บทที่ 1 ปรากฏการณ์แปลกประหลาด
ทวีปอรุณเบิกฟ้าเป็จุดศูนย์กลางของทวีปอื่นจำนวนมากทำให้เหล่าพ่อค้า และผู้ฝึกยุทธ์ทวีปโดยรอบมากมายเดินทางมาไม่หยุดหย่อน จนกลายเป็ทวีปที่เจริญรุ่งเรืองเป็อย่างมาก
เพราะไม่ว่าจะเป็การค้าขายหรือฝึกฝน ทวีปแห่งนี้ก็ดำเนินการไปในทิศทางที่ดี เื่นี้จึงสร้างความริษยาให้กับทวีปอื่นอย่างมากจนก่อให้เกิดเป็าเล็กใหญ่ในการแย่งชิงพื้นที่อยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ได้มีชายผู้หนึ่งซึ่งเป็ผู้ปกครองทวีปแห่งนี้เขาได้ต่อสู้การแย่งชิงพื้นที่จากทวีปมากมายโดยรอบ ชายผู้นี้มีนามว่า ‘กุนจวิน’
เขาได้สร้างตำนานโดยการนำทัพด้วยตนเองจนมอบความพ่ายแพ้ให้แก่เหล่าศัตรูจนต้องยอมยอมศิโรราบ ตำนานของชายผู้นี้ได้ถูกกล่าวขานไปอย่างกว้างไกล
ทวีปอรุณเบิกฟ้ามีเจ็ดดินแดนได้แก่ ดินแดนปฐี ดินแดนวารี ดินแดนวายุ ดินแดนอัคคี ดินแดนอัสนี ดินแดนราตรี และดินแดนแสงสว่าง ดินแดนทั้งเจ็ดแห่งอยู่ภายใต้การปกครองของสำนักลิขิต์ซึ่งเ้าสำนักคนปัจจุบันก็คือกุนจวินผู้ซึ่งเป็ตำนานแห่งยุคนี้
ณ สำนักลิขิต์ สำนักลิขิต์นั้นเป็สำนักอันดับหนึ่งและเป็ผู้ปกครองของทวีปอรุณเบิกฟ้าที่แท้จริง ในแต่ละปีจะมีผู้ฝึกยุทธ์มากมายต่าง้าสอบเข้าเป็ศิษย์
เหตุที่ผู้คนต่างหลั่งไหลมามากมายเช่นนี้เพราะว่าไม่ใช่แค่คนในทวีปนี้เท่านั้น แต่ยังมีคนจากทวีปอื่นอีกด้วย ด้วยชื่อเสียงของตำนานแห่งยุคอย่างกุนจวินมันโด่งดังเป็อย่างมาก คนส่วนมากจึงหวังเพียงแค่เป็ศิษย์สายนอกของสำนักลิขิต์เท่านั้นเพียงเท่านี้ก็นับว่าเป็เกียรติต่อวงศ์ตระกูล และตัวพวกเขาเองมากแล้ว
เวลาผ่านไปยิ่งนานเท่าไหร่ชื่อเสียงของสำนักก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เพราะคนที่ได้เป็ศิษย์ของสำนักลิขิต์นั้นล้วนแต่มีชื่อเสียงกันทั้งนั้นแทบทุกคนล้วนเป็ยอดอัจฉริยะทั้งบุ๋น และบู๊
เวลานี้หน้าตำหนักสำนักลิขิต์เต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่กำลังยืนรวมกันอยู่อย่างตื่นเต้นเมื่อได้ข่าวว่าฮูหยินของกุนจวินที่กำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว
เ้าสำนักกุนจวินพาเหล่าหมอมาด้วยตัวเองอย่างเร่งรีบทหารยามที่กำลังรักษาการณ์อยู่ตรงหน้าประตูตำหนัก เมื่อเห็นผู้ที่เดินเข้ามาต่างรีบถอยหลังแล้วโค้งคำนับอย่างเลื่อมใสจากจริงใจ
ขณะนั้นเ้าสำนักกุนจวินได้พาเหล่าหมอที่มีชื่อเสียงเข้ามาข้างในตำหนักและเข้าไปในห้องๆหนึ่ง ภายในห้องนั้นมีเตียงขนาดใหญ่วางอยู่ใจกลางห้องบนเตียงนั้นมีหญิงกลางคนท้องแก่ใกล้คลอดนางหนึ่งอยู่นางนั้นงดงามมากแม้จะไม่ได้งามที่สุดแต่ก็งดงามในอันดับต้นๆของเมืองนี้ แต่เวลานี้ใบหน้าอันงดงามของนางนั้นถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความเ็ปทรมาน ..
