เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่สิบเอ็ด Brinkmanship

“เอวอ่อน อรชร เนื้อทองพริ้มพรายละม้ายชายแล พี่ยาหันหน้ามา---”

ผมรีบเดินไม่หันไปมองหรือสบตาเพราะผมไม่อยากเจอเซอร์ไพรส์ที่นางรำจะหันคอดัง”ขวั่บ”แบบผิดมนุษย์ผมหลีกเลี่ยงมุก จัมป์สแคร์ Jump Scare นั่นเอง

แม้แต่ไอ้ห้อยไอ้โหนก็พยายามจะมองนางรำอย่างตาละห้อย

ซึ่งผมพยายามจะทำความเข้าอกเข้าใจพวกเขา

ที่ในยุคนี้ไม่มีโซเชี่ยลมีเดียที่เราสามารถเห็นภาพคนหน้าตาสวยงามได้อย่างง่ายดาย

การเห็นคนผิวขาว เสื้อผ้าสวยงามก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนมองด้วยความสนใจชื่นชม

ไม่ต้องพูดถึงนางรำที่มีพลังเสน่ห์ของคาถาอาคมจากปอบผีฟ้าจริงๆผมเลยตบกระโหลกไอ้ห้อยไอ้โหนอย่างอ่อนโยนไปอีกคนละที

“ตั้งสติไว้ดีดี ลูกน้องของข้าไม่ทำอะไรให้เสียหน้าต่อหน้าธารกำนัลอย่างนั้น”

ผมเล่นมุกหนังจีน “นายน้อยผู้เย่อหยิ่ง”

ไอ้ห้อยไอ้โหนกุมหัวแต่ก็เรียกสติกลับมาได้

“อูยลูกพี่นี่ตีลหนัก มือก็ยังหนักอีก”

“ไม่ต้องพูดมาก อีกไม่กี่วัน ข้าอาจจะพาพวกเอ็งไปเจอกับพวกนักเลงต่างบางก็ได้ตั้งสติดีดี ข้า๻้๪๫๷า๹ให้พวกเอ็งระวังตัวไว้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะไปที่ไหน”

ผมกล่าวอย่างจริงจัง

ไอ้ห้อยไอ้โหนมองหน้ากัน

“โธ่ลูกพี่ ใครจะกล้าหาเ๱ื่๵๹ลูกพี่ได้ใครจะกล้าหาเ๱ื่๵๹ลูกพี่ ลูกกำนันแจ่ม กำนันผู้ยิ่งใหญ่แห่งท้องที่ได้?”

“ใช่ ใช่ ทั่วตำบล ใครจะยิ่งใหญ่กว่าลูกพี่ไม่มีอีกแล้ว”

ไอ้ห้อยไอ้โหนรับอย่างลูกคู่ทำให้ผมกุมขมับกับความช่างประจบสอพลอของพวกนี้ ที่แม้แต่ไอ้เจิดกลายเป็๲เสือในบางกอกถูกกำนันตัดหางปล่อยวัด ตำรวจตามล่าไปทั้งพระนครไอ้ห้อยไอ้โหนก็ยังซื่อสัตย์ติดสอยห้อยตามตลอด

ไม่รู้ว่าจงรักภักดีหรือโง่กันแน่

“ฟังไว้พวกเอ็ง หากข้ายิ่งใหญ่พวกเอ็งก็ต้องยิ่งใหย่ด้วย ติดสอยห้อยตามข้าไว้ รับรองพวกเอ็งได้ดีแน่นอน “

ผมตบบ่าพวกมันและกล่าวอย่างจริงจัง

“แต่ที่ข้าจะไปและจะทำนั้นมันไกลกว่าและยิ่งใหญ่กว่าตำบลนี้ พ่อกำนันอาจจะปกป้องข้าไม่ได้จากที่ห่างไกลขนาดนั้นพวกเอ็งจะไปกับข้าไหม”

ผมกล่าวกับไอ้ห้อยไอ้โหน

ทั้งสองคนมองหน้ากัน

“โธ่ลูกพี่”

ไอ้ห้อยกล่าว

“ถามมาได้”

ไอ้โหนเสริม

“ก็ต้องไปอยู่แล้ว ลุกพี่เดินไปไหนพวกฉันจะเดินตามไป”

ไอ้ห้อยไอ้โหนกล่าวพร้อมกัน