บทที่ 1
พลิกชะตาฟ้า (2)
แก้วจอมขวัญค่อยๆปรือตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวไม่ชัดเจนหากแต่อาการเจ็บศีรษะรุนแรงกลับทำให้ต้องปิดตาลงอีกครั้ง เธอมั่นใจว่าถูกแทงที่ท้องเหตุใดจึงเจ็บที่ศีรษะได้กัน
“คุณหนูสามได้รับาเ็ที่ศีรษะอีกทั้งยังตกน้ำอาการหนักมิน้อย”
“ท่านหมอได้โปรดช่วยลูกข้าด้วย”
เสียงชายหญิงสนทนากันด้านข้างด้วยสำเนียงแปลกประหลาดทำให้แก้วจอมขวัญพยายามเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง พลันดวงตาของเธอเบิกกว้างอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน
เกิดอะไรขึ้นกัน
สายตาหวานกรอกมองโดยรอบตัว มือบางจิกลงบนฝ่ามือหลายครั้งเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ได้พบเห็นมิใช่ความฝัน ขณะที่กำลังสับสนกับเหตุการณ์เบื้องหน้าสตรีที่ยืนด้านข้างพลันโผเข้าโอบกอดนาง
“ท่านเป็ใคร”
คำถามของแก้วจอมขวัญคล้ายกระตุ้นต่อมน้ำตาของสตรีตรงหน้า ร่างของนางสั่นสะท้านปล่อยเสียงโฮจนลั่นห้อง แก้วจอมขวัญมองเลยบ่าเล็กของนางไปยังบุรุษอีกคนที่อยู่ร่วมห้องและถูกเรียกว่า ท่านหมอ
“ดูแล้วคุณหนูสามคงได้รับาเ็ที่ศีรษะจนกระทบกับความทรงจำของนาง”
ความจำเสื่อมอย่างนั้นหรือ ยามนี้แก้วจอมขวัญอย่างเอ่ยกับหมอหนุ่มตรงหน้าว่านางไม่ใช่ความจำเสื่อมแต่นางไม่ใช่คุณหนูสามของพวกเขาต่างหาก
“ิเหม่ย...เ้าจำแม่ไม่ได้หรือลูก”
แก้วจอมขวัญส่ายหน้าไปมามองสตรีตรงหน้าร่ำไห้ปานจะขาดใจด้วยความสงสาร หากแต่ยามนี้นางจำสิ่งใดไม่ได้จริงๆ หรือแท้จริงนางจะความจำเสื่อมเช่นที่หมอหนุ่มตรงหน้ากล่าว เช่นนั้นแล้วเหตุใดนางจึงจำเื่ราวของแก้วจอมขวัญได้กัน
“น้องสามเ้าฟื้นแล้วหรือ!!”
เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นก่อนที่เบื้องหน้าจะปรากฏชายรูปร่างสูงโปร่งแต่งกายด้วยผ้าเนื้อดี ท่าทางและคำพูดของเขาแม้ดูห่วงใยแต่แก้วจอมขวัญกับเห็นแววตาผิดหวังในสายตาคมคู่นั้นของเขา
“ท่านเป็ใคร”
สายตาคมพลันแปรเปลี่ยนเป็แปลกประหลาดระคนไม่ไว้ใจก่อนจดจ้องมองมาที่แก้วจอมขวัญ ในยามนี้ดูเหมือนการแสร้งเป็คนความจำเสื่อมเช่นที่หมอหนุ่มเบื้องหน้ากล่าวดูแล้วคงดีที่สุด
“น้องสามความจำเสื่อมอย่างนั้นหรือ”
“ขอรับคุณชายรอง”
แก้วจอมขวัญมั่นใจว่าเห็นสายตายินดีในแววตาคมคู่นั้นของเขา หากแต่พริบตาพลันแปรเปลี่ยนเป็ความห่วงใยประหนึ่งนางเจ็บป่วยหนักหนาจวนสิ้นลม
“ช่างน่าสงสารนัก เช่นนั้นท่านอาสะใภ้สาม...ท่านก็ดูแลน้องสามไปเถิดข้าจะไปแจ้งท่านย่าเอง”
