( พี่อยู่ไหน )
( พี่ทำอะไรอยู่ )
( ทำไมยังไม่กลับอีกคะ )
เลน่าส่งข้อความหาพี่ชายก่อนจะมีคนเดินมาเรียกเธอที่นั่งพักเที่ยงอยู่กับเคท " เลน่าใช่ไหม "
" อ่า ใช่ "
" ศาสตราจารย์เรียกเข้าพบเื่โรงอาหาร "
" ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ " เลน่าหันไปมองหน้าเคทอย่างรู้กัน ว่าเธอกำลังซวยเป็แน่
~~~~~
" เห้อ เหนื่อยเป็บ้าเลย " เลน่าบ่นกับเพื่อนสาวระหว่างเดินทางออกจากซอยคอร์ส ก่อนเคทจะถามขึ้นด้วยความสงสัย หลังจากที่เลน่าโดนศาสตราจารย์เรียกไปพบ
" แล้วนอกจากนั้นหละ "
" ก็บ่นจนหูชา เสร็จแล้วก็เขียนสำนึกตน "
" เอาเถอะคิดซะว่าแก้เคล็ดที่รอดจากรุ่นพี่มาได้ถึง สองครั้งสองครา "
" นี่แกเลิกพูดถึงเ้าบ้านั่นสักทีได้ไหม คนอย่างงั้นหนะเหรอจะเป็รุ่นพี่คนได้ เหอะ "
ปึก!
" โอ้ย ใครอีกหละเนี่ย " เลน่ารู้สึกเหมือนเดินชนกับใครสักคน " ทำไมเหรอ คนอย่างฉันมันทำไม " เสียงของชายหนุ่มที่เลน่าเดินชน คือคนเดียวกับที่เพื่อนรักทั้งสองกำลังพูดถึงกันเมื่อสักครู่
" เห๊อ!! " เลน่าถอนหายใจใส่คนตรงหน้าแล้วเดินไปอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าเสียงที่คุ้นเคยนั้นคือราฟ ก่อนเคทจะพูดกับชายหนุ่มแทนสาวตัวเล็กที่เสียมารยาทใส่ " ขอโทษนะคะรุ่นพี่ "
~~~~~
@บ้านใหญ่หลังหนึ่ง
ครืด ครืด~
เลน่ากดรับสายและกล่าวทักปลายสายทันทีที่มีเบอร์คุ้นตาโทรมาหาเธอ " อื้ม ว่าไง "
" จะถามว่าพรุ่งนี้จะไปกี่โมง พวกเราไม่มีเรียนใช่ไหมหละ " เสียงจากคนปลายสายถามขึ้น ไม่ใช่ใครที่ไหน นั่นคือเพื่อนสาวของเลน่า เคทนั่นเอง
" อ๋อ งานซ้อมจบระดับ 3 สินะ "
" ใช่ งานซ้อมใหญ่ พี่แกต้องไม่พลาดแน่ "
" อื้ม งั้นฉันจะไปแต่เช้า ไว้เจอกันนะ "
" เครบาย " เลน่ากดวางสายทันทีหลังจากเคทพูดจบ ก่อนเธอจะเดินเข้าไปดูเบาะแสที่พี่ชายเธอเขียนทิ้งไว้ในห้องอีกครั้ง
" ทำไมพี่ต้องเขียนพวกมันแล้วทิ้งไว้ที่บ้านหละ อยากให้หนูรู้อะไร ถ้าอยากจะปิดบังกัน ทำไมไม่เก็บพวกมันไว้ดีๆหน่อยหละ " เลน่าบ่นตัดพ้อในความเงียบอีกครั้ง ก่อนจะนอนหลับไปบนเตียงของอีธาน
~~~~~
@หอประชุมใหญ่ในตึกรวม
" ไหนหละพี่ " เลน่ากวาดสายตามองภายในหอประชุมขนาดใหญ่ ก่อนหันไปถามเพื่อนรักข้างๆ ด้วยสีหน้าคาดหวัง
" พี่เธอต้องมาแน่ " เคทหันไปปลอบเพื่อนสาวก่อนจะกวาดสายตาหาอีธานเช่นเดียวกับเลน่า
" เขาไม่มาหรอก " เสียงพูดคุ้นหูพูดขึ้นข้างหลังของสาวตัวเล็กทั้งสองคน เป็ใครไปไม่ได้นอกจากราฟ
เลน่าหันไปขมวดคิ้ว สบตากับราฟด้วยสีหน้ารำคาญ ก่อนจะพูดออกไปตามสิ่งที่เธอคิด ที่ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่นัก " แน่สิ ก็นายเป็ตัวต้นเหตุ ก็ไม่แปลกหนิที่จะมั่นใจแบบนั้น!! "
