เทพมารตกสวรรค์

  ส่วนไป๋หลงกลับมาถึงห้องอยู่ๆ หนังสือกระบวนท่าแห่งราชันย์!! ก็หลุดออกมาจากแหวนมิติและลอยอยู่เบื้องหน้าไป๋หลงหนังสือสาดแสงสีทองบริสุทธิ์ไปทั่วหน้าหนังสือถูกเปิดเรื่อยจนในที่สุดก็ช้าลงและหยุดลงก่อนจะเผยให้เห็นถึงเนื้อหาภายใน..


" กระบวนท่าราชันย์ที่สาปสูญ หัตถ์ราชันย์!! "



       เส้นแสงสีทองสายหนึ่งพุ่งเข้าไปหาไป๋หลงโดยที่ไป๋หลงมิทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อยก่อนจะเข้าไปสู่ภายในร่างความรู้แจ้งเกี่ยวกับกระบวนท่านี้กำลังไหลเข้ามาในหัวของไป๋หลงเรื่อยๆจนไป๋หลงอดสั่นสะท้านไม่ได้..

" นี้มัน!! "   

   ผ่านไปครึ่งชั่วยามแสงสีทองหายไปจนหมดตำรากระบวนท่าราชันย์กลายเป็นแสงแล้วพุ่งเข้าไปในจิตสำนึกของไป๋หลงแทนที่จะเป็นแหวนมิติ..ไป๋หลงนั่งลงขัดสมาธิและดิ่งเข้าสู่ห้วงจิต..

   เมื่อไป๋หลงดิ่เข้าสู่ห้วงจิตก็ต้องตกตะลึงเพราะในห้วงจิตนี้ควรจะมีเพียงตนเองเท่านั้นไม่สมควรมีบุคคลอื่น....

  ภาพตรงหน้าของไป๋หลงคือเป็นเทพตนหนึ่งที่ยืนเด่นสง่าพร้อมกับปีก8คู่!!ซึ้งเป็นครั้งแรกที่ไป๋หลงเห็นได้เห็นปีกที่ทรงพลังและน่าเกรงขามอย่างถึงขีดสุด...เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ใส่ล้วนเป็นสีขาวบริสุทธิ์รูปร่างใหญ่โตปีกทั้ง8คู่ขยับอย่างแผ่วเบารูปร่างหน้าตาหล่อเหลายิ่งกว่าไป๋หลงนับ10เท่า!! ดวงตาสีแสดงเส้นผมสีทองโบกสะพัดตามสายลมซึ้งไป๋หลงอดแปลกใจมิได้ที่มีลมเกิดขึ้นในนี้...


   " ท่านเป็นใคร..แล้วมาอยู่ในห้วงจิตของข้าได้อย่างไรกัน? "  ไป๋หลงกล่าวถามด้วยความนอบน้อมพลางผสานมือเคารพ


    แต่ก็ไร้ซึ้งเสียงตอบรับจากเทพองค์ดังกล่าว..ขณะนั้นเองเทพองค์นั้นก็ได้จดจ้องมายังไป๋หลงก่อนจะเริ่มแสดงกระบวนท่าบางอย่าง..เมื่อไป๋หลงได้เห็นถึงการเคลื่อนไหวเช่นนั้นก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ในทันทีก่อนจะเบิกตากว้างขึ้น...

" นี้มันกระบวนท่าราชันย์ที่สาปสูญ หัตถ์ราชันย์!! "  ไป๋หลงกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึงเพราะทุกย่างก้าวทุกท่วงท่าอ้อนช้อยดุจนางรำ...แต่กลับแฝงพลังในการทำลายล้างเอาไว้ถึงแม้ไป๋หลงจะจดจำทุกกระบนท่าได้แต่ก็มิอาจจะแสดงทวงท่าออกมาอย่างสมบูณ์แบบเช่นนี้ได้...


" เหตุใดท่านจึงแสดงกระบวนท่านี้ให้ข้าดูกัน? "   ไป๋หลงกล่าวถามไปอีกรอบแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีกเช่นเคย..


   ไป๋หลงคิดวิเคราะห์ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้ง...

" หรือว่าท่านคือผู้ที่เขียนตำราเล่มนี้ขึ้น!! "  ไป๋หลงกล่าวถามอีกครั้งแต่ก็ยังเหมือนเดิมกับคราแรกไม่มีเสียงตอบรับ ไป๋หลง จึงไม่คิดจะถามอีกก่อนจะเอ่ยพึมพำกับตัวเอง..

