พระเอกในเกมที่ฉันไม่ต้องการ

╔═══════☆♡☆═══════╗

บทที่ ๕

╚═══════☆♡☆═══════╝

        “อยู่นิ่งๆ” เขาเชยตาขึ้นมามองดุใช้น้ำเสียงไม่พอใจ 

มือหนาค่อยๆ พับขากางเกงขึ้นเล็กน้อย แก้เชือกรองเท้าผ้าใบที่ผูกอยู่แล้วผูกให้ใหม่ ทั้งๆ ที่มันไม่ได้หลุดสักนิด

เขาผูกเชือกรองเท้า พับขากางเกง แล้วมองซ้ายขวาเพื่อวัดความสมมาตร พอเสร็จก็มองภาพรวมด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่แววตาเหมือนจะยิ้ม ดูเหมือนภูมิใจยังไงชอบกล

“ทำดีๆ เดี๋ยวก็เจ็บตัวเพิ่มอีกหรอก”

อะไรของเขาเนี่ย ข้อมือฉันแดงเพราะ๻๠ใ๽คำพูดเขาแท้ๆ ทำเหมือนฉันเป็๲คนซุ่มซ่ามไปได้

ถึงร่างจริงฉันจะอายุยี่สิบ แต่ร่างนี้ปาเข้าไปยี่สิบสี่ ยี่สิบห้าแล้วนะ ตัวเองก็เลขสามแล้ว ทำตัวเหมือนคนแก่ไปได้

ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเขาเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้ง แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนี้ฉันกลับไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ มันเหมือนมีไอความร้อนบางอย่างแผ่ออกมา จนกลัวว่าถ้าสบดวงตาคู่นั้นแล้วร่างกายจะถูกแผดเผาจนหลอมละลายไปทั้งร่าง 

ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงสีหน้าใดๆยังคงมองจ้องอยู่อย่างนั้น พอเห็นว่าคนที่เบือนหน้าหนีไม่มีทีท่าจะหันกลับไป เขาก็ลุกขึ้นยืน โน้มตัวลงเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรแต่เวลานี้ ฉันอยากจะถอดแว่นหนีความคมชัดที่เห็นแม้ปลายหางตาเหลือเกิน 

“คุณคริสถอยออกไปได้แล้วค่ะ นี่ที่สาธารณะนะคะ”

“ฉันไม่ชอบให้คนหลบหน้า”

“ฉันเปล่า” สิ้นคำปฏิเสธ มือหนาก็จับปลายคางฉันให้หันไป 

“ดี จำคำพูดของเธอไว้แล้วกัน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเหมือนปกติ แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าครั้งนี้ มันถึงฟังดูเย้าแหย่ พอใจและกลั่นแกล้งในที

»——————⋆◦★◦⋆——————«

ฉันลืมตาขึ้นมาในห้องนอนตัวเอง เริ่มชินกับเฟอร์นิเจอร์หรูหรา และภาพเบลอที่ต้องเจอทุกเช้า มือขวาหยิบแว่นตาที่หัวเตียงมาใส่ กำลังจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวก็ต้องคิ้วกระตุก 

[ภารกิจเริ่มต้น นำดอกไม้ไปให้เป้าหมาย ขอให้เป้าหมายให้อภัย]

เดี๋ยวนะ แล้วต้องขอโทษเ๱ื่๵๹อะไร 

[รางวัลภารกิจ กล่องรางวัลระดับเงิน]

เดี๋ยวนะ จู่ๆ จะให้ไปขอโทษ มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ

[ยืนยัน เป้าหมายโกรธคุณอยู่]

หา!  งงเลย

เจอกันเมื่อหลายวันก่อน เขายังมาช่วยพับขากางเกงให้อยู่เลย แถมสั่งขนมมาเต็มโต๊ะ จนต้องยกโต๊ะออกเพราะไม่มีที่วาง แถมยังเอาขนมมาวางข้างตัวฉันจนเสื้อแทบเลอะ ตัวเองก็ไม่กินสักชิ้น บอกให้ฉันกินอย่างเดียว

