“ก่อนจะกินอะไรล้างมือก่อนสิ”
“ค่ะๆ”
พัตราย่นจมูกเดินไปเปิดก๊อกน้ำตรงอ่างล้างจานเพื่อทำความสะอาดสิ่งสกปรกบนมือ เธอโดนแม่บ่นประจำจนชินแล้ว
“แล้วเพื่อนเราจะมากี่โมง”
“ยัยลิลลี่กับยัยเค้กมาสี่โมงมั้งเห็นไลน์มาบอกว่างั้น”
“อีกชั่วโมงน่าจะทัน มาช่วยแม่หั่นผักหน่อยจะได้เสร็จไวๆ”
พัตราคอยเป็ลูกมือให้แม่ในครัวเตรียมอาหารสำหรับกินเลี้ยงปีใหม่ซึ่งมีแขกคนสนิทเท่านั้นคือเพื่อนรักสมัยเด็กสองคนที่นัดกันล่วงหน้าเมื่อหลายวันก่อน
พัตราชำเลืองมองแม่แล้วอมยิ้มน้อยๆั้แ่ย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่ที่เธอควักเงินสดซื้อเป็ของขวัญให้แม่ วันๆแม่ก็ขลุกอยู่แต่ในครัว เห่อครัวใหม่ไม่รู้เบื่อ นี่ก็เดือนหนึ่งแล้วแม่ยังไม่หายเห่อเลย
หลังจากทำงานมาปีเศษก็มีรายได้เป็เงินก้อนพัตราจึงเลือกลงทุนซื้อบ้านเดี่ยวราคาสี่ล้านเศษ ซึ่งอยู่ชานเมืองย่านบางนา
พัตรากับแม่อาศัยอยู่กันแค่สองคนบ้านออกจะใหญ่เกินไปสำหรับเธอเสียด้วยซ้ำ
ก่อนหน้าเช่าทาวน์เฮาส์อาศัยอยู่แม่มีอาชีพขายข้าวแกงส่งเธอเรียน พอหลังเรียนมหาวิทยาลัยจบเธอก็จับอาชีพฟรีแลนซ์ทีแรกก็โดนแม่ก็ค้านอยู่ แต่เธอยืนกรานที่จะทำงานด้านนี้ แม่จึงยอมเธอในที่สุด
และไม่คิดว่าสามารถสร้างรายได้ถึงขั้นเลี้ยงดูตัวเองกับแม่ได้ตอนนี้พัตราจึงให้แม่เลิกขายข้าวแกง อยู่บ้านเฉยๆ แทน
ส่วนพ่อน่ะเหรอั้แ่จำความได้พัตราก็มีแค่แม่คนเดียวเท่านั้น ได้ยินจากแม่ว่าพ่อจากโลกนี้ไปด้วยอาชีพมูลนิธิั้แ่เธออายุยังไม่ถึงขวบ
ตอนนั้นเพื่อช่วยเด็กที่ติดอยู่ในบ้านพ่อจึงเสี่ยงข้ามกองไฟเข้าไป สามารถช่วยเด็กคนนั้นออกมาได้สำเร็จ แต่พ่อโดนไฟลวกทนพิษาแไม่จนสิ้นใจ
พัตราจึงอาศัยรูปถ่ายของพ่อดูต่างหน้าเท่านั้นในมโนความทรงจำวัยเด็กเป็เพียงภาพขาวโพลน ไม่มีความทรงจำของพ่ออยู่เลยด้วยเธอยังเด็กกระมัง ความทรงจำส่วนนั้นจึงถูกลบออกไปโดยธรรมชาติ
แม่เล่าให้ฟังว่าหลังจากที่พ่อเสียไปพ่อแม่ของเด็กคนนั้นชดเชยเงินก้อนโตให้ก้อนหนึ่ง แม่จึงมีเงินเป็ค่ารักษาพยาบาลให้แก่พัตราทำให้เธอสามารถปลูกถ่ายหัวใจได้สำเร็จ
ทั้งยังมีคนใจบุญบริจาคหัวใจให้พัตราโดยเฉพาะเธออยากนัดพบและขอบคุณญาติของผู้มีอุปการคุณคนนั้น ทว่าฝ่ายนั้นกลับปกปิดตัวตน จึงหมดโอกาสกล่าวขอบคุณพวกเขา
เสียงรถวิ่งมาจอดหน้าบ้านทำให้พัตราเลิกคิดฟุ้งซ่านเดินออกไปเปิดประตูพบว่าคือสองสาว เพื่อนสนิท
482