" หึ " ราฟขำในลำคอพร้อมกับแสยะยิ้มใส่สาวตัวเล็กตรงหน้า ก่อนจะเดินไป
" อย่าไปคิดมากนะเลน่า อย่างน้อยวันจริงพี่เธอก็ต้องมารับแหวนนะ "
" ฉันรู้ดี เป็ไปไม่ได้หรอก ที่จะจบออกไปโดยไม่มีแหวนอักขระ " *แหวนอักขระ* คือแหวนที่แสดงโดมอาเขตของแต่ละคน ว่ามาจากโดมไหน เพราะฉะนั้นคนที่อยู่ภายนอกโดมแล้วไม่มีแหวน จะถือว่าเป็พวกหนีคดีทันที
" เคท เลน่า " เสียงจากผู้หญิงคนหนึ่งเรียกทั้งคู่ขึ้นจากระยะที่ไม่ไกลนัก ก่อนจะเอ่ยถามทั้งคู่เกี่ยวกับงานจบระดับ 3 " หัวหน้าระดับหนิ มีอะไรหรอ "
" จะถามว่าวันนี้จะค้างที่นี่กันหรือเปล่าหนะ พอดีพวกเราจะอยู่สร้างอาเขตวงเวทย์ เพื่อทำโดมจำลองสำหรับนิทรรศการ เลน่าก็สอบลัดระดับมา น่าจะช่วยให้อาเขตเสร็จได้ไวขึ้นหนะ ส่วนเคทก็สอบลัดระดับมาเหมือนกัน แถมมีอาเขตรักษาเฉพาะตระกูลอีก เลยอยากให้เข้าไปแสตนบายอยู่นอกอาเขตเผื่อมีคนใช้พลังเวทย์เกินขีดจำกัดหนะ แต่ไม่บังคับหรอกนะตามความสมัครใจของทั้งคู่เลย "
ทันทีที่หัวหน้าระดับพูดจบเลน่าและเคทก็ตอบตกลงทันทีโดยที่ไม่ได้ใช้เวลาคิดนานนัก " เอาสิ "
" ใช่ๆ เอาสิ พวกฉันเอาด้วย "
" งั้นแยกย้ายกันกับไปเก็บของจำเป็ก่อนนะ แล้วค่อยเจอกัน " หัวหน้าระดับพูดทิ้งท้ายพร้อมกับรอยยิ้มสดใสใจดี และเดินไป
~~~~~
@อาคารพักผ่อนในซอยคอร์ส
" มากันครบแล้วใช่ไหม " เสียงของหัวหน้าห้องพูดขึ้น พร้อมกับเสียงตอบรับของเพื่อนห้องอีกอีกประมาณ 30 คน รวมทั้งเลน่าและเคทด้วยเช่นกัน " น่าจะครบแล้วนะ "
" โอเครงั้นแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว แล้วไปเจอกันที่ห้องจัดนิทรรศการภายใน 30 นาทีนะ "
" จร้า / โอเคร "
" เอ๊ะ! ฉันน่าจะลืมของที่อาคารพักอะ เธอเดินไปก่อนเลยนะเลน่า เดี๋ยวรีบตามไป " เคทบอกเพื่อนสาวหลังจากค้นหาสิ่งของบางอย่างไม่เจอ ก่อนจะรีบวิ่งไปที่อาคารพักผ่อน
แฮ่ก แฮ่ก~
เคทวิ่งมาถึงหน้าห้องพักก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไปแล้วเจอกับเงาบางคนที่เหมือนจะเพิ่งะโออกทางหน้าต่างไป เคทจึงตัดสินใจะโถามทันทีอย่างไม่ทันคิด " ใครหนะ!! "
ไม่มีเสียงตอบรับจากคนอื่นอย่างที่เคทคิด ความเงียบปกครุมภายในห้องพัก แต่เคทมั่นใจในสิ่งที่ตาเห็นก่อนจะะโถามอีกรอบ อย่างเสียงแข็ง " ฉันเห็นนะ ฉันถามว่าใคร! "
" เก่งดีหนิ เหมาะแล้วที่สอบลัดระดับมาได้เหมือนเลน่า " เสียงชายหนุ่มเสียงทุ้มเสียงหนึ่งพูดขึ้นที่ด้านหลังของเคท ก่อนเคทจะหันไปมองด้วยความใ ที่ไม่รู้ว่าเขามาอยู่ข้างหลังเธอั้แ่เมื่อไหร่
" รุ่นพี่อีธาน!! " คนตรงหน้าเขาคืออีธาน พี่ชายของเลน่า ที่หายออกจากบ้านไปตลอดทั้งอาทิตย์
" ชู่ " อีธานใช้นิ้วชี้ขึ้นมาชิดริมฝีปากตัวเองเบาๆพร้อมกับบอกให้เคทลดเสียงลง ก่อนเค้าจะฝากฝังอะไรบางอย่างไว้กับเธอ
" เลน่ามีเพื่อนที่ดีแบบนี้ฉันก็สบายใจแล้วหละ "
" เลน่าเป็ห่วงรุ่นพี่มากนะคะ ทำไมไม่ไปเจอเธอหน่อย อย่างน้อยตอบข้อความหรือส่งจดหมายหาเธอบ้างก็ยังดี เลน่าจะเป็บ้าตายอยู่แล้ว "
" อย่าบอกเลน่าเป็อันขาดว่าเจอกับฉัน "
" ตะ แต่ว่า "
" ฟังฉันก่อน " อีธานพูดขัดคำพูดของเคทที่เหมือนกำลังโกรธเขาแทนเพื่อนรักของเธอ
" ที่ฉันทำก็เพื่อเลน่านะ เื่ทั้งหมดเลน่าจะรู้ไม่ได้ ทั้งเื่ที่ฉันหายไป หรือสิ่งที่เลน่ากำลังสงสัยว่าฉันทำอะไรอยู่ อย่าให้เลน่าเข้ามายุ่งมากไปกว่านี้ "
" รุ่นพี่จะบ้าหรือไง รุ่นพี่เป็พี่ของเธอนะ จะไม่ให้เธอใส่ใจเื่ของรุ่นพี่เลยหรือไง แล้วทำไมไม่ไปบอกเธอเอง ไม่ไปให้เหตุผลกับเลน่าเองหละคะ! " เคทตะคอกคนตรงหน้าด้วยความโกรธผสมผสานกับความสงสารที่ต้องค่อยๆเห็นเพื่อนรักของเธอเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน
" ถ้ายังให้เลน่าเข้ามายุ่ง เลน่าจะมีอันตรายนะ " อีธานตอบกลับคำพูดของสาวตัวเล็กตรงหน้าด้วยความใจเย็นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบเหมือนเป็คำสั่ง ที่แฝงไปด้วยความกลัวอะไรบางอย่าง
" เมื่อถึงเวลา ฉันจะเป็คนไปรับเลน่าเอง "
" ..... " เคทก้มหน้ารับฟังคำพูดของคนตรงหน้าอย่างไม่เต็มใจ และไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขากำลังจะสื่อมากนัก
" เธอไม่ต้องห่วงนะ เธอไม่ใช่คนเดียวที่จะคอยอยู่เคียงข้างเลน่า ฉันจะรีบจัดการทุกอย่างให้ไวที่สุด เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะตอบแทนเธออย่างแน่นอน "
น้ำตาของเคทค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาเล็กๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วเจอกับความว่างเปล่าภายในห้องพัก ที่มีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่ยืนอยู่กลางความเงียบ " ตอบแทนเหรอ หึ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ อยู่ดีๆหายไปแล้วยังจะมาพูดอย่างงี้อีก ทำอะไรบ้าๆ "
~~~~~
######################################
สิ่งที่อีธานพูดไว้คืออะไรและเขา
กำลังทำอะไรอยู่นั้นต้องตามต่อไปนะคร้าบ
อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้เมต้าซ์ด้วยน้า
ขอบคุณมากๆค่ะ กราบแบบเบญจางคประดิษฐ์
######################################
6K
![[ตอนพิเศษ] ตรรกะร่วมรบ: หุ้นส่วน (หัวใจ) ข้ามสายงาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1780304692_90969846.webp)
