...
ยามกลางคืนท้องฟ้ามีแค่ดวงดาว แสงที่กะพริบผ่านไปหลายร้อยปีแสงจึงค่อยมาถึงตรงหน้าเขา
ไป๋จื่อหรูหมอบอยู่บนพื้น ใช้หินกำบังร่างกายของตัวเอง ทรายบนพื้นยังคงร้อนผ่าว แฝงความร้อนสูงที่ผ่านการอาบแสงอาทิตย์ยามกลางวัน
ในฐานะที่เป็ผู้ถูกคัดสรรระดับแปดขั้นสูงบนโลก เพราะระบบเลือกร่างกายชาวเคอลัวร์อะไรนั่น ทำให้ทั้งร่างกายอ่อนแอเสียจนไม่สมเหตุสมผล พลังจิตระดับ E- สมรรถภาพทางกายระดับ E- เทียบดูแล้วอย่างมากก็แค่พอแตะขอบของผู้ถูกคัดสรรระดับหนึ่งเท่านั้น ร่างกายเหลาะแหละแบบนี้มีตัวตนอยู่ได้ยังไงกัน
แต่ในเมื่อเจอก็เจอแล้ว อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ แถมทุกครั้งที่เปิดหน้าจอของระบบ เห็นแสงไฟของพวกสาวน้อยสว่างแล้วดับ ดับแล้วสว่าง ในใจสุดท้ายก็ยังคงโล่งอกอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนสองคนที่ยังอยู่แบบครึ่งเป็ครึ่งตายไม่ใช่หรือ
บางทีพวกเธอก็คงถูกระบบพามายังที่ประหลาดแห่งนี้แล้ว ตราบใดที่ยังมีแสงสว่าง งั้นก็ยังมีความหวัง เขาต้องหาพวกเธอเจอให้จงได้
ไป๋จื่อหรูจ้องถ้ำเบื้องหน้า หลังจากหนูเขี้ยวั์ที่ตัวใหญ่พอๆ กับสุนัขพันธุ์ใหญ่คลานออกมาจากถ้ำ เขาก็จ้องมองมันอย่างละเอียด
หนูเขี้ยวั์เป็สัตว์เกาะกลุ่มใช้ชีวิตตอนกลางคืน หน้าตาเหมือนหนูมาก แต่ปากกลับงอกเขี้ยว ร่างกายมหึมาปกคลุมไปด้วยขนสีขาว ดวงตาโต ดูแล้วน่ารักอย่างประหลาด แต่นิสัยดุร้ายทั้งยังพลังโจมตีกล้าแข็ง ที่สำคัญที่สุดคือยังฉลาดเป็กรด นักล่าใช้วิธีล้อมล่า แต่ไม่เคยฆ่าได้สักครั้ง จากนั้นก็กลายเป็ตัวเองที่ตาย
คลื่นหนูเขี้ยวั์สิบกว่าตัวค่อยๆ มุดออกมาจากถ้ำ จากนั้นก็ขยับออกมาข้างนอกอย่างรวดเร็ว เหลือแค่ขนาดเล็กหน่อยสองตัวยืนเฝ้ายามอยู่ข้างนอกถ้ำ
เป้าหมายของไป๋จื่อหรูก็คือหนูสองตัวนี้
หลังจากที่หนูเขี้ยวั์ที่ออกไปล่าอาหารพวกนั้นจากไป ไป๋จื่อหรูก็รออีกสักพัก เขาเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เมื่อไม่ได้ยินเสียงจากที่ไกลๆ แล้ว จึงค่อยพลิกมือปล่อยใบมีดน้ำแข็งออกไป
ใน่เวลาพริบตาแค่ศูนย์จุดไม่กี่วินาที หัวของหนูเขี้ยวั์สองตัวนั้นก็ตกลงบนพื้นทรายอย่างไร้สุ้มเสียง เืที่ไหลออกมาชุ่มเต็มพื้น
ระบบส่งเสียงขึ้นมา ‘ติ๊ง ขอแสดงความยินดีโฮสต์ฆ่าหนูเขี้ยวั์สำเร็จ ได้รับผลึกคริสตัลหนึ่งก้อน’
ไป๋จื่อหรูลุกขึ้นจากด้านหลังก้อนหิน แบมือออก “ผลึกคริสตัล”
ระบบเอ่ย ‘พลังงานไม่เพียงพอ ภารกิจสำคัญยามนี้ ขอโฮสต์โปรดสะสมพลังงานอย่างขยันขันแข็ง เมื่อสำเร็จภารกิจเปิดร้านค้าเพื่อแลกเปลี่ยนผลึกคริสตัล’
ไป๋จื่อหรูโมโหจนขำ “ไอ้ระบบขยะ ฉันใช้เวลาครึ่งเดือนกว่าจะฆ่าได้ครบสิบตัว ภารกิจแรกสำเร็จแล้วกลับไม่ให้ผลึกคริสตัลฉันเนี่ยนะ!”