ถึงอย่างนั้นตอนนั้นเขาก็ดูจะอารมณ์ปกติ แล้วนี่มันมีเหตุผลอะไรให้โกรธกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะระบบรวน คุณคริสก็คงบ้าไปแล้ว

»——————⋆◦★◦⋆——————«

ทายสิว่าในมหาลัยที่เงียบสงบแห่งนี้ คนที่เรียนจบไปแล้วอย่างฉันเข้ามาทำไม 

หญิงสาวหน้าตาน่ารักกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะหินอ่อน เธอใส่ชุดกาวน์สีขาวตามสไตล์นักศึกษาแพทย์ และที่สะดุดตาคือเธอมีสีผมไม่เหมือนใคร ผมสีน้ำตาลอ่อนราวกับกำลังสะท้อนแสงได้ 

ไม่รู้เลยว่าเหล่าหนุ่มๆในมหาลัยมองข้ามความงามระดับนี้ไปได้ยังไง ขนาดแค่เธอนั่งมองหนังสือเงียบๆยังดูมีเสน่ห์ขนาดนี้  ฉันเป็๲ผู้หญิงด้วยกันแท้ๆ ยังรู้สึกว่าเธอน่ารักจนอยากกอดสักที 

“ขอโทษนะคะ ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ”

ถึงจะเป็๲การขอความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้าแต่ฉันมั่นใจว่าเธอไม่ปฏิเสธแน่นอน เพราะเธอคือนางเอกของเ๱ื่๵๹ยังไงล่ะ 

“คือว่า…” 

“ฉันชื่อน้ำฟ้าค่ะ กำลังจะไปขอโทษใครบางคน แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรลงไป ลายมือของฉันน่าอายน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพอจะช่วยฉันเขียนลงไปหน่อยได้ไหมคะ”

พอเห็นอีกฝ่ายทำท่าทีกระอักกระอ่วนตามสไตล์สาวเรียบร้อย ฉันก็ไม่ปล่อยให้เขาได้อึดอัดใจไปมากกว่านั้น รีบชิงรวบและตัดตอน 

“ได้ค่ะ”

ระหว่างที่ตัวนางเอกของเ๱ื่๵๹รับกระดาษโพสต์อิทสีเหลืองไปเขียน ฉันก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า รีบแสดงเจตจำนงของตัวเองทันที 

“เฮ้อ ฉันต้องมาวุ่นวายกับผู้ชายคนนี้เพราะเ๱ื่๵๹ธุรกิจเลยค่ะ หวังว่าจบงานจะต่างคนต่างแยกย้าย แต่ยังไง คุณคริส เขาก็เป็๲คนดีอยู่นะคะ คงจะเหมาะกับนักศึกษาแพทย์บางคน” ฉันทำเป็๲บ่นแล้วเน้นย้ำชื่อพระเอกตัวโตๆ 

เอาจริงๆมองจากดาวอังคารก็มองออกว่าฉันน่ะเป็๲บาริสต้าชงเข้มขนาดไหน 

เวลาผ่านไปรวดเร็ว หญิงสาวก็ยื่นกระดาษโพสต์อิทที่มีลายมือตัวบรรจง สวยงามและดูอ่อนช้อยสะท้อนตัวตนได้เป็๲อย่างดี ฉันรับไว้แต่ก็ไม่ลืมที่จะถามชื่อแลกไลน์อีกฝ่าย 

แล้วถามว่านางเอกใจดีอย่างนี้จะให้ไหม ถึงจะคิดว่าถ้าฉันเป็๲ผู้ร้ายนางคงจะเสร็จโจรไปแล้วก็เถอะ แต่ยังไงแบบนี้มันก็ง่ายดีนั่นแหละ

»——————⋆◦★◦⋆——————«

        ๰่๥๹บ่าย

“นี่เธอตั้งใจจะมาทำอะไรที่นี่กันแน่”