เราทุกคนต่างก็ชอบสิ่งสวยๆงามๆและไม่ชอบอะไรที่ไม่สวยไม่งามกันทั้งนั้น
ถ้าคนเราจำเป็จะต้องเลือกอะไรสักอย่าง เรามักจะเลือกจากอะไรที่เราชอบที่สุด
อารมณ์แบบนี้เป็สัญชาตญาณดิบๆ เถื่อนๆ ที่ถูกระบายด้วยสีพาสเทลในภายหลังแล้วเรียกกันเพราะๆว่า “สุนทรียะ”
ส่วน “ศิลปะ” คือ “ผลจากความพยายามของมนุษย์” ถ้าเรา
… พยามร้องเพลง เล่นกีต้าร์ จีบสาวก็ผลลัพธ์นั้นเรียกว่า “ดุริยางคศิลป์”
… พยามเต้นโควเวอร์เพลงเกาหลี รำไทย เต้นบัลเล่ต์ ผลลัพธ์นั้นเรียกว่า “นาฏยศิลป์”
… พยายามวาดมีมตลกๆลงโซเชียล แต่งรูปอัพไอจี ผลลัพธ์นั้นเรียกว่า “ทัศนศิลป์”
… พยายาม ….. ผลลัพธ์นั้นเรียกว่า “.......ศิลป์”
ดังนั้นงานศิลปะบางอย่างก็ไม่ก่อให้เกิดสุทรียภาพกับคนบางคน แต่ไม่ได้หมายความว่างานศิลปะนั้นไม่มีคุณค่าจึงเป็ “การบ้าน” ของผู้สร้างสรรค์งานศิลปะ หรือที่เราเรียกกันแบบทางการหน่อยว่า “ศิลปิน” ที่ต้อง “ฝึกฝน” ตนเองเพื่อให้ผู้คนมากมายมีอารมณ์ร่วม ซาบซ่าน ะเืใจ ให้เขาเ่าั้มีความสุขและเป็ “บ่อเกิด” ให้คิด ให้พูด ให้ทำ ในสิ่งที่ “ดีงาม” นี่แหละคือความสำเร็จในเจตนาขั้นสูงสุดแห่งศิลปศาสตร์
ถ้าความรัก คือ “ศิลปะ” คนเรา คือ “ศิลปิน” ใครๆก็อยากสมหวังเื่ความรักเหมือนสุนทรียภาพในการเสพงานศิลป์กันทั้งนั้น เหมือนกับการนำเสนอผลงานชิ้นโบว์แดงของเรา ศิลปินสามคนในครั้งนี้
วันปัจฉิมนิเทศน์ พ.ศ. 2545 เวลา 17:42 น. โซนที่ 4 สวนไดโนเสาร์
ศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น
"เกือบมาไม่ทันแล้วไหมละ" ผมชื่อ มาร์ส ไม่ได้อยากบ่นอะไรมากหรอกครับ แค่เคืองๆกับเื่เดิมๆที่ไม่รู้จะแก้ไขกันยังไงกับอะไรเดิมๆเป็เวลาหลายๆปี
"บักมาร์สแหมสู จ่มอีกละ” เจตน์ตะวัน เพื่อนสนิทขัดคอผมทันที (ภาษาอีสานสามคำ ขอนำเสนอคำว่า “บัก” เป็คำสรรพนาม แปลว่าไอ้ “สู” แปลว่า พวกเรา และ “จ่ม” แปลว่า บ่น) คนขอนแจ่น? ก็แบบนี้ละครับพูดไทยคำ แป๊ด?ลาวคำ เออะ! ผมหมายถึงพูดไทยไม่ซัดนะครับ พ่อมันเป็หมอลำ ส่วนแม่มันเป็แฟนคลับ หรือที่คนแถวนี้เขาเรียกว่าสาวกระโปงเหี่ยนที่คอยตามไปเต้ยหน้าฮ่าน (เต้นหน้าเวทีทุกงาน) ว่ากันว่ามันได้ชื่อนี้มาเพราะวันที่มันเกิดแม่มันยังไปดูหมอลำซอดแจ้ง จ่างป่างอยู่เลย (ทั้งคืนยันเช้า)
"รู้ก็รู้ว่าซ้อนสามมันผิดกฏหมายและก็ตั้งด่านทุกเย็น หมวกกันน๊อคแม่งก็ไม่ใส่ ไม่ได้เสียดายค่าปรับหรอกนะ
แต่มันเสียเวลา" ผมยังไม่ละความพยายามในการตำหนิแผนการที่ไม่ได้วางแผนอะไรของไอ้เจตน์ที่มันดันทุรังให้รีบบิดมอไซด์ ฮอนด้าเวฟสีแดงที่ใครๆก็ขับกัน (ผมป่าว tie-in นะ มันเป็แบบนั้นจริงๆ) มาจากงานปัจฉิมนิเทศน์เพื่อมาถ่ายรูปกับ “คุณย่าเวียง” ผมหมายถึงรูปปั้นขนาดมหึมา ลำตัวยาว 20 เมตร เท่าขนาดจริงของไดโนเสาร์ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน่ ไดโนเสาร์ซอโพพอต (Sauropod) หรือไดโนเสาร์กินพืชคอยาว เ้าถิ่นมาั้แ่เมื่อ 130 ล้านกว่าปีที่แล้ว นางเป็ขวัญใจเด็กๆทุกยุคทุกสมัยและคือความภาคภูมิใจของคนเวียงเก่าอย่างพวกเรา
"เอากล้องมาเร็วๆ จะไม่ทันแสงแล้ว" ลูน (เป็ภาษาฝรั่งเศษ แปลว่า ดวงจันทร์) เพื่อนสนิทผู้หญิงของเรา สาวสวยดาวเด่นของโรงเรียน ไม่ซิต้องพูดว่าสวยระดับ OTOP ห้าดาว ดาวละหกแฉก แต่ละแฉกมีกริตเตอร์สามอันของจังหวัดขอนแก่นด้วยซ้ำ คุณแม่ของลูนเป็คุณครูนาฏศิลป์ส่วนคุณพ่อเป็อาจารย์และทำงานวิจัยด้านบรรพชีวินและได้พบรักกันที่เวียงเก่านี่เอง (โรแมนติกชะมัด) ผมกับไอ้เจตน์ชอบลูนแบบออกหน้าออกตามาแต่ไหนแต่ไรใครๆก็รู้ เราจึงเป็เหมือนเพื่อนรัก-เพื่อนแค้นที่คอยหาจังหวะแย่งชิง "หัวใจแห่งจันทรา" หลายต่อหลายครั้ง ยกตัวอย่าง เช่น
(ตอนเป็เด็กประถม - เกมมาริโอ้ดังๆ) เลือก 2 ผู้เล่น
ไอ้ชุดแดง มาริโอ้ (ผม): นั่งวาดรูประบายมาริโอ้เป็ร้อยๆรูปวางซ้อนๆกันเป็มาริโอ้คุกเข่ามอบดอกไม้ให้เ้าหญิงพีชชุดสีสมพูและสารภาพความในใจกับฝ่าา
ไอ้ชุดเขียว ลุยจิ (ไอ้เจตน์ แต่มันเป็เ้าเต่าบาวเซอร์ตัวร้ายสำหรับผมมากกว่า):
ผมได้ยินที่ไอ้เจตน์กับลูนคุยกันว่า
"ลูน มาเล่นมาริโอกับเราดิ"
"ได้ดิ เออ ดนตรีมาริโอ้สนุกดีเน้อ"
"ชึด ดือ ดือ ดื่อ ดือ ดึด อะหรอ"
"งือ ชอบ สนุกดีนะ"
"รู้ป่าวมันร้องว่าไง"
"ไม่รู้อ่า"
"เดี๋ยวร้องให้ฟัง"
ชึด ดือ ดือ ดื่อ ดือ ดึด ..
