น้ำตาของเธอต้องคลออีกครั้ง..
วันที่ 25/12/2020
วันที่ผมเห็นเธอมีความรัก เธอมีความรักแล้ว ดูจะไปได้ดีมากจนผมขอถอยจากเธอและไม่ขอหวนกลับมาอีก แต่ผมจะจดจำความรักครั้งนี้ตลอดไป มันคือเครื่องเตือนใจให้ผมต้องดีขึ้นทุกวันถ้าวันหนึ่งได้มีความรักอีกครั้ง ผมจะไม่ถอยอีกแล้วเพราะผมจะต้องคู่ควรกับคนๆนั้นให้ได้
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่มีวันหวนคืนเธอและเขาก็เป็เพียงแค่คนรู้จักกันตลอดไป แบบนี้ล่ะที่เหมาะสมเธอไม่้าพบใครหรือจะคบใครอีกแล้ว เคเรนก็ไม่ เธอไม่้าคนที่ไม่ใช่ให้กลายเป็ใช่ให้เสียเวลาอีกต่อไป ตอนนี้เธอรู้สึกอย่างพักเธอล้มลงบนที่นอนแล้วหลับ ตั้งใจจะลืมเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น
เช้าวันรุ่งขึ้นเธอยังคงไปทำงานเช่นเดิม แต่สีหน้าและแววตากลับไม่สดใสจนคนที่สนิทกับเธอต้องดูออก
“เป็อะไรมา”
“ไม่มีอะไรค่ะ”
เธอไม่อยากจะคุยเื่ที่ผ่านมา ขอให้เธอมีเวลาทำใจกับเื่นี้สักพักแล้วเธอสัญญาว่าจะกลับมาเป็คนที่เข้มแข็งและดีกว่าเดิมอีกครั้ง
หลังเลิกงานเธอไปห้างสรรพสินค้า เพื่อไปซื้ออาหารมาทานเธอหันไปมองที่ที่เคยมีพู่กันอยู่ด้วย ตรงนั้นตรงที่เลือกซื้อวัตถุดิบกันแล้วภาพเ่าั้ก็ค่อยๆจางหายออกไป ไม่นานมันจะจางหายไปตามกาลเวลา
เมื่อกลับมาถึงคอนโด ขณะที่เธอกำลังจะเทอาหารใส่ชามอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็วีดีโอคอลของเพื่อนรักทั้งสอง เธอรับสาย ไม่แปลก เพื่อนของเธอก็ทักเธอเหมือนกันเธอจึงเล่าทุกอย่างให้เพื่อนรักทั้งสองคนฟัง
“ไม่ต้องคิดมากนะความรัก มีด้านเจ็บแบบนี้แหละ เธอจะได้เติบโตขึ้น เอาให้ดีกว่าเดิมทุกคนที่ผ่านมาถือว่าศีลไม่เสมอกัน”
“ใช่มิลินพวกเขาไม่ใช่คนที่ลูกจันทร์ตามหา มาเริ่มต้นใหม่ คราวนี้ต้องเลือกให้ดีกว่าเดิมเธอรู้แล้วใช่ไหมว่าผิดพลาดตรงไหน”
“อืมตอนนี้ฉันขอพักก่อน ขอรักตัวเอง ดูแลตัวเองก่อนดีกว่านะ”
“ตามใจแต่มีอะไรต้องบอกพวกเรานะ”
“บอกอยู่แล้ว”
“อ้อแล้วในเมื่อเธอไม่มีนัดเดทกับใครแล้วก็อย่าลืมไปตามตารางที่เราทำไว้ด้วยล่ะอย่างน้อยได้เจอคนใหม่ๆบ้าง”
“ได้สิ”
ลูกจันทร์คุยไปได้สักพักหนึ่งเธอก็ต้องกดวางสายลงเนื่องจากเพื่อนรักทั้งสองคนยุ่งอีกแล้ว เพราะงานวิวาห์ที่ใกล้จะมาถึงนี้
เธอเริ่มชินกับการใช้ชีวิตคนเดียวอีกครั้ง วันเวลาผ่านไปช่างรวดเร็วจนหน้าใจหายหลังจากที่เธอเริ่มทำตามตารางที่มิลินแนะนำไว้ ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปเธอเริ่มมีคอนเนคชั่นมากขึ้น ผู้คนมากมายหลากหลายรูปแบบแต่เธอก็เข้าได้ดีกับพวกเขาวันนี้เธอมีนัดกับกลุ่มเพื่อนใหม่ที่เคยไปสัมมนาด้วยกัน พวกเธอนัดเจอกันที่ทะเลแห่งหนึ่งเพื่อที่จะมาทานอาหารต้องถึงกับลงทุนมาที่ทะเล แล้วเจอกันที่ร้านอาหารทันทีส่วนเื่หลังจากทานอาหารกันเสร็จก็จะไปพักกันที่โรงแรมต่อวันรุ่งขึ้นถึงจะไปเดินเล่นที่ชายหาดทะเลต่อ
ในเวลานี้เธอมาถึงร้านอาหารที่บรรยากาศดีเธอหันไปชมวิวหาดโค้งแบบพระจันทร์เสี้ยว มองเห็นท้องทะเลกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาโดยเฉพาะเวลาที่พระอาทิตย์ค่อย ๆ ลาลับขอบฟ้าในยามเย็นสุดโรแมนติกด้วยเสียงคลื่นกระทบฝั่ง คงเป็เครื่องการันตีได้ว่าหากเธอควงแขนคนรักมาดินเนอร์ที่นี่รับรองไม่มีผิดหวัง และคงจะดีไม่ใช่น้อย เพราะร้านนี้ ตั้งอยู่ริมทะเลบริเวณริมผามีเทอร์เรซเล่นระดับลงไปตามความลาดชันของหน้าผาจึงทำให้สามารถมองเห็นวิวทะเลจนสุดสายตา แถมยังตกแต่งร้านสไตล์ไทย-ล้านนายกใต้ถุนสูง ทำให้บรรยากาศดูโปร่งสบาย อีกทั้งมีอาหารหลากหลายสัญชาติ ทั้งอาหารไทยอาหารจีน และอาหารฝรั่ง คิดแล้วคงดีไม่ใช่น้อยเธอคิดไปได้สักพักก็สูดลมหายใจขึ้นยาวๆ แล้วหายใจออกปล่อยเื่บางเื่ที่เธอไม่สามารถควบคุมได้ออกไป
“ลูกจันทร์”
ยังไม่ทันที่เธอจะได้เดินไปที่โต๊ะอาหาร เสียงเพื่อนของเธอที่เริ่มจะสนิทกันก็ทักทายเธอแล้ว
“รัน มาไวจังนะ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
รันจับแขนเธอแล้วเริ่มดันเธอไปข้างหน้า
“ลูกจันทร์จำคนที่เราอยากให้รู้จักได้ไหม วันนี้เขามาด้วยนะ”
เมื่อรันพูดจบเธอหันไปมองหน้า แล้วทำสีหน้าไม่น่าเชื่อใส่
“คนนี้ล่ะ ที่เข้ากับลูกจันทร์ที่สุด”
“ไม่เอาน่ะ รัน คนเราต้องดูกันนานๆ แบบนี้มันแป็บเดียวเอง”
“หืม ไม่เคยได้ยินหรือไงว่ารักแรกพบน่ะ”
ลูกจันทร์และรันเดินมาจนถึงโต๊ะอาหารแล้ว ทุกคนที่นัดกันมาวันนี้รวมๆแล้วก็ประมาณเจ็ดคนรวมทั้งคนมาใหม่คนนี้ด้วย ที่เขาดูจะทำให้เธอรู้สึกไม่มีอะไรพิเศษไปมากนะหน้าตาเขาออกจะธรรมดา แต่รูปร่างของเขาดีทีเดียว เขาดูแข็งแรง ผิวขาวถ้าดูโดยรวมก็ดูดีไม่ใช่น้อย รันให้เธอนั่งข้างๆเขาเธอจึงนั่งลงแล้วหันไปยิ้มทักทายให้
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ”
เขาทักทายกลับและยิ้มตอบ
“คุณชื่ออะไรคะ ครับ”
เธอและเขาถามขึ้นพร้อมกัน รันได้ยินจึงหัวเราะ
“อะไรกัน เจอกันแค่แป๊บเดียวก็ใจตรงกันแล้วนะ”
คำพูดของรัน มันทำให้เธอรู้สึกเขินไปเลย เธอหันไปมองเขาก็รู้ว่า เขาก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันเธอจึงตัดสินใจพูดชื่อเล่นตัวเองก่อน
“ลูกจันทร์ค่ะ คุณชื่อเทียนไขใช่ไหมคะ”
“ใช่ครับ ที่จริงเราก็รู้ชื่อกันแล้วนะครับ เพราะรันพูดถึงคุณตลอดเลย”
“ใช่ค่ะ รันก็พูดถึงคุณตลอดเลยเหมือนกัน”
627
