หรูหยวนซีมองกองชุดที่บอสใหญ่เฉินให้ผู้ช่วยของเขานำมันมาให้เธอก็คลี่ยิ้มหวานประดุจธารน้ำผึ้ง บนโลกไหนๆ คงไม่มีผู้หญิงที่ไม่ชื่นชอบผู้ชายเอาใจใส่ ดูสิเสื้อผ้าฤดูร้อนคอลแลคชั่นล่าสุดเลยใช่ไหม ดูจากแบรนด์และเนื้อผ้า ราคาชุดหนึ่งไม่ต่ำกว่าหลักหมื่นหยวนแน่นอน คุณหนูสี่คนนี้ไหนเลยจะไม่เข้าใจ อย่างน้อยชาติก่อนเธอก็เป็เ้าแม่แฟชั่นเลยนะ
หรูหยวนซีหยิบชุดกระโปรงสีขาวปักลายดอกโบตั๋นสีเหลืองขึ้นมา พอมองชุดชั้นในสตรีแล้วก็อยากจะหัวเราะ ต้องขนาดไหนถึงใส่ใจแม้กระทั่งของที่อยู่ข้างใน ถึงจะรู้ว่าคนเลือกซื้อของเหล่านี้ไม่ใช่บอสใหญ่ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าเขานั้นช่างเอาใจใส่
พอเลือกชุดเสร็จหรูหยวนซีจึงบอกให้สาวใช้ช่วยพยุงร่างกายพาเข้าไปอาบน้ำ กว่าจะจัดการตัวเองเสร็จเวลาผ่านไปเกือบเย็นพอดี เธอพูดคุยเล่นกับสาวใช้ได้ไม่นานบอสใหญ่เฉินก็เปิดประตูห้องนอนเข้ามา สาวใช้รู้จังหวะรีบขอตัวออกไปทำหน้าที่อื่นต่อทันที
“สามี คุณกลับมาแล้ว” หญิงสาวยิ้มต้อนรับแล้วถาม “งานเรียบร้อยดีไหมคะ”
“อืม” เฉินเฟิงมองหญิงสาวที่มีใบหน้าน่ารักในชุดประโปรงที่เขาเลือกซื้อมาให้อีกฝ่ายก็พยักหน้า
“เหนื่อยไหมคะ ก่อนอาหารเย็นให้ฉันนวดให้คุณไหม?” หรูหยวนซีถามอย่างเอาใจใส่ เธอถือคติรับมาก็ต้องตอบแทน
“ไม่เป็ไร ผมชินแล้ว”
หรูหยวนซีมุ่นคิ้วไม่พอใจในคำตอบ “ชินก็เื่หนึ่ง เหนื่อยก็อีกเื่หนึ่งนะคะ มานั่งนี่ดีๆ ค่ะ ฉันจะนวดผ่อนคลายให้คุณเอง” เธอตบลงบนเตียงอย่างเร่งเร้าให้เขาทำตาม
เฉินเฟิงลังเลใจอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มเบะปากทำหน้าทำตาราวกับเด็กหญิงที่คุณพ่อคุณแม่ไม่ซื้อขนมให้เขาก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกต้องจำยอมเดินไปนั่งลงอย่างว่าง่าย ก่อนจะถูกดึงในล้มนอนหนุนตักนุ่ม
เฉินเฟิงตัวแข็งทื่อ
“ไม่ต้องเกร็งค่ะ ฉันไม่ทำอะไรคุณหรอก ไม่เห็นเหรอว่าแค่คืนนั้นที่ฉันฉุดคุณที่โรงแรมก็โดนคุณเสกเด็กเข้าท้องแล้วน่ะ” หรูหยวนซีหัวเราะกับมุขตลกหยอกเย้าของตัวเอง พลางลูบไหล่ผ่อนคลายให้ชายหนุ่ม จากนั้นถึงเริ่มใช้ปลายนิ้วนวดคลึงขมับของเขาเบาๆ