วิ่ง .. เข้า .. ไป .. ไม่กลัว .. หัวใจเรา ผ่านแม่น้ำ.. ูเา ..ท้อออออง ทะเลใหญ่
ให้.. หัว .. ใจ .. มีรัก .. นำทางไป ไม่ว่าไกล.. แค่ไหน..จาาาาาาา ไปหาเธอ
* วิ่งกินเห็ด.. เก็บเหรียญ .. เกรียนเข้าไปไม่เคยถอย แม้ว่ามันต้องคอย คอยเธอOoh Baby
อยากให้รักของเรา.. ลงเอยกัน ..แบบ Happy .. ดีไหมเอ่ย
ถ้าเธอยัง .. ไม่พร้อม.. ฉันจะรออยู่แบบนี้ .. ่เวลาดีๆที่เราฝัน .. กันอยู่
ไม่ว่านานเท่าไร .. ไกลแค่ไหน...ก็ไม่รู้ .. ฉันรออยู่
** ยังลังเล..ไม่แน่ใจ...สักอย่าง .. ฉันก็จะรออยู่ยังงี้
กำลังใจ .. ค่อยๆ ...ลดลงทุกที .. ตื้ออีกที..ให้เธอรัก … เอ้า!
วิ่ง.. เข้า ..ไป .. ไม่กลัว .. ทุกๆสิ่งสนุกจริง ชิงเหรียญ เพิ่ม เติมพ-ลัง
ญ .. กุ.. ยุไหน..ใครขวางแง่มต้องพังแต่เรายังมีหวัง .. ว่าาาาา คงได้เจอ
วิ่งเข้าไป.. ไหนแฟน .. ยั้งไม่เจอ (ห)ยังไม่หยุดเพ้อคิดถึงเธอ ทุกเวลา
ทุกนาที.. ถี่ฉัน .. ฝันถึงเธอ คิดถึงเสมอเพ้อถึงเธอ .. ทุกเวลา
วิ่งเข้าไป ..ไขว่ขว้า.. ด่วงด๊ะรา ใจ่ปรารถนาว่าสักวัน.. คงได้เจอ
แม้หลับตา .. ภาพเธอ … (ห)ยั่งชาาาาดเจน No Pain No Gain ท่องเอาไว้ .. ในใจเรา
ซ้ำ (**)
วิ่งเข้าไป … (ร้องวนไปได้ทั้งวัน)
การแข่งเกมแรกไอ้เจตน์เป็ผู้ชนะ องค์หญิงพีช(ลูน) เล่นมาริโอไปร้องเพลงมันไป(ผมก็ร้องด้วย) นี่คงเป็เพลงโมโนโทน 8 บิต ที่หลายคนคุ้นเคยและร้องอ๋อทุกครั้งเมื่อได้ยิน เราเล่นเกมกันทั้งวันจนแม่ไอ้เจตน์ไล่พวกเรากลับบ้านอ่า คิดดูละกัน แต่เพลงๆนี้ฉายแววอัจฉริยภาพทางดนตรีในตัวมันที่เปล่งประกายกลบรัศมีศิลปินเอกอย่างผม (แต่ดูเหมือนว่าลูนจะไม่ได้สนใจเท่าไหร่เพราะลูนเองก็ทอประกายแสงแห่งดวงดาวด้วยความสามารถทางการแสดง ลีลาศ รำไทย ฯลฯ เหมือนกัน)
(เมื่อไม่นานมานี้ - ม. 6 ภาคเรียนสุดท้าย)
ไอ้หมวกแดง มาริโอ้(ผม): สอบติดนักเรียนทุนศิลปวัฒนธรรม สาขาทัศนศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ไอ้หมวกเขียว ลุยจิ (ไอ้เจตน์): สอบติดนักเรียนทุนศิลปวัฒนธรรม สาขาดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ฝ่าาแห่งอาณาจักรเห็ด(จูน): สอบติดนักเรียนทุนศิลปวัฒนธรรม สาขานาฏศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
การแข่งเกมนี้เราเสมอกัน แบ่งคนละแต้มเข้าสู่รอบต่อไป
ถ้าคุณเคยฟังเพลงนี้ของอิทธิ พลางกูรที่ร้องว่า .. “ฉัน คนหนึ่ง เธอ คนหนึ่ง เขา คนหนึ่ง เรา สามคน คนหนึ่งเป็เช่นดังเพื่อนตาย คนหนึ่งเป็ดังลมหายใจ ใจเ้ากรรม เจ็บช้ำ เท่าไร เรา สามคน คงต้องมีใครเป็ฝ่ายไป !!!” ชีวิตในมหาวิทยาลัยที่ภาษาอังกฤษ คือ University แต่สำหรับเราที่นี่คือจักรวาล (Univese) ที่มีพื้นที่อันกว้างใหญ่เพียงพอให้เราก่อปฏิกิริยาฟิวชั่นจากจิติญญาแล้วเปลี่ยนเป็พลังงานความร้อนแรงและแสงสว่าง เปล่งประกายแสงแห่งดวงดาวได้อย่างเต็มที่ นี่เป็ครั้งแรกและเพียงครั้งเดียวที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ส่งดาวเดือนเข้าประกวด 3 คนแล้วคว้า 1 ตำแหน่งสูงสุด คือ “Trinity of light” (โดยปกติ ในแต่ละปีจะมีตำแหน่งดาวมหาลัย ซึ่งเป็ผู้หญิง และเดือนมหาลัยที่เป็ผู้ชายเท่านั้น) ที่มีชื่อเล่นว่า “ตีส(ตรี)บล๊ะลานุภาพ” ในภายหลังที่คอยส่งเสริมให้ความสามารถของพวกเราฉายแววได้มากขึ้นไปอีก
ผมเองได้ใช้โอกาสนี้ในการสร้างสรรค์ผลงานทางศิลปะไม่ว่าจะเป็ ภาพวาด งานปฏิมากรรม เพื่อร่วมประมูลในงานการกุศลหรือแม้แต่เพื่อระดมทุนสร้างสาธารณประโยชน์โดยได้รับการสนับสนุนและความเอ็นดูของรุ่นพี่ศิลปินที่เปิดโอกาสให้ผมอย่างเต็มที่
