ตอนที่ 5 – เพลงสุดท้ายของรัชนี
เสียงกระซิบแ่เบานั้นคล้ายจะลอยวนอยู่ในอากาศ
“ฉัน...ไม่ได้ตายเพราะแมว...”
แล้วทุกอย่างก็เงียบลง — เงียบจนน่ากลัว
เมฆาใช้มือเคาะไฟฉายสองที แสงกลับมาติดอีกครั้ง เผยให้เห็นใบหน้าซีดๆ ของวรุฒกับจิตรา
ทั้งคู่ยืนเกร็งเหมือนรูปปั้น
“พี่...เมื่อกี้ใครพูดครับ”
“ไม่แน่ใจ” เมฆาตอบเสียงเรียบ “แต่ถ้าเธอบอกว่า ไม่ได้ตายเพราะแมว แสดงว่า...มีใครทำให้เธอตายแทน”
“หมายถึง...”
“ฆาตกรรม”
จิตรากลืนน้ำลายดังเอื๊อก “พี่คะ แต่คนตายมันเป็เื่ของตำรวจนะ...”
“ใช่” เมฆาตอบ “แต่ผีไม่ฟังเหตุผลหรอก ถ้ามันยังไม่ได้คำตอบ”
เสียง “แง้งงงง” ของไวโอลินดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้อง
คราวนี้สายดีดเองซ้ำๆ เหมือนเสียงข่วนจากภายใน
วรุฒถอยหลังไปจนติดผนัง “พี่ครับ! มันเล่นเองอีกแล้ว!”
เมฆาก้มลงมองเครื่องดนตรีเ่าั้ เหมือนกำลังพิจารณารูปแบบเสียงที่เกิดขึ้น
“ฟังดีๆ มันมีจังหวะ...” เขาพึมพำเบาๆ
เสียงขลุ่ยเริ่มเป่าตาม จังหวะช้า เศร้า และสม่ำเสมอราวกับกำลังสื่อสาร
“เพลงนี้...” จิตราพูดเบาๆ “เหมือนที่ได้ยินจากคลิปตอนรัชนียังมีชีวิตอยู่เลยค่ะ เพลง วังวนของแมว ที่เธอแต่งเอง...”
“วังวนของแมว?” เมฆาเลิกคิ้ว
“ใช่ค่ะ เธออธิบายไว้ว่าแต่งจากเสียงหายใจของแมวที่เธอเลี้ยง...”
เมฆาเงียบไปครู่ ก่อนพูดว่า “วรุฒ เปิดเครื่องวิเคราะห์คลื่นเสียงในโทรศัพท์ฉันหน่อย”
วรุฒมือสั่นๆ หยิบเครื่องออกมาทำตาม เส้นกราฟปรากฏบนหน้าจอ เป็เส้นโค้งซ้ำๆ เหมือนจังหวะหัวใจเต้น — แต่กลับมี “่หาย” อยู่บางจุด
“เหมือนมีการแทรกสัญญาณบางอย่างครับพี่ คล้ายคลื่นสัญญาณหัวใจ...แต่กลับตัดขาดเป็่ๆ เหมือนกำลังจะดับ”
“นั่นแหละ สิ่งที่เธออยากให้เรารู้”
ทันใดนั้น เสียง “เมี้ยว...” ดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้ไม่มาจากแมวในบ้าน — ดังมาจากในผนัง
จิตราสะดุ้ง “พี่! เสียงมาจากข้างในค่ะ!”
เมฆาวางไฟฉายแล้วใช้มีดพกตัดกระดานบางส่วนออก
สิ่งที่อยู่ข้างใน...คือ “แมวดำ” ตัวหนึ่ง — แห้งกรังจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
วรุฒหน้าซีด “โอ้ยพี่ ผมว่าผมจะเป็ลม...”
“อย่าเพิ่ง” เมฆาใช้ถุงมือหยิบออกมาวาง “ดูลักษณะนี้ มันถูกขังไว้ในผนังตอนยังมีชีวิต...”
จิตราน้ำตาซึม “ใครจะทำแบบนั้นลงคะ”
“คนที่อยากให้เสียงมันไม่หยุด” เมฆาพูดนิ่งๆ
ทุกคนเงียบงันอยู่พักใหญ่ ก่อนวรุฒถามเสียงเบา
“พี่หมายความว่า...รัชนีฆ่าแมวเองเหรอครับ?”
เมฆาส่ายหน้า “ไม่ — ถ้าเธอฆ่ามัน เธอคงไม่กลับมาแบบนี้ เธอคงไปแล้ว”
ไฟในห้องใต้บ้านกระพริบถี่ขึ้น
เสียงเครื่องดนตรีเริ่มดังพร้อมกันอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ทำนองเศร้า มันเร็วขึ้น...ปั่นป่วน เหมือนเสียงร้องของบางสิ่งที่เ็ป
และตรงกลางเสียงนั้น มีเสียงผู้หญิงแทรกขึ้นมาอย่างชัดเจน
“ช่วยฉันด้วย... เขาอยู่ในบ้านนี้...”
ไฟดับวูบ
วรุฒร้องลั่น “พี่เมฆาาาาาาา!!”
จิตรากรีดเสียง “พี่อยู่ไหนคะ!!”
ความมืดปกคลุมทุกสิ่ง — จนกระทั่งมีไฟแสงเดียวลอยขึ้นตรงมุมห้อง เป็แสงจากตะเกียงเก่าที่ไม่มีใครแตะต้อง
ใต้แสงนั้น มี “ร่างของหญิงสาวในชุดขาว” ยืนอยู่ เธอหันหน้าช้าๆ มองตรงมาที่พวกเขา
ในอ้อมแขนของเธอ มีแมวดำตัวหนึ่ง — ที่ยังคง “หายใจเบาๆ” อยู่
จบตอนที่ 5 – เพลงสุดท้ายของรัชนี
ตอนต่อไปจะเป็ ตอนที่ 6 – เงาในตะเกียง
เป็ตอนที่เมฆาเริ่มสืบว่าใครคือ “เขา” ที่รัชนีพูดถึง และเบาะแสจะโยงไปถึงบุคคลใกล้ตัวอย่างไม่คาดคิด
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
410
![สี่หนุ่มตะลุยโลกดนตรี : [Another God !? : Melodies ~♪]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597042609_40056783.webp)