" หรือว่าท่านต้องการให้ข้าทำตามท่าน? "  ไป๋หลงกล่าวขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปไกล้เรื่อยๆน่าแปลกที่ไป๋หลงมิได้มีคามรู้สึกหวาดกลัวกลับคุ้นเคยเสียด้วยซ้ำ 



   ไป๋หลงเข้าไปไกล้พอสมควรก่อนจะเริ่มร่ายรำกระบวนท่าตามเทพองค์ดังกล่าวมีอยู่ช่วงนึงเท่านั้นที่ไป๋หลงมิอาจสังเกตุได้ทันภายในแววตาสีแดงใสนั้นจับจ้องมองไป๋หลงด้วยความเศร้าหมองและเอ็นดูก่อนที่นัยตาจะกลับมาเรียบเฉยเช่นเดิม...

................................................


     ภายในที่พักแห่งหนึ่งถูกประดับประดาไปด้วยทองคำและคริสตัลหลากสีหายากมากมายถึงแม้จะเป็นที่พักแต่กลับทำให้เมื่อเปรียบเทียบกับวังชั้นในของจักรพรรดิ์นั้นมิอาจเทียบเสียด้วยซ้ำ..


" ชิเอล..เจ้าคิดว่าเด็กนั่นแปลกๆหรือไม่ "  ราเชลซึ้งเป็นเผ่าเทพเข้ามาร่วมการแข่งขนนี้เพราะต้องการตามชิเอลมาด้วยนั้นเองก่อนจะกล่าวถามขึ้นพลางถอดอาภรณ์ที่ส่วมใส่เตรียมจะอาบน้ำทิพย์บริสุทธิ์ที่เผ่าเทพเท่านั้นที่มีสิทธิ์ในการใช้เผยให้เห็นเรือนร่างอันสมบูณ์แบบ เส้นผมสีทองบริสุทธิ์ดวงตาสีเหลืองอำพัน ผิวขาวเนียลดุจหยกชั้นเลิศ...


" ราเชล..ไม่ว่ายังไงข้าจะต้องได้ตัวคนผู้นั้นมาให้ได้..เพราะข้ารับรู้ได้ถึงบางสิ่งบางอย่างจากตัวของเด็กนั่นอีกอย่างเจ้าเอามือไปจับตรงส่วนไหนของเจ้ากัน.. "  ชิเอลกล่าวพลางแกะมือของราเชลซึ้งเป็นสหายคนสนิทจากหน้าอกของตน..

" เอาน่าชิเอลไม่เห็นเป็นไรเลย..อีกอย่างพรุ้งนี้ที่ภูเขานั้นพวกเราต้องระวังตัวให้ดีเพราะสัมผัสเทพของข้าเตือนว่า มีบางอย่างที่อันตรายซ่อนอยู่.. "  ราเชลกล่าวด้วยความกังวล


" ไม่ต้องห่วงพวกเราทั้ง12ตนจะไม่มีใครเป็นอะไรแน่นอนขอสาบานด้วยเกียรติแห่งเผ่าเทพ!! "   ชิเอลกล่าวด้วย้ำเสียงหนักแน่นขณะนั้นเองก็มีเผ่าเทพ1ตนวิ่่งเข้ามานั้นก็คือ ยูมิวนั้นเอง..


"  ชิเอล ราเชล มีใครเห็น เวล บ้างไหมตั้งแต่กลับมาข้ายังไม่เห็นเวลเลย " ยูมิวกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรนและแฝงไว้ด้วยความเป็นห่วง..


"  อ่อ เวล ข้าว่าน่าจะยังอยู่ในห้องฝึกส่วนตัว " ชิเอลกล่าวขึ้น ยูมิวได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวขอบคุณก่อนจะวิ่งออกไปในทันที..

" ให้ตายเถอะพี่น้องคู่นี้ห่างกันไม่ได้เลยหรือไงกัน!! "  ชิเอลกล่าวขึ้นพลางบิดตัวไปหาก่อนที่ราเชลจะทำสีหน้าจริงจังขึ้น..


" กระบวนท่าราชันย์ที่สาปสูญ เจ้าแน่ใจได้ยังไงกัน ว่าเด็กนั่นใช้กระบวนท่าราชันย์ที่สาปสูญ(จากตอนที่96) " 

     ชิเอลได้ยินเช่นนั้นก็หันมากล่าวออกมาในทันที..