ไอ้เจตน์ได้พบกับสมาชิกคนอื่นๆจากเพื่อนร่วมเอกกลายเป็วง JetStar เพลงหลายต่อหลายเพลงที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรัก (มันคงได้แรงบัลดาลใจมาจากลูน) ถูกนำมาเรียบเรียงใหม่จากคำแนะนำของอาจารย์และ connection ที่มีกับค่ายเพลงั์ใหญ่ทำให้ไอ้เจตน์ต้องเดินทางไป-กลับกรุงเทพฯบ่อยๆ
คุณอาจคิดว่านี่คงเป็จังหวะที่ผมจะได้ทำคะแนนนำไปก่อนใช่ไหมครับ เปล่าเลย กลับกลายเป็ว่าคนที่ยุ่งและไม่เคยมีเวลาว่างเลยคือ ลูน อาจารย์ที่ปรึกษารับหน้าที่เป็ผู้จัดการส่วนตัวและตระเวรเข้าประกวดกวาดรางวัลจากทุกๆเวที ไม่ว่าจะเวทีเล็กหรือเวที่ใหญ่ลูนไปหมดและมีผู้จัดละครรายใหญ่เห็นแววให้รับบทตัวประกอบเล็กๆในละครหลังข่าว
เรา สามคน คงต้องมีใครเป็ฝ่ายไป ….
จริงๆครับ ไปแบบคนละทิศคนละทางกันเลยทีเดียว เราติดตามข่าวกันจาก Hi-five เพียงเท่านั้นเพราะไม่มีใครว่างพอที่จะออน MSN คุยกัน มีแค่วิชาทั่วไปสองหน่วยกิตวิชาสุดท้ายที่เราได้เรียนด้วยกันคือวิชาการเขียนเพื่อการสื่อสาร ดูเผินๆเป็วิชาพื้นๆที่ไม่มีอะไรน่าสนใจ แต่อาจารย์สอนทฤษฎีการคิดแบบ “ยูเรก้า” ที่น่าสนใจเอามากๆ
“ความคิดเป็ต้นกำเนิดของทุกสิ่ง ความคิดเป็จุดเริ่มต้นของการลงมือทำและก้าวไปสู่ความสำเร็จ แต่ในบางครั้งเรากลับคิดอะไรไม่ออกเลย นิสิตลองเล่าประสบการณ์ของตัวเองซิคะว่าจะจัดการกับปัญหาคิดไม่ออกกันยังไง” อาจารย์ตั้งคำถาม
“ก็แค่หยุดคิดสักพักมั่งคะ” ผมได้ยินคำตอบจากเด็กถาปัตย์ปี 1 เหมือนจะชื่อยูหรืออะไรสักอย่าง ดูดิผู้หญิงอะไรหล่อกว่าผู้ชายอย่างเราซะอีก ผมแอบมองไปนอกห้องเรียนเห็นสาวๆกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันอยู่ บางคนมีดอกไม้ บางคนมีขนมที่เจรียมกันมาเอามาให้น้องยู น่าอิจฉาจริงๆ
“หนูว่าเราต้องพยายามคิดต่อไปจนกว่าจะคิดออกคะ” ยังไม่ทันที่อาจารย์จะให้นิสิตคนอื่นแสดงความคิดเห็น น้องจูน (ผมหาข่าวมาแล้วเป็อย่างดี อิอิ) ที่นั่งอยู่ข้างๆยูชิงตอบคำถามก่อน เด็กปีหนึ่งน่ารัก รักน้องปีหนึ่งจังเลย
“ผมว่าต้องถามหัวใจตัวเองครับ ฟังเสียงหัวใจตัวเองแล้วเราจะรู้คำตอบทุกสิ่ง” บักเจตน์ตอบซะหล่อเลยนะเมิง ไม่แปลกใจเลยสาวน้อย สาวใหญ่ทั้ง Sec กรี๊ดกันสนั่นหวั่นไหว
“ซิงเกิ้ลไหมที่กำลังจะออกรึป่าวคะ” อาจารย์ก็เป็ไปกับเขาอีกคน เห้อ
“ขอบใจนิสิตทุกคนที่ร่วมแสดงความคิดเห็นคะ อาจารย์ขอเล่าเื่นักวิทยาศาตร์ชาวกรีกคนหนึ่งชื่อ อาร์คีมีดีส เ้าของวลี “ยูเรก้า” ที่โด่งดังมาเป็พันๆปีให้ฟังก็แล้วกัน
ว่ากันว่าพระาาทรงสงสัยว่ามงกุฎทองคำที่จ้างช่างทำจะถูกปลอมปนด้วยโลหะชนิดอื่น จึงทรงรับสั่งให้อาร์คีมีดีสหาวิธีทดสอบ เขาพบว่ามงกุฎที่ช่างทำขึ้นมีน้ำหนักเท่ากับน้ำหนักทองคำที่ใช้จริงดังนั้นสิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ได้ว่าช่างโกง หรือไม่ก็คือการหาปริมาตรของมงกุฎเพราะถ้ามงกุฏถูกปลอมปนด้วยโลหะอื่นก็จะต้องมีปริมาตรไม่เท่ากับมงกุฎที่ทำจากทองคำล้วน ๆ แต่การหาปริมาตรของวัตถุที่มิได้มีรูปร่างเป็ทรงเรขาคณิตพื้นฐาน เช่น สี่เหลี่ยม ทรงกลม ไม่ใช่เื่ง่ายเลย เขาคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก ดูปากอาจารย์ชัดๆอีกทีนะคะนิสิต อาร์คีมีดีส “คิดเท่าไร” ก็ “คิดไม่ออก”
จนวันหนึ่งเมื่อเขากำลังอาบน้ำอยู่ เขาสังเกตเห็นน้ำล้นจากอ่างเมื่อเขาหย่อนตัวลงอ่าง แล้วในวินาทีนั้นเองเขาก็ค้นพบสิ่งที่เขาครุ่นคิดมานาน เขาออกไปที่ถนน ร้องะโด้วยภาษากรีกว่า “ ยูเรกา-eureka ” ซึ่งมีความหมายว่า “ฉันพบแล้ว ” สิ่งที่อาร์คีมีดีสค้นพบก็คือ ปริมาตรน้ำที่ล้นออกมาจะเท่ากับปริมาตรของวัตถุที่เข้าไปแทนที่ เขานำมงกุฏของพระาามาหย่อนในน้ำและวัดปริมาตรน้ำที่ล้นออกมาจึงพบว่าช่างทำมงกุฎโกงพระาาจริงๆ เพราะน้ำมีปริมาตรมากกว่าปริมาตรของมงกุฎที่ทำจากทองคำแท้ ช่างทำมงกุฎเอาเงินผสมลงไปด้วย แต่เงินนั้นเบากว่าทอง ฉะนั้นมงกุฎที่ทำด้วยโลหะผสมระหว่างเงินกับทองจะกินที่หรือมีปริมาตรมากกว่ามงกุฎที่ทำด้วยทองคำแท้ หลายคนที่เคยได้ยินเื่ของอาร์คีมีดีส เมื่อค้นพบอะไรบางอย่างก็จะแสดงอาการดีใจด้วยการะโว่า “ ยูเรก้า ” ั้แ่นั้นเป็ต้นมา