ระบบ ‘…ติ๊ดๆๆ…พลังงานไม่พอ…อยู่ในโหมดจำศีล…’
จากนั้นระบบก็แกล้งตายแล้ว
ไป๋จื่อหรูเดินไปตรงหน้าหนูั์สองตัวนั้น เขาโยกย้ายพลังพิเศษและแยกเืบนพื้นกับทรายออกจากกัน อีกด้านหนึ่งเืบนตัวหนูเขี้ยวั์ก็ถูกเก็บขึ้นมาพร้อมกัน เืสองสายค่อยๆ ไหลรวมเข้าด้วยกันจากนั้นควบแน่นเป็ไข่มุกสีเืหนึ่งก้อน
ไป๋จื่อหรูอ้าปาก ดันลูกบอลเืขนาดเล็กนั้นเข้าปากแล้วเคี้ยวดังกรุบกรับเหมือนเคี้ยวน้ำแข็งแล้วจึงค่อยกลืนลงท้องไป
เวลานี้ในถ้ำมีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้น หนูเขี้ยวั์ขนาดเล็กหลายตัวมุดออกมา หลังเห็นไป๋จื่อหรู พวกมันก็กัดสองเท้าเปลือยเปล่าของเขาอย่างแรง กัดจนไป๋จื่อหรูะโโหยง “เฮ้ยๆๆ หลบไปนะเฟ้ย!”
ไป๋จื่อหรูสะบัดขาเตะหนูเขี้ยวั์พวกนั้นออก พลิกมือคว้าหนูเขี้ยวั์ที่ถูกตัดหัวสองตัวนั้นไว้แล้ววิ่งแจ้นหนีไป
เขาวิ่งได้ตุปัดตุเป๋มาก ร่างกายนี้ไม่ไหวเลยจริงๆ แม้แต่การทรงตัวก็ยังย่ำแย่ วิ่งไม่กี่ก้าวก็หอบแฮก ถูกลูกหนูเขี้ยวั์ที่เพิ่งอายุไม่กี่เดือนพวกนั้นไล่ตาม แต่ก็สลัดพวกมันไม่พ้น
สุดท้ายก็โดนกัดหลายรูแล้วจริงๆ เขาจึงกางปีกอย่างจนใจ ถีบลูกหนูั์เบาๆ หนึ่งทีก่อนจึงค่อยบินสูงไป
เวลาเดียวกันนั้น เสียงะเิรุนแรงก็ดังขึ้น สั่นะเืขอบฟ้า กระหึ่มจนแก้วหูอ่อนแอของไป๋จื่อหรูดังอึงอล
เขาซวนเซเล็กน้อย เกือบจะตกลงมาจากท้องฟ้า จึงรีบมองไปข้างหน้า เห็นแค่ว่าอุกกาบาตสีแดงเพลิงลูกหนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไปพาดผ่านท้