เฉินเฟิงถูกนวดผ่อนคลาย ค่อยๆ คลายร่างกายที่แข็งเกร็ง พร้อมกับหลับตาจมไปกับความสบายที่หรูหยวนซีมอบให้ หลายปีมานี้ที่เข้ามาบริหารตระกูลเฉิน เขาต้องต่อสู้กับญาติพี่น้องจนลืมไปแล้วว่าตนเองก็เป็เพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
ัันุ่มสบายแตะผ่านหนังศีรษะขณะนวดทำให้เฉินเฟิงรู้สึกดีอย่างถึงที่สุด ไม่คิดเลยว่าการได้เจอกันอีกครั้งในคืนแต่งงานของหลี่หานเขาจะได้หญิงสาวมาในวันนี้ ต้องขอบคุณตัวเองจริงๆ ที่คืนนั้นไล่ตามเธอออกไปจากงานเลี้ยง ไม่อย่างนั้นคนที่อยู่กับเธอคืนนั้นคงไม่ใช่เขา คิดมาถึงตรงนี้ใบหน้าสงบนิ่งก็ขมวดคิ้วในใจคุกรุ่นไปด้วยไฟร้อน
“นี่ อย่าขมวดคิ้วสิคะ” หรูหยวนซีไม่รู้ว่าชายหนุ่มที่นอนหนุนตักเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอใช้ปลายนิ้วชี้กดอย่างแ่เบาตรงบริเวณหว่างคิ้วของเขาแล้ววนเป็ทิศทางนาฬิกา
บรรยากาศในห้องนอนเงียบสงบ มีสายลมฤดูร้อนพัดผ่านม่านหน้าต่างระเบียงเข้ามานานๆ ครั้ง หรูหยวนซีตั้งใจนวดผ่อนคลายให้เฉินเฟิงกระทั่งลมหายใจของชายหนุ่มสม่ำเสมอจึงอดไม่ได้ที่จะหยุดพินิจใบหน้าชายในสเป็คของตัวเองอย่างละเอียด
ใบหน้ามีสันกรามเด่นชัด จมูกโด่งรูปหยดน้ำ ปากบางสีชมพู ขนตาเป็แพรหนา เวลาลืมตาทีก็มีั์ตาคมกริบ คิ้วเข้มโก่งเป็คันศร ร่างกายหรือก็แน่นกำยำยิ่งกว่าสมมาตราฐานผู้ชายในอุดมคติ ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่าผู้ชายดีๆ แบบนี้จะเป็แค่ตัวประกอบหนึ่งฉากในนิยายรักประโลมโลกที่เธอเคยอ่าน
ไม่แปลกถ้าหลังจากนี้แม่ดอกบัวขาวจอมปลอมจะคิดเล็งศรมาทางบอสใหญ่ ต่อจากนี้จะดีที่สุดถ้าเธอจับผู้ชายคนนี้ไว้แน่นๆ ไม่อย่างนั้นจากนิยายรักธรรมดาอาจกลายเป็นิยายรักฮาเร็มของนางเอกก็ได้ ซึ่งหากดูจากความ้าแย่งชิงของหรูหยวนเจินที่มีระบบ มีสิทธิ์ที่จะเป็เช่นนั้นได้มากทีเดียว