เพราะฉะนั้นถ้าคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ก็ “พยามยาม” คิดต่อไปนะคะ เพราะถ้า “เลิก” คิดไปเลยยังไงก็คิดไม่ออก แต่ถ้าเราคิด “ต่อไป” เปลี่ยนมุมมองบ้าง พักบ้าง จดบันทึกไว้ก่อนบ้างอาจารย์เชื่อว่าเราทุกคนจะ “ยูเรก้า” ได้ไม่นานเกินรอ” หัวใจสำคัญของทฤษฏียูเรก้าคือความพยายามซินะครับอาจารย์ ขอบคุณมากครับ
“ยูเรก้าหรอ เท่เหมือนกันวะ” ไอ้เจตน์ชวนผมคุยในห้องเรียน
“ขโมยไอเดียอาจารย์ไปแต่งเพลงนะสิไม่ว่า” สะใจจริงๆไอ้เจตน์โดนลูนด่ายับ
“ขอยืมอาร์คีมีดีสแป๊ปเดียวป่าววะ ลูนอ่า ชอบว่าเจตน์ เจตน์งอลละน๊าาา โป้งล้าววว ง้อด้วยย” แม่ง ทำเป็สำออยเรียกร้องความสนใจ
“ไม่รู้ละ ส่งงานให้ครบกันด้วยจะได้จบพร้อมๆกัน” ผมเบรคเพื่อนรักทั้งสองคนไว้ก่อน
“เรากับเจตน์ไม่มีเวลาทำการบ้านเลยอ่า คงต้องฝากมาร์สอีกแล้วละ” ทุกทีอ่า ตลอดเลย จริงๆแล้วเราก็ต้องไปจัดนิทรรศการที่หอศิลป์เหมือนกันทำไมเราทำได้วะ แต่ลูนอุตส่าห์ขอร้องขนาดนี้จะปฏิเสธได้ไง (รู้สึกได้คะแนนเพิ่ม แต่แค่รู้สึกและคิดเข้าข้างตัวเองเท่านั้น ไม่ได้มาจากคำพูดของลูนเลยแม้แต่น้อย)
“นำแหน่ นำแหน่” เอิ่ม บักเจตน์ ได้ไงวะ กูเกลียดไอ้คำว่า นำแหน่ ที่แปลว่า “ด้วยคนดิ” ที่มึงพูดกับกูเป็หลายร้อย หลายพันครั้งั้แ่เล็กจนโตมากเลย ห่า มัน นี่! ผีเพิ้ล ซึ่งคล้ายคลึงกับภาษาอังกฤษ How many people แต่ความหมายต่างกันเพราะเป็คำสบถในภาษาอีสาน
ดาวเคราะห์น้อยใหญ่โคจรรอบดวงอาทิตย์ยังไง คนเราก็ต้องออกไปใช้ชีวิตในรูปแบบของเราเองอย่างนั้น โอกาสที่ดวงดาวจะโคจรมาใกล้กันนั้นยาก เราได้พบกันเพียง่เวลาสั้นๆก็ต้องแยกย้ายกันไป ไอ้เจตน์โด่งดังและมีงานอีเวทต์โชว์ตัวมากขึ้นๆ ส่วนลูนได้เป็นางเอกเอ็มวี ซิงเกิ้ล “ยูเรก้า - ข้าพบแล้ว” (แม่งเอาจริงหวะ)
“พบแล้วคนของหัวใจ พบแล้วคนที่ใช่
พบแล้วคนที่รักหมดใจ เธอใช่คนที่รอ มาทั้งชีวิต
พบแล้วคนที่ฟ้าลิขิต พบแล้วคนให้คิดถึง
พบแล้วคนสำคัญเป็ที่หนึ่ง เธอคือแรงดึงดูดแห่งห้วงจักรวาล
Eureka .. ข้าพบแล้ว .. คนที่ใจเรียกหา
Eureka.. มิอาจเลี่ยง.. โชคชะตา
Eureka .. ทุ่มเทใจ.. ให้ไขว่ขว้ามา
‘cause you are my love.. on my way .. Eeureka”
ทั้งๆที่เรียนมาเหมือนกัน ยูเรก้า มันเกี่ยวกับความรักตรงไหน มั่นใจนะว่าแต่งเพลงไม่ได้แต่งโคลงสี่สุภาพ
จะยังไงไอ้เจตน์มันก็เอามาแต่งเพลงรักได้เฉยเลย (ก็คงเหมือนเพลงมาริโอ้อะนะ) เพลงๆนี้เป็การผสมผสานของแนวดนตรี House และจังหวะแบบ Dancehall ใช้เครื่องดนตรีมาริมบา (คล้ายระนาด) และเพอร์คัสชั่นทำทำโน๊ตวนลูปให้คนฟังหลุดเข้าไปในพวังค์เสียงเพลงเหมือนเสียงสะท้อนของน้ำ เจตน์กับลูนกลายเป็คู่จิ้นฟินเวอร์ ยิ่งชื่อตะวันกับลูนที่แปลว่าดวงจันทร์ทำให้แฟนคลับจิ้นกันไปใหญ่ อีกทั้งเอ็มวีไอ้เจตน์สร้างกระแส ถอดเสื้อโชว์หุ่น sixpack ลีนๆและผิวขาวๆสะอาดสะอ้านของมัน ลงไปนอนแช่อ่างให้น้ำล้นออกมา (เลียนแบบอาร์คีมีดีส) มือขวาถือแก้วจิบไวน์แดงที่มีลวดลายพระจันทร์ ส่วนผสมที่ลงตัวแบบนี้ทำให้เพลงดังเพียงชั่วข้ามคืน
"น้องเจตน์กับน้องลูน นางเอกเอ็มวีเป็เพื่อนกันั้แ่เด็กเลยใช่ไหมคะ" นักข่าวบันเทิงรุมสัมภาษณ์
"ครับ บ้านอยู่ใกล้กัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน มหาวิทยาลัยเดียวกันครับ"
"แล้วคบหาดูใจกันอยู่ด้วยหรือเปล่านะ" ถามได้ตรงประเด็น
