได้ผลทุกครั้ง ขออะไรก็ได้หมด

        "เรียนจบแล้วนี่ ไปซื้อหนังสืออะไรอีก"

        "หนูเรียนจบแล้ว ว่าจะกลับไปสานต่อความฝันเดิมค่ะพี่ปราชญ์"

        "มุก...การที่มุกจะเป็๲นักเขียนที่ดีได้มันต้องมีประสบการณ์ชีวิตแล้วมุกอยากเขียนแนวไหนล่ะ" คนเป็๲พี่ชายถามกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบถึงในใจจะยังคงคัดค้านอาชีพนี้อยู่มากก็ตาม

        "หนูว่าจะเขียนนิยายรักค่ะ"

        "เคยมีความรักจริงๆดีๆสักครั้งหรือยัง"

        "ยังเลยค่ะ"

        "ไหนจะอาชีพ การทำงาน ความคิด ทัศนคติกลับมาช่วยพี่ทำงานเถอะ อยากอ่านก็อ่านพี่ไม่ได้ว่าแต่ไม่ต้องไปเขียนให้มันเสียเวลาหรอก"

        การที่พราวมุกเป็๞โสดมาตลอดเป็๞เพราะมาตรฐานสเปคผู้ชายของเธอค่อนข้างสูงนั่นเองเธออยากได้แบบในซีรี่ย์ที่เธอชอบดู อยากได้แบบในนิยายที่เธอชอบอ่านซึ่งในชีวิตจริงมันหายากมากเพราะเหตุผลทั้งหมดนี้ทำให้เธอไม่เคยมีความรักจริงๆเลยสักครั้งเธอยังไม่รู้จักความรักเลยด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าจะมีคนเข้ามาจีบเธออยู่เป็๞ประจำก็ตามคุยกับแป๊บๆก็เลิกคุย

        "ไม่กลับค่ะ หนูอยากลองดูอีกสักครั้งหนูว่าจะหาประสบการณ์ที่นี่ก่อน" เธอว่าจะหางานที่กรุงเทพฯทำยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้

        "เขียนเกี่ยวกับโรงแรมมั้ย บ้านเราทำธุรกิจโรงแรมติดตรงไหนก็มาถามพี่กับพี่เมล์เอาก็ได้"

        "ไม่ค่ะ ไม่มีอะไรน่าสนใจ หนูเบื่ออยากหาอะไรใหม่ๆเขียนบ้าง" คนเป็๲พี่ชายเริ่มเซ็งกับความดื้อดึงของน้องสาว

        "จะกลับวันไหน" คำถามสุดท้าย

        "หนูว่าจะลองสมัครงานหาประสบการณ์ที่นี่ดูสักพักระหว่างรองานอาจจะกลับไปเที่ยวหาหลานค่ะ แต่ถ้าได้งานเร็วก็วิดีโอคอลคุยเอา"

        "พี่จะส่งเงินให้ใช้เท่าเดิม ถ้าไม่พอก็โทรมาบอก"น้ำเสียงพี่ชายเริ่มไม่พอใจ!

        "ขอบคุณนะคะ พี่ชายสุดที่รักของมุก"สายสนทนาได้ถูกตัดไป จากคนปลายสายทำเอาพราวมุกถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่รู้ว่าพี่ชายอยากให้เธอกลับบ้าน แต่เป็๲เธอที่ดื้อเอง

        "คุยกับใครทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ"ตะวันถามเพื่อนเมื่อเห็นหน้าซีดๆของเพื่อนเดินเข้ามาหา

        "พี่ปราชญ์น่ะ พี่ปราชญ์อยากให้เรากลับบ้านแต่เราอยากหางานที่นี่ทำก่อน อยากได้ประสบการณ์น่ะ"

        "ไปหรือเปล่า..." เป็๞เสียงเฮียกล้าเฮียกล้ามองหน้ามุกแล้วเอ่ยถาม ทำเอาตะวันอยากจะอ้าปากกัดใบหูของพี่ชายให้ขาดไปซะเลย

        "เมื่อกี้เฮียกล้าพูดเหมือนไม่ได้อยากจะพาไปด้วยนี่คะ"

        "ถ้าเราไปไอ้ตะวันก็ได้ไป ถ้าเราไม่ไปไอ้ตะวันก็อด" เฮียกล้าพูดแกล้งน้องสาวเล่นยังไงเขาก็พาไปกลัวมันเอาเ๹ื่๪๫ที่เขาชอบแอบมาเที่ยวที่นี่ไปฟ้องแม่

        "อ้าวเฮีย" ตะวันเสียงแข็งใส่พี่ชาย แล้วหันไปทำเสียงอ้อนใส่เพื่อนต่อ...

        "มุก..."

        "ไปค่ะ" มุกตอบ

        "โอเค...ตามนั้น เฮียขับรถมาเหนื่อยล้ามากเลยน้ำสักแก้วก็ไม่มีต้อนรับ ขอนอนเอาแรงก่อนสักหน่อยแล้วกัน" ทันใดนั้นโซฟาภายในห้องก็ถูกคนตัวสูงทำเป็๞ที่นอน เพื่อพักผ่อนสักงีบ

        "ไม่ใช่แขกสักหน่อย ไม่รู้จักหากินเองก็อดไป"

        "ตะวัน ไม่เอาน่า..." มุกปรามเพื่อนเมื่อก่อนเธอก็เถียงพี่ชายแบบนี้ แต่หลังๆมาไม่แล้ว

        "มาๆเลือกชุดที่จะใส่ไปเที่ยวคืนนี้กัน"กวักมือเรียกเพื่อนไปดูชุดในตู้ที่จะใส่ไปเที่ยวคืนนี้ส่วนเฮียกล้าหัวถึงหมอนก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางสิบกว่าชั่วโมงที่ขับรถมาถึงที่นี่

????????????????????