" ความรู้สึกของข้าไม่เคยพลาด..เจ้าก็น่าจะรู้ดีนิราเชล " 

" แต่..ชิเอลเจ้าลืมไปแล้วหรือว่ามนุษย์ไม่สามารถฝึกฝนวิชาของเผ่าเทพได้แล้วเด็กนั่นจะฝึกและใช้มันได้อย่างไร "  ราเชลกล่าวยกเหตุผลขึ้น..

" ถ้าเป็นครึ่งเทพละ!!  "  ชิเอลกล่าวขึ้นด้วยความมั่นใจ

    ราเชลและชิเอลต่างพูดคุยกันเรื่องนี้อยู่นานสองนาน...


...........................................

    ในหุบเขาแห่งหนึ่งห่างจากตัวเมืองไม่มากมีร่างของบุคคลหนึ่งกำลังนอนหายใจรินบาดเเผลสาหัสกระดูกซี่โครงหัก กำลังภายในโดนทำลายจนหมดสิ้นไร้ซึ้งวรยุทธ์ บุคคลผู้นั้นก็คือหลี่อาน!!!

" ทะ..ท่านอาจารย์ท่านทำกับข้าถึงเพียงนี้เพราะเจ้าตัวบัดซบ!!นั่นนะเหรอ "  หลี่อานกล่าวด้วยความเจ็บปวด ซึ้งบุคคที่หลี่อานด้วยความเจ็บปวดคืออาจารย์ ชวี่เอ๋อ!! 



  ชวี่เอ๋อมองหลี่อานด้วยใบหน้าเรียบเฉยและแสนที่จะเย็นชา..

" เจ้าศิษย์เนรคุณ!! คิดว่าข้าไม่รู้รึว่าเจ้าคิดจะทำการใดข้าอ่านความคิดและความทรงจำของเจ้าได้..ข้าเคยเตือนไปแล้ว่าอย่ายุ่งกับเด็กที่ชื่อไป๋หลงแต่เจ้าก็ไม่เชื่อข้า..นี้จึงเป็นจุดจบของเจ้า.. " 

   หลี่อานเค่นเสียงครั้งสุดท้ายออกมาด้วยเคียดแค้น..


" ท่านพ่อข้าหลี่หยางตระกูลอันดับ1แห่งเมืองจรัสแสงไม่ปล่อยท่านเอาไว้แน่!! "   

 " พูดจบแล้วใช่หรือไม่!! จงตายซะ เห็นแก่ที่เจ้าเคยเป็นศิษย์ข้า ข้าจะสังหารเจ้าโดยไร้ซึ้งความเจ็บปวดและทรมาน "   

 บ่อกลืนวิญญาณ!!

   บริเวณรอบๆหลี่อาเกิดเป็นบ่อของเหลวสีดำขึ้นก่อนจะมีมือนับสิบดึงล่างของหลี่อานลงไปอย่างช้าๆหลี่อานได้แต่ร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด.

" ม่ายยยยยยยยยยย!!! "  

  
    ชวี่เอ๋อหันหลังกลับก่อนจะทะยานร่างหายไปในที่สุดทิ้งไว้เพียงหลี่อานที่โดนลากเข้าสู่ปรโลกอย่างช้าๆ...


.....................................................

   ราชวงศ์ของ ฟา นั้น หรือก็คือราชวงศ์เอลนั้นเอง..  

เอลฟ์แบ่งออกเป็น สามลำดับ 1. คือ เอลฟ์ที่มีเชื่อสายราชวงศ์ 2. เอลฟ์ชั้นสูงหรือก็คือขุนนาง 3.เอลฟ์ทั่วไป   

   โดยลำดับการแบ่งนั้น จะแบ่งตามค่าพลังที่เกิดมา  ราชวงศ์เอลฟ์นั้นในแต่ละทวีปจะมีเอลฟ์อยู่ เพียงราชวงศ์เดียวเท่านั้น..


ส่วนจักรพรรดิ์ในแต่ละทวีปจะมาลงให้ในตอนหน้านะจ้าาาาา   ตอนหน้า ใบ้ไว้ก่อนน ไป๋หลงปักธงใครหน้อออมาดูกัน ฮ่าๆๆๆ