พูดถึงระบบช่วยเหลือของหรูหยวนเจิน ดูเหมือนจะมีความสามารถหลายอย่างให้อีกฝ่ายได้ใช้สอย ตัวอย่างเช่นสืบเื่ของหรูหยวนซีและใช้คนยัดตัวเลขที่ผิดพลาดใส่คอมพิวเตอร์ในบริษัทโดยที่ไม่ต้องลงมือเอง อีกทั้งความสามารถในการทำธุรกิจ มองดูแล้วเธอค่อนข้างเสียเปรียบแม้จะมีขาทองคำที่ทรงอำนาจอย่างบอสใหญ่เฉินอยู่ข้างกาย แผนของเธอคืออยู่ให้ห่างแม่ดอกบัวขาว หรือถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมก็ค่อยๆ วางกับดักล่อให้คนขี้อิจฉาตกลงไปในหลุมที่ตัวเองขุดก็พอ มันไม่อยากสำหรับโลกที่เงินเป็ใหญ่
อย่างน้อยหรูหยวนซีก็แน่ใจว่าระบบไม่สามารถยื่นมือมาจัดการได้มากเพราะกลัวจะถูกกฏของโลกใบนี้ทำลายทิ้ง
หรูหยวนซีเริ่มวางแผนรับมือล่วงหน้า ใบหน้าน่ารักมองเหม่อออกไปนอกระเบียง ปลายนิ้วอ่อนนุ่มยังคงนวดคลึงอย่างแ่เบาไปตามขมับของคนที่นอนหลับไหล กระทั่งมีเสียงเคาะประตูจากพ่อบ้านฝูว่าถึงเวลามื้อเย็น เฉินเฟิงลุกขึ้นนั่งหันมองหรูหยวนซีแล้วกล่าวเสียงแหบแห้งเล็กน้อย
“ไปกินข้าวกันเถอะ”
หรูหยวนซีพยักหน้าพร้อมกับยื่นสองมือออกไปเพื่อให้เขาอุ้มเธอลงไปยังห้องรับประทานอาหาร
มื้ออาหารเย็นตระกูลเฉินมีคนแค่สองคน คือบอสใหญ่เฉินกับหรูหยวนซีเท่านั้น ถึงจะอยากรู้เกี่ยวกับตระกูลของว่าที่สามีแค่ไหนหรูหยวนซีก็รู้ดีว่ามันยังไม่ถึงเวลาถาม แต่ถึงไม่ถามจากการที่เธอมาเยือนจนได้เวลาอาหารเย็นแล้วยังไม่พบใครอื่น แสดงว่าบ้านหลังนี้มีบอสใหญ่เป็เ้าของเพียงคนเดียว เขาว่าคนร่ำรวยมีอำนาจมากมักอาภัพครอบครัวเห็นจะจริง
หรูหยวนซีกินอาหารทั้งหมดซึ่งมีรสอ่อนเหมาะสมกับคนป่วยเช่นเธอก็ให้รู้สึกอุ่นวาบในใจ ผู้ชายที่ดีขนาดนี้หากไม่รักษาไว้เธอคงมาเกิดใหม่เสียเวลาแล้ว!
“สามีลองกินนี่ดูสิคะ” หรูหยวนซีใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลานึ่งซีอิ๋วให้เฉินเฟิง โดยตรวจสอบแล้วว่ามันไม่มีก้างวางลงไปในจานตรงหน้าเขาพร้อมรอยยิ้มหวาน
บอสใหญ่ผู้ไม่เคยมีใครคีบอาหารให้ั้แ่เลยวัยประถมก้มมองเนื้อปลาสีขาวในจาน
“อ๊ะ ถ้าไม่ชอบไม่ต้องกินก็ได้นะคะ ฉันก็แค่คิดว่ามันอร่อยและอยากให้คุณลองกินดูบ้าง” หรูหยวนซีเห็นอีกฝ่ายไม่ขยับตะเกียบในมือสักทีพูดเสียงเบาอย่างหน้าม่อยคอตก
“ผมไม่เลือกกิน” เฉินเฟิงตอบก่อนจะใช้ตะเกียบแบ่งเนื้อปลาในจานเป็พอดีคำแล้วใส่ปากเคี้ยว ปกติอาหารตระกูลเฉินเขาเคยกินมาหมดและคุ้นชินกับรสชาติของมันดี ทว่าวันนี้ปลานึ่งซีอิ๋วกลับมีรสชาติหวานละมุนเป็พิเศษจนอดไม่ได้ที่จะคีบส่วนที่เหลือกินอีกคำ