"ผมยังโสดครับ แล้วพี่ๆนักข่าวอยากให้เราคบหาดูใจกันรึป่าวครับ" ไอ้นี่มันยอกย้อน (ผมรู้ว่าจริงๆมันอยากบอกให้โลกรู้ว่ามันชอบลูนมากแค่ไหน แต่มันจำเป็ต้องให้สัมภาษณ์เพื่อรักษาภาพลักษณ์
"อาจมีข่าวดีในอนาคตใช่ไหมคะแบบนี้" นักข่าวยังคงเชียร์ต่อ แฟนคลับยิ่งจิ้นฟินไปกันใหญ่
"ขอให้อนาคตเป็เครื่องพิสูจน์ครับผม"
กระแสของลูนแรงขึ้นเพียงชั่วข้ามคืนเช่นกัน จริงๆแล้วเป็แผนการตลาดเชคเรตติ้งของค่ายเพลง เมื่อกระแสเพลงยูเรก้าเริ่มซาลง ทางค่ายได้ปล่อยตัวอย่าง (Teaser) ที่อ้างอิงมาจากเทพนิยายเื่ หญิงนิทรา
“Before the sun sets on her sixteenth birthday,
she will prick her finger on the spindle of a spinning wheel,
and fall into a sleep like death!
A sleep from which the princess can be woken from her death sleep,
but only by...True Love's Kiss!
This curse will last till the end of time!
No power on Earth can change it!”
Maleficent (2014) - Walt Disney Pictures
แปลว่า
“ก่อนตะวันนั้นเลือนลับลาขอบฟ้าเ้าหญิงมีพระชันษา 16 ปี
เคราะห์ร้ายหมายทิ่มแทงปลายดัชนีด้วยเข็มเครื่องปั่นฝ้ายวายชีวี
นวลนารีนิทราชั่วฟ้าดินสลาย
มีเพียงจุมพิตด้วยฤทธิ์แห่งรักแท้อาธรรพ์นั้นจึ่งมลายสลายแก้
แม้เวทมนต์อำนาจใดในไตรภพมีอาจลบคำสาปตราบสิ้นดินฟ้า”
ถ้ามีงบจ้างแม่ Angelina Jolie มาคอสเพลย์ชุดดาร์กเฟรย์ ร่ายเวทสีเขียวกับเขาคู่นั้นในตำนานได้ก็คงดี แต่แคสนักแสดงได้ดีที่สุดแค่นี้คือหาคนอีสานที่มีโครงหน้าและริมฝีปากที่อวบอิ่มเหมือนโจลี่จนต้องตะลึงไปตามกันด้วยความเหมือน
มาเลฟิเซนต์ นางฟ้าซาตานแห่งความชั่วร้ายสาปเ้าหญิงออโรร่า ทันใดนั้นแสงสว่างจากปลายเข็มปั่นด้ายก็พลันเปล่งแสงสว่าง เดบิ้วท์สมาชิกเกิร์ล กรุ๊ป “Angelic Spindle” เอ๋! กระสวยนางฟ้า เหรอ (ผมว่าน่าจะเป็การล้อศัพท์ Mitotic Spindle การแบ่งเซลล์ในวิชาชีววิทยามากกว่า) มั่นใจนะว่าไม่ได้เลียนแบบ Sailor Starlight ที่มี เซเลอร์สตาร์ไฟท์เตอร์ เซเลอร์สตาร์เมคเกอร์และเซเลอร์สตาร์ฮีลเลอร์ แต่นี่ "เองเจิ้ลลิค สปินเดิ้ล" หญิงแท้ไม่เปลี่ยนเพศตอนแปลงร่าง
ใช่แล้วครับเขาตั้งชื่อให้เราถามกันครับจะได้เป็กระแสพร้อมการให้สัมภาษณ์ที่เตรียมการเป็อย่างดีว่านี่คืออุปกรณ์ทอรักให้กับแฟนเพลง (เื่นี้ผมขอให้นายเมธที่เคยทำงานกลุ่มด้วยกันตอนเรียนวิชาการเขียนฯ จากคณะ ICT เล่าเื่ราวของไอดอลสาวผู้สร้างแรงบัลดาลใจให้หนุ่มๆทั่วฟ้าเมืองไทยคงดีกว่าผม)
ใน่ไม่ถึงสิบปีที่ผ่านมาอุตสหกรรมเพลงได้รับผลกระทบอย่างหนักจากสิ่งประดิษฐ์ที่เรียกว่า “mp3” เมื่อก่อนเราอาจจะคุ้นเคยกับคำว่า “ล้านตลับ” นั่นตามมาด้วยค่าตอบแทนมหาศาลของนักร้องแต่เมื่อเสียงเพลงถูกแปลงเป็ไฟล์ที่เมื่อเข้าไปสู่โลกไซเบอร์เมื่อไหร่คงเหมือนเรากำลังอุตส่าห์ตำน้ำพริกปลาร้าสูตรเด็ด (หอม หุ่ย หุ่ย) ละลายแม่น้ำไนล์ที่ยาวที่สุดในโลก ปล่อยให้ไหลไป ให้ลอยลงสู่ทะเลให้หายไป* ไม่ได้ค่าตอบแทนอะไรกลับมา (*มาจากส่วนหนึ่งของเนื้อเพลงทิ้งรักลงแม่น้ำของวง Y not Seven)
ไอ้เจนต์อยู่ใน่ขาลง ส่วนลูนเองก็มีงานเพลงลดลงและคงต้องรับงานละครในบทที่มีอายุมากขึ้น ไอ้เจตน์โดนบังคับให้ขายรูปร่างหน้าตามากขึ้น มันต้องพยายามเข้าฟิตเนต อัพหุ่นให้มีกล้ามและซิกแพคแต่ก็ไม่อาจต้านทานกระแสคลื่นลูกใหม่ที่หล่อและสดกว่าด้วยนวัฒกรรมทางการแพทย์โดยเฉพาะจากเกาหลี มันตกอับจนต้องแก้ผ้าถ่ายแบบ sexy มันคือ่ขาลงของวงการบันเทิงไทยจริงๆ ความฝันของหนุ่มสาวที่อยากเป็ดารานักร้อง จริงๆแล้วเป็เพราะสามารถหา “เงิน” ได้จำนวนมากโดย “ไม่ต้องเหนื่อยอะไร” แท้จริงแล้วมันเป็เพียงเื่ “ฉาบฉวยและไม่จีรังยั่งยืน”
ส่วนผมหลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย ผมเลือกจะกลับไปทำอาชีพ “ศิลปินอิสระ” ที่บ้านเพื่อลบคำสบประมาทของใครก็ตามที่พูดว่าศิลปินไส้แห้ง รายได้หลัก (แม้จะไม่มากเท่ากับลูนและไอ้เจตน์) มาจากการทำงาน Artwork ที่น้องเมธเคยพูดว่าถ้าเรา “ปรับเปลี่ยน” งานศิลปะให้มาโลดแล่นในโลกไซเบอร์ได้ก็ทำเป็อาชีพได้ เวลาส่วนใหญ่ของผมจึงอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์และส่งงานผ่านอินเตอร์เน็ต มีรายได้เสริมจากการขายภาพถ่ายและเวกเตอร์ลง stock และโบนัสของผมยังคงมาจากการประมูลงานศิลปะซึ่งผมตั้งใจสร้างอย่างปราณีตบรรจงและ “มีเพียงชิ้นเดียวในโลก” และบริจาคเงินบางส่วนเพื่อสมทบทุนมูลนิธิต่างๆ มันคือความ “พอเพียง เลี้ยงตัวเองได้” ในรูปแบบของผมและที่สำคัญผมได้กลับมาดูแลคุณพ่อ คุณแม่ที่สุขภาพไม่ค่อยดีนัก (ดีที่ท่านทำประกันสุขภาพไว้ไม่อย่างนั้นผมคงจ่ายค่ารักษาพยาบาลไม่ไหว)
“ย่า ผมมาถูกทางใช่ไหม ทำไมผมไม่รวยเหมือนเพื่อนเขา” ผมได้แต่เฝ้าถามรูปปั้นที่ไม่มีคำตอบ กับเงามอไซด์ที่ทอดผ่านจนดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าวันแล้ววันเล่า ได้แต่คิดถึงวันเก่าๆที่เคยมีเรา อยู่ด้วยกันตรงนี้
ผมยังคงติดต่อกับน้องยู สาวหล่อ อยู่เป็ระยะเพราะสถาปนิคกับศิลปินอย่างผมเมื่อทำงานร่วมกันจะทำให้โปรเจคน่าสนใจและมีเอกลักษณ์โดดเด่น เื้ัความสำเร็จของเขาทั้งสามคน (ยู จูนและธันวา) มีผมอยู่เื้ัในฐานะที่ปรึกษาด้านการออกแบบ ล่าสุดยูเชิญผมให้ไปร่วมงานแต่งงานของจูนกับธันวา ที่จังหวัดชัยภูมิแต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็โอกาสที่เราสามคน (ผม ลูนและไอ้เจตน์) จะโคจรมาพบกันอีกครั้ง เป็ครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมได้คุยกับลูน
“เป็ไงมั่ง สบายดีนะ” ผมถาม
“สบายดี”
“ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะ งานยุ่งละซิ”
“ไม่ยุ่งแล้ว แทบไม่มีงานเลยด้วยซ้ำ”
“อ้าว ได้ไง”
“ั้แ่ไลลา(สมาชิกในวง) ประสบอุบัติเหตุงานก็ค่อยๆลดลง
เราคิดว่าอีกไม่นานเราคงกลับไปอยู่ที่บ้าน”
“เราก็อยู่บ้าน ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรมาก กลับไปอยู่เวียงเก่าก็ไม่เห็นเป็ไร”
“เป็ดารานี่เกษียรเร็วเน้อ”
“ไม่หรอก ซุปตาร์ค้างฟ้าก็มีเยอะไป”
“คงไม่แล้วละ เราเหนื่อย เราอยากกลับบ้าน”
“เอาดิ กลับไปอยู่บ้านด้วยกันนะ”
ยังไม่ทันที่ลูนจะตอบตกลงเป็มั่นเป็เหมาะอะไรไอ้ศัตรูหัวใจผมก็แทรกกลางเข้ามา
“คุยอะไรกันอยู่”
“เว้าพื้นมึงอยู่เด้ละ บักห่อหมกทะเลเดือด” ผมใช้จังหวะนี้เตะผ่าหมากทางความคิดแบบมันไม่ทันตั้งตัว
“เรา Sexy ป่าวลูน” แม่งหาจังหวะชกกลับ
“เห็นั้แ่เด็กแล้วมะ” คือลูนตอบแบบชินและชามากเลย
“ไม่ได้ร้องเพลงด้วยกันนานละนะเราสามคน” ผมชวนเปลี่ยนเื่คุย
“เอาดิ น้องจูน ไอ้ธันวาคงไม่ว่าอะไรหรอกมั่ง มัน After Party แล้วหนิ”
“เพลงไรอ่ะ” ลูนถาม
“นายกำลังคิด เหมือนที่ฉันคิดอยู่ไหมบี 1” ผมถามไอ้เจตน์
“กูกำลังคิดเหมือนกัน บักบี 2”
“ได้เวลาร้องเพลงแล้ว” ลูนนึกขึ้นได้ในทันทีกับเพลงที่เรา ไม่ได้ร้องด้วย
กันมาตั้งนาน เพลงของบอยแบนด์ที่มีสมาชิกเป็ผู้ชายหล่อๆ 3 คน ที่พวกเราชอบและเป็แฟนคลับ ไอ้เจตน์เสียงดีสุดร้องท่อนพี่แดน ลูนเสียงดีหน่อยร้องท่อนพี่บิ๊ก (ยังคิดถึงวันที่พวกเราสามคนพับนกกระดาษเป็ร้อยๆตัวส่งไปให้พี่บิ๊กที่นอนป่วยในวันนั้นอยู่เลย) ส่วนผมเสียงห่วยสุดร้องท่อนพี่บีม ขอขอบคุณสมาชิกวง JetStar มา ณ โอกาสนี้ด้วยครับ
เจตน์:จะจับมือเธอเบาเบาสักครั้งฉันยังห้ามใจ
ไม่อยากจะให้ใครเขามองไม่ดี
แต่เธอทำไมไม่แคร์หัวใจผู้ชายคนนี้
ทำเหมือนกับไม่มีฉันในสายตา (แม่งต้องเก็กเหมือนพี่แดนด้วยเหรอวะ)
เจตน์ (พูดแทรก): ยู! หาหิมะมาโปรยให้เฮียหน่อยดิ