กล่าวจบชายหนุ่มก็หมุนกายจากไปในทันทีไม่มีแม้แต่คำล่ำลาคนเจ็บบนเตียง ผู้ที่กล่าวว่าตนคือมารดาจึงได้แต่ถอนหายใจแววตาฉายแววหนักใจอย่างเห็นได้ชัด
เจ็ดวันหลังจากนั้นอาการป่วยของแก้วจอมขวัญค่อยๆดีขึ้นจนลุกเดินเหินได้ปกติ และไม่มีอาการปวดศีรษะอีก หากแต่ผู้ที่กล่าวว่าคือมารดาของนางกลับไม่ให้นางออกไปนอกเรือนแม้เพียงครึ่งก้าว ดูเหมือนยามนี้แก้วจอมขวัญคงต้องยอมรับแล้วว่าตนคือ
หยวนิเหม่ย
สถานที่ที่นางพักอาศัยอยู่นี้คือตระกูลหยวน ที่นี่ปกครองโดยฮูหยินผู้เฒ่านางมีลูกชายสามคน หยวนิเหม่ยเป็หลานสาวที่เกิดจากบุตรชายคนเล็กของนาง บิดาของนางนับเป็คนโปรดของฮูหยินผู้เฒ่าเพียงแต่เพราะบิดาของนางนั้นล้มป่วยและตายจากไปั้แ่ 2 ปีก่อน ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเสียใจหนักและพรานไม่้าเห็นหน้าคนจากบ้านสาม ทำให้สองปีนี้คนของบ้านสามอยู่ในตระกูลหยวนอย่างลำบากมิน้อย
“เห็นเ้าหายดีแล้วข้าก็ค่อยเบาใจขึ้นมาหน่อย”
“ข้าหายดีแล้ว ท่านแม่วางใจเถิด”
เหอหลันฮวามองบุตรสาวตรงหน้าแล้วถอนหายใจยาว ทั้งท่าทางกิริยาตลอดจนความคิดของนางเปลี่ยนไปราวคนละคนจนหน้าใ หยวนิเหม่ยมองแววตากังวลของผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่ามารดาแล้วค่อยๆฉีกยิ้มหวานเอ่ยปลอบประโลม
“ท่านแม่...ข้าอาจไม่ใช่หยวนิเหม่ยคนเดิม แต่ข้าสาบานว่าข้าจะรักและเคารพท่านไม่ต่างจากหยวนิเหม่ยคนเดิม”
เหอหลันฮวาโอบกอดร่างบางของบุตรสาวแล้วน้ำตาพลันไหลอาบแก้ม ก่อนที่จะซับออกแล้วยกยิ้มให้บุตรสาวตรงหน้า
“เอาเถิด...จะอย่างไรเ้าก็คือิเหม่ยของแม่ นี่ก็เย็นมากแล้วอีกสักพักเจียเย่ก็คงจะกลับมาแล้วแม่จะไปเตรียมอาหารเย็นเ้าก็พักผ่อนมากๆ”
หยวนิเหม่ยยิ้มอ่อนส่งให้มารดาก่อนค่อยๆลุกจากเตียงเมื่อประตูเรือนนอนปิดลง หยวนเจียเย่คือน้องชายร่วมมารดาเด็กชายผู้นี้อายุเพียง 10 ปี ห่างจากนางผู้เป็พี่สาวสามปีหากแต่แววตาของเขากลับเศร้าหมองคล้ายมีเื่ทุกข์ใจอย่างหนัก หลายครั้งที่หยวนิเหม่ยเห็นเขาคล้ายจะเอ่ยบางอย่างแต่เมื่อมองดูรอบตัวที่มีเพียงมารดาผู้อ่อนโยนและพี่สาวผู้อ่อนแอแล้วกลับเม้นริมฝีปากนั้นลงไม่เอ่ยคำใด
เพื่อตอบแทนร่างกายนี้ของเ้า ข้าจะดูแลมารดาและน้องชายของเ้าอย่างดี
................................................................................................................................................................................................................
7K