“ดีค่ะ งั้นกินเยอะๆ นะคะ” หรูหยวนซียิ้มกริ่มพอใจกับการเอาอกเอาใจสามีของตัวเองแล้วคีบกับข้าวต่างๆ ที่อยู่บนโตะให้อีกฝ่ายอย่างละนิดละหน่อยพร้อมกับเฝ้ามองเขากินโดยลืมกินของตัวเอง กระทั่งอีกฝ่ายต้องคีบกับข้าวให้เธอบ้างถึงจะรู้สึกตัว หรูหยวนซีหัวเราะขัดเขินกล่าวขอบคุณก่อนจะก้มหน้าก้มตาที่เป็สีแดงด้วยความประดักประเดิดรับประทานอาหาร
“พรุ่งนี้คุณจะกลับไปเก็บของที่บ้านของคุณไหม” บอสใหญ่เฉินนึกขึ้นได้ว่าหญิงสาวที่เขาพาตัวมามีห้องเช่าเล็กๆ ที่เช่าเอาไว้อยู่
หรูหยวนซีได้ยินพลันชะงัก จากนั้นพยักหน้า เธอก็เพิ่งนึกออกว่าร่างเดิมมีห้องเช่าขนาดเท่ารูหนูไว้ซุกหัวนอน “ค่ะ ฉันต้องไปขอคืนห้องและเก็บของ”
“อืม พรุ่งนี้ผมจะให้หูผานช่วยขับรถพาคุณไป” เฉินเฟิงยินดีจะแบ่งปันผู้ช่วยมือดีของเขาคนหนึ่งไปช่วยหญิงสาว ดีกว่าให้เธอไปตามลำพัง เพราะห้องเช่าของเธอเป็แหล่งแออัดที่เกิดอาชญากรรมบ่อยครั้ง อันตรายเกินกว่าผู้หญิงที่เข้ามาอยู่ในการดูแลของเขาจะไปคนเดียว
“ขอบคุณค่ะ” หรูหยวนซีตาเป็ประกาย เพราะเธอจำได้ว่าแม่ดอกบัวขาวจ้างให้ผู้ชายนิสัยต่ำทรามคนหนึ่งมาเช่าห้องอยู่ข้างห้องเธอ และทุกครั้งที่กลับจากทำงานผู้ชายสารเลวคนนั้นจะออกมาทำหน้าที่แซว ทั้งยังชอบทำท่าทางคุกคามทางเพศจนเธอหวาดหวั่นไม่กล้าที่จะกลับบ้านดึก ทำให้เพื่อนร่วมงานเพ่งเล็งและกล่าวหาเธอว่าเป็คนี้เีสันหลังยาว
ตอนนี้เธอได้มาเป็เ้าของร่างนี้แล้ว เ้าตัวประกอบน่าตายพรรค์นั้นที่ทำกับเธอไว้จะต้องชดใช้อย่างสาสม!
คิดได้ดังนั้นหรูหยวนซีจึงช้อนตามองออดอ้อนบอสใหญ่ทันที “ถ้าสามีจะไม่ว่าอะไร ฉันขอผู้ชายตัวใหญ่ไปช่วยขนของอีกสักคนได้ไหมคะ”
เฉินเฟินพยักหน้า
หรูหยวนซีเห็นเขาอนุญาตก็ลงมือกินข้าวจนหมดจานอย่างอารมณ์ดี ครั้นพอถึงเวลาเข้านอน ชายหนุ่มมองเตียงครึ่งหนึ่งถูกหญิงสาวในชุดนอนบางเบายึดครองก็กลืนน้ำลาย เขาเดินไปนั่งแล้วปิดโคมไฟเพื่อตัดปัญหาการมองเห็นสิ่งไม่ถูกไม่ควร
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”
“อืม ราตรีสวัสดิ์”
TBC
จริงๆ บอสใหญ่เขามีใจละ