ยู(รีบตอบ): อ้ายบักเจตน์มึงเต๊ยมบ้างได้ป่าววะ
เจตน์ : ขนาดนี้แล้วเรียกกุบักเหอะ 55
(แล้วยูก็รีบกุลีกุจอไปบดเม็ดโฟม (เมิงหามาจากหนายยยย) เอามาโปรยโดยได้รับการช่วยเหลือจากน้องรถเก๋ง ไม่ได้เห็นน้องเขานานเหมือนกันนะเนี่ย)
*เจตน์ (ร้องต่อ): เขาสนิทขนาดไหนเธอถึงต้องเอาใจอะไรหนักหนา
หรือตลอดเวลาเธอไม่รู้ว่าฉันปวดใจ
**เจตน์ + ผม(คอรัส):ต่อหน้าฉันเธอทำอย่างนั้นได้อย่างไรหา
เห็นหรือเปล่าเห็นหรือน้ำตา
เวลาที่เธออยู่กับใคร
ต่อหน้าฉันเธอทำอย่างนั้นได้อย่างไรหา
เหมือนเธอกำลังฆ่ากันช้าๆ
หรือเธอจะลืมว่าเรานั้นยังรักกัน
(ด้วยความสงสารเบ้น้อยๆสองคน ผมก็เลยช่วยน้องเขาโปรยเม็ดโฟมอีกคน
ส่วนไอ้เจตน์กับลูนยืนเก็กสวยๆหล่อๆกันอยู่ได้)
ลูน: ไม่อยากทำตัวระแวงวุ่นวายให้มันไหวหวั่น
เจตน์(อีกละ): เมื่อคนเราคบกันก็อยากเชื่อใจ
แต่หลับตาลงก็คงเห็นภาพของเธอกับใคร
สะกิดให้หัวใจมันเจ็บเรื่อยมา
ซ้ำ (*) (**)
ลูน: อย่าอย่าเอาใจเขารู้ตัวเองหรือเปล่าควรจะแคร์ฉัน
ผม:ต้องมาทนเห็นเห็นอยู่อย่างนั้นฉันจะขาดใจ
ซ้ำ (*) (**)
นี่คงเป็ After party ที่น่าจะต้องจ่ายค่าตัวศิลปินเยอะที่สุด แต่ไม่เลย นอกจากจะร้องฟรีแล้วยังต้องใส่ซองช่วยงานเ้าบ่าวเ้าสาวที่เมารั่วหัวราน้ำอยู่ด้านล่างของเวที ไอ้ธันวาบ้าๆสุด ถอดชุดเ้าบ่าวโชว์ sixpack คู่กับไอ้เจตน์ขึ้นไปอวดสาวๆบนเวที ส่วนน้องจูนนะหรอ ถอดรองเท้าส้นสูง มือถือแก้วไวน์เต้นลืมสวยอยู่กับเพื่อนสาว (มันคู่บ่าวสาวอะไรกันว่ะแบบนี้)
เซอรไพรส์ในงานไม่ได้มีเพียงเท่านี้เพราะเป็ครั้งแรกในรอบหลายปีที่เราได้พบไลลา ไอดอลสาวแห่งความหวังที่ห่างหายไปจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน นั่ง Wheel chair ได้ปรากฏตัวอีกครั้ง มีนายอันดา ชื่อเล่น (ลา)เต้ รุ่นน้องจากคณะเภสัชกรรมและเป็นักกีฬาบาสเก็ตบอลของมหาวิทยาลัย (ผมได้ข่าวว่าเขาป่วยหนักแต่สงสัยจะเป็แค่ข่าวลือ) กับเฟรย่า ไอดอลแห่งสันติภาพ และได้เป็ทูตสันติภาพให้องค์กรยูเนสโก้จนห่างหายไปจากวงการกลับมาร้องเพลงด้วยกันอีกครั้ง ใครๆก็คาดหวังว่าไอดอลของพวกเราจะร้องเพลง “Love Weaver” อีกครั้งแต่พวกเขาร้องเพลง "ผ้าเช็ดหน้า" ของ Triumph Kingdom ทำให้บรรดาสาวๆ มารวมกันที่หน้าเวทีโดยมิได้นัดหมาย
"หาเม็ดโฟมมาจากไหนวะ" ผมถามน้องยูด้วยความสงสัย
"จากโน้นไงเฮีย" จูนชี้ป้ายโฟม ชื่อ ธันวา หายไป เหลือแค่ชื่อ ริญญู บนฉาก
"ชิพหายละ ไอ้ธันเล่นงานมึงแน่ๆ" ผมอุทานด้วยความใ
"มันไม่สนใจเชี่ยไรหรอกเฮีย" ยูตัดพ้อในขณะที่เ้าบ่าวรับงานN รวมปาร์ตี้นัวๆอยู่หน้าเวทีกับไอ้เจตน์พี่ชายที่เคารพของมัน (ไอ้เจตน์เคยดันให้ธันวาเข้าวงการ เคยรับงานเอ็มวีของศิลปินในค่ายอยู่พักหนึ่ง) ส่วนเ้าสาวรับงานN ไม่มีเื่เศร้าแต่ชงเหล้าเข้มๆอยู่อีกฝั่งดูๆสติ สตังค์จะหายไปหมดกันทั้งคู่
"พร้อมกันรึยังคะสาวๆ" ลูนให้สัญญาณเวลาที่ทุกคนรอคอย
"พร้อมแล้วคาาาา" เสียงความพร้อมเพียงของสาวๆดังมาจากด้านล่างอย่างพร้อมเพียง
"ขอเชิญเ้าสาวของเราบนเวทีคะ" แต่ดูเหมือนเ้าสาวจะไม่ตอบสนองใดๆ เป็ภาระให้ยูสาวหล่อของเราต้องหิ้วปีกนางขึ้นเวทีพร้อมช่อดอกไม้
"พร้อมรึยังคะ หนึ่ง สอง ซั่มมม" จูนป็นเพียงร่างสถิตของยูที่ชักใยอยู่เื้ั แต่ดูเหมือนจะผิดจังหวะ ช่อดอกไม้ลอยกลับมาบนเวทีไปตกอยู่ในมือไลลา นางฟ้าบน wheel chair ที่ทำหน้างงๆอยู่พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเสียดายของสาวๆทั้งงาน
"ขอสัมภาษณ์เพื่อนสาวหน่อยคร่าาา" ลูนทำหน้าที่พิธีกรอย่างเต็มใจ (ความเผือกนี่ไม่เข้าใครออกใครรวมถึงซุปตาร์อย่างลูนซินะ)
"รู้สึกใคะ" ตอบสั้นไปไหมครับน้องไลลา ลูนพยายามใช้สีหน้าและแววตาให้ไลลาพูดต่อ
"เอ่อ ยังไงก็ขอเรียนเชิญทุกท่านมางานแต่งงานของเราด้วยนะคะ
ยังไม่กำหนดวันเวลาแต่น่าจะปีหน้าแน่นอนคะ" ช๊อคไปตามๆกัน
"เห้ยแกร กับใคร อาราย ยางงาย" ลูนเผือกต่อไม่รอแล้วนะ
"ก็ คนที่มากับเราไง" ไลลาหันไปยิ้มให้ชายคนนั้น ทุกคนอยู่ในอาการช๊อคซีนีม่า นางฟ้าแห่งความหวังกำลังจะสละโสด ั้แ่เมื่อไหร่ เป็คำถามที่ใครๆก็อยากรู้แต่ไม่มีใครกล้าถามได้แต่เปลี่ยนเป็เสียงโหยหวน เสียดายที่ผู้ชายหล่อๆกำลังจะสละโสดกันอีกคน ผมก็พลอยยินดีกับเขาทั้งสองคนด้วยแล้วกัน (ผมเริ่มหวั่นๆว่าอีกไม่นานจะได้รับงานอนิเมชั่นอีกครั้งจากนายเมธที่เมาดีดอยู่อีกฝั่ง) ปาร์ตี้สนุกสุดๆจนผมไม่อยากให้มันจบเลย
หลังจากงานแต่งงานของจูนกับธันวาผ่านไปหลายเดือน
ลูนย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านจริงๆเพราะความตั้งใจที่จะนำสมุนไพรและพืชที่มีฤทธิ์ทางยามาผลิตเครื่องสำอางค์อย่างจริงจังโดยจูนมอบทุนให้กับทีมของคุณพ่อที่มหาวิทยาลัยเพื่อพัฒนาต่อยอดผลิตภัณฑ์ไปด้วยกัน (แต่ก็ยังรับงานในวงการบันเทิงอยู่บ้าง) พอลูนกลับมาอยู่ที่บ้าน เราก็ได้เจอกันบ่อยขึ้น เพราะต้องให้ผมช่วยทำบรรจุภัณฑ์ หลายๆคนคงคิดว่าผมจะได้โอกาสทำคะแนน แต่ก็เหมือนเดิมครับ ไอ้เจตน์ (อีกแล้ว) เสนอ(หน้า)ตัว มาถือหุ้นและเพิ่มสายการผลิต For men เปิดเป็บริษัทเล็กๆที่ผมเองก็ถือหุ้นด้วย นอกจากบริษัทของเราจะทำให้ลูนและเจตน์ทำงานที่มั่นคงมากยิ่งขึ้นแล้ว เหนือสิ่งอื่นใดนี่เป็สำนึกรักบ้านเกิดที่พวกเราตั้งใจกันเอาไว้ สัญญาเอาไว้กับย่าเวียงว่าจะกลับมาพัฒนาเวียงเก่า รวมไปถึงโครงการเล็กๆกับจิตอาสาทาสีย่าเวียงร่วมกับคนในชุมชน
"มาร์สสอนเราทาสีมั่งดิ" ลูนชวนผมคุย
"ได้ดิ"
"มาร์ส เจตน์"
" ชึด ดือ ดือ ดื่อ ดือ ดึด ท่องนี้ร้องว่าไรนะ"
"ตื้อ อีก ที ให้ เธอ รัก"
"เพราะดีเน้อ"
"เห้ย จริงดิ"
"เราไประบายสีฝั่งโน้นดีกว่า" ลูนบ่ายเบี่ยงเลี่ยงสถานการณ์
"ชอบเหรอ เดี๊ยวเราร้องให้ฟัง" ผมใช้จังหวะนี้ทำคะแนน
"ไอ้ มาร์ส ไอ้เพื่อนชั่ว กูเป็คนแต่งเพลง" ผมโดนสกัดดาวรุ่ง
"อ้าว กูอยากร้องจีบลูน เกี่ยวไรกับมึง" เื่แบบนี้ด้านได้ อายอดเป็สิบๆปีเว้ย
"ไม่ได้นะ" บรรยากาศวันเก่าๆย้อนกลับมา เราสามคนไม่เคยเปลี่ยนและไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่ลูนจะ
ใจอ่อน (ทำเป็ไม่รู้ ไม่ชี้แล้วหนีไปถ่ายรูปกับแฟนคลับ) บางทีผมก็ไม่เข้าใจผู้หญิงเลยจริงๆ คบกับไอ้เจตน์ซะเลยดีไหมจะได้จบแบบ Happy ending
"ไม่ได้นะ" เสียงไอ้เจตน์แทรกเข้ามาในความคิดผม เออ นั่นดิ
ถ้ามองจากห้องอวกาศลงมา คงเห็นดาวเคราะห์เล็กๆ (แล้วหรอ) ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ ที่ๆเราอยู่อาศัย ที่เราเรียกว่าโลกเป็สีฟ้าเพราะมีน้ำเป็องค์ประกอบมากกว่า 3 ใน 4 ส่วน แต่ถ้าถามผมว่าจริงๆแล้วโลกเราสีอะไร ผมคงตอบว่าโลกเรามันสีเทาๆ สีขาวกับสีดำปนกัน ขาวมากก็เปื้อนไว ดำมากๆก็ด่างไว ชีวิตคนเรามันก็จะเทาๆแบบนี้ ทางที่ดีอย่าให้สีเทาๆติดตัวมากๆ ควรหาผ้ากันเปื้อน ระมัดระวัง และขัดถูเอาคราบสีเทาๆ ออกบ้างเหมือนดั่งที่พระพุทธเ้าทรงสั่งสอน เพราะ..
“ ชีวิตนั้นสั้นLife is short,(Ars longa,)
ศิลปวิทยายืนยาว[the] art long,(vita brevis,)
โอกาสบางคราวพลาดผ่านOpportunity fleeting,(Occasio praeceps,)
ประสบการณ์อาจเป็ภัยExperiment dangerous,(Experimentum periculosum,)
การตัดสินใจไม่ใช่เื่ง่ายJudgment difficult.”(Ludicium difficile.) “
― ฮิปโปเครติส (460 - 357 ปี ก่อนคริสตกาล)
ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ให้ความสนใจรับชม รับฟังการนำเสนอผลงานศิลปะของเราทั้งสามคนในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่โอกาสหน้า สวัสดีครับ
457