“ท่านหมอ เกิดอะไรขึ้นกับฮูหยินของข้า”
กุนจวินกล่าวด้วยความเคร่งเครียดเมื่อเห็นฮูหยินของตนกำลังดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมานราวกับว่านางกำลังถูกทำร้าย
“ท่านเ้าสำนัก โปรดสงบใจด้วยเถิด เดี๋ยวข้าน้อยขอตรวจดูอาการของฮูหยินก่อนนางจะต้องปลอดภัย”
หมอผู้แต่งตัวดูดีกว่าหมอคนอื่นกล่าวขึ้นเพียงมองดูก็รู้ว่าเป็หัวหน้าของหมอเหล่านี้ ผู้มีชื่อเสียงในทวีป นามว่า ‘หลิงกัง’ หลิงกังนั้นตอบกลับด้วยความเคร่งเครียดไม่ต่างกันเมื่อเห็นท่าทางของฮูหยิน
ระหว่างที่ผู้ช่วยของหมอหลิงนางกำลังทำคลอดอยู่นั้น ภายนอกตำหนักก็เกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดขึ้น เหนือศีรษะของผู้คนจำนวนมากท้องฟ้าแต่เดิมมีสีฟ้าสดใสกลับกลายเป็สีม่วงขณะที่ดวงจันทร์กำลังขึ้นมาอยู่ทิศตรงข้ามกับดวงอาทิตย์ทำให้เห็นทั้งซ้าย และขวาเกิดการประชันของดวงจันทร์กับดวงอาทิตย์ขึ้น
“นะ...นั่นมันอะไร!”
ฝูงชนที่อยู่ด้านนอกต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นปรากฏการณ์นี้ั้แ่เกิดมายังไม่เคยพบเคยเห็น พวกเขาไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะเกิดลางร้ายหรือลางดีกันแน่ เพราะปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำอันตรายต่อตัวพวกเขาแต่อย่างใดแต่เหมือนเป็การโอ้อวดพลังอำนาจที่ดูเหนือสรรพสิ่งใดๆที่อยู่บนโลกใบนี้
กระแสลมพลันก่อตัวขึ้นเป็วงกว้างแต่กระแสลมนั้นกลับไม่ได้ทำอันตรายแก่ผู้อื่น มันเพียงครอบคลุมทั้งตำหนักราวกับปกป้องสถานที่แห่งนี้ไว้เพื่อไม่ให้ใครเข้าไปได้
เปรี้ยง!!
เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นพร้อมกับสายฟ้าสีม่วงจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังระบำอยู่ท่ามกลางฟากฟ้าหลังจากสายฟ้าหายไปก็แทนที่ด้วยสายลมบางเบาเย็นสบายพัดผ่านมาพร้อมกับผู้คนบริเวณนั้นที่ล้วนปิดเปลือกตาลงและล้มลงนอนกับพื้นราวกับหลับใหลไปกับ่เวลาแห่งการพักผ่อน
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนอกตำหนักนั้นคนภายในตำหนักมิอาจรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แม้แต่เ้าสำนักกุนจวินก็ตาม
เ้าสำนักกุนจวินเดินวนกลับไปกลับมาอยู่หน้าห้องทำคลอดด้วยความกระวนกระวายเพราะเหล่าหมอที่เข้าไปช่วยฮูหยินของเขาอยู่ในห้องนั้น ได้ล่วงเวลาผ่านไปราวสองชั่วยามแล้วแต่ก็ยังไม่มีผู้ใดออกมาเสียที!