มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป
เธอคนนั้นเป็ใครกัน…?
เด็กสาวที่เดินลงมาจากรถยุโรปสุดหรู ทำให้สายตารอบ ๆ ต่างหันไปมองที่เธอไม่ใช่เพราะรถที่เธอนั่งมาแปลกแต่เพราะเธอนั้น…งดงามเกินไป
ดวงตาสีฟ้าสดใสสีผมฟ้าที่กลมกลืนไปกับบรรยากาศของท้องนภาผิวอมชมพูสดใสเหมือนไข่มุกจากเครื่องประดับราคาแพงไม่มีนักเรียนแบบเธอ ั้แ่เปิดเทอมมา
เธอเป็ใคร มาจากไหน…?
เธอคนนั้นเดินเข้ามาในโรงเรียนพร้อมกระเป๋า ด้วยท่าทางเรียบร้อยเหมือนเจ้าหญิงจากนิยายแล้วหยุดนิ่งลงมองขึ้นมาที่อาคารเรียนแล้วก็บานหน้าต่างมองขึ้นมาหรอ?
สายตาของทั้งสองสบกันแบบไม่รู้ตัวผมหลบสายตาเธออาจจะมองอย่างอื่นก็ได้เธอจะมองมาที่ผมทำไม…?ผมนั้นถึงขั้นถูกเรียกว่าฮารุโตะ ชายผู้ปฏิเสธสังคมผมไม่เคยเข้าร่วมงานสังสรรค์ใด ๆไม่เคยเข้าร่วมงานกลุ่ม งานคู่และแน่นอนว่าไม่มีเพื่อนด้วยข่าวลือต่าง ๆ มากมายเกี่ยวกับผมเต็มไปหมดไม่มีใครคนไหนคิดอยากมองมาที่ผมใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว
เมื่ออาจารย์เข้ามาในห้อง ทั้งห้องก็เงียบลงเพื่อให้อาจารย์ได้กล่าวทักทายนักเรียนก่อน“ยินดีต้อนรับกลับ นักเรียนทุกคนตอนนี้เราเข้าสู่เทอม 2 ของภาคเรียนกันแล้ว”“แล้วก็… อาจารย์มีอีกเรื่องตอนนี้จะมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาเธอเพิ่งย้ายกลับมาจากต่างประเทศอาจารย์อยากฝากพวกเธอทุกคนดูแลเธอด้วยเข้ามาได้”เสียงซุบซิบไปมาในห้องเริ่มดังขึ้นทุกคนในห้องต่างตื่นเต้น โดยเฉพาะผู้ชายเมื่อรู้ว่าเป็นนักเรียนหญิงหรือว่า…
ผมอดคิดไม่ได้จริง ๆว่าจะเป็นเธอคนเมื่อเช้าเสียงเปิดประตูเลื่อนดังขึ้น
ผมสีฟ้าตาสีฟ้าหรือว่า…?
“ดีค่ะฉันชื่อยูนะฉันย้ายมาจากออสเตรีย พร้อมพี่สาวฝากตัวด้วยนะคะ”ไม่ใช่หรอกหรอ
เธอคนนั้นคงจะเป็นพี่สินะเหมือนจะเห็นยูนะเดินตามหลังมาด้วยจริง ๆแต่โดนคนพี่กลืนมิด แทบไม่ได้สังเกตเลยแถมตัวยูนะที่เป็นน้องสาวดูจะตัวเล็กกว่าพี่สาวแล้วก็ดูเป็นคนที่มีความมั่นใจมาก ๆแถมพูดสำเนียงแปลก ๆ ออกมาโดยไม่เขินเลยสักนิดเดียว“ยูนะสินะเธอไปนั่งข้าง ๆ ฮารุโตะคุงได้ไหม”อาจารย์…จะให้ยูนะมานั่งข้างผมหรอก็ได้อยู่หรอกที่ข้าง ๆ ก็ว่างมาตลอดอยู่แล้ว“อาจารย์คะหนูขอนั่งตรงอื่นได้ไหมหนูรู้สึกไม่ค่อยดีที่จะนั่งตรงนั้นเลยค่ะ”“หรอ… อืมงั้นเธอไปนั่งข้างอากิระคุงก็แล้วกัน”“โฮมรูมจบแค่นี้”
ที่ว่ารู้สึกไม่ดีนี่หมายความว่ายังไงกันที่นั่งข้าง ๆ ผมมันมีคำสาปอะไรหรือเปล่าเที่ยงวันถึงเวลากินอาหารเที่ยงทุกคนในห้องต่างรุมเข้าไปหา ยูนะเพื่อถามคำถามมากมายผมเป็นคนไม่ชอบเสียงดังของความวุ่นวายเป็นปกติผมจึงมักนำอาหารที่ห่อมาไปกินที่ห้องส่วนตัวคนเดียวใช่ผมมีห้องส่วนตัวเป็นของตัวเองมันคือห้องชมรมของผมเองนั่นแหละแต่ที่บอกว่าห้องส่วนตัวก็เพราะว่ามันไม่มีสมาชิกคนอื่นในชมรมป้ายหน้าห้องชื่อชมรมนักศึกษาตนเองผมเปิดประตูเข้าห้อง เหมือนปกติทุกครั้งแต่ครั้งนี้… ไม่เหมือนเดิมมีบางอย่างไม่ปกติมีบางอย่างที่แตกต่างออกไปมีหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ในห้อง
ดวงตาสีฟ้าสดใสผมสีฟ้าที่กลมกลืนไปกับบรรยากาศรอบ ๆโดยไม่ถูกกลืนไปกับความมืดใด ๆผิวอมชมพูของเธอสดใสเหมือนไข่มุกจากเครื่องประดับราคาสูงแต่ครั้งนี้มีกลิ่นหอมที่ผมไม่เคยได้กลิ่นจากที่ไหนตลอดชีวิตมันทั้งหวานและมีความเป็นระเบียบเรียบร้อยทำให้ผมถึงกับลืมโลกทั้งใบไปชั่วขณะ
“คุณคะ?”
“คุณเป็อะไรไหมคะ?”
ผมได้สติต้องรีบตอบกลับไปแล้วไม่งั้นเธอคงมองว่าผมเป็นคนแปลก ๆ“เอ่อ…”
“อะ… อือ…”
พูดไม่ออกเกิดอะไรขึ้น!“อะ… อือ…”
“คือว่าคุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ?”เธอเริ่มมองผมด้วยท่าทีแปลก ๆทำยังไงดีทำไมผมถึงพูดไม่ออกแต่นึกไม่ออกแล้วสิว่าผมได้พูดกับคนอื่นครั้งล่าสุดตอนไหนปกติก็แค่ชี้นู่นชี้นี่ตอบ อ่า อ่า อือ อือจนตอนนี้ผมลืมวิธีสื่อสารไปซะแล้ว!!!ทำไงดีทำไงดี!!!หรือว่าคุณเป็…
ใบ้… หรอคะ?
???
![บันทึกของโทวมะ [Touma Chronicle : After apocalypse SAGA]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597328982_9671026.webp)
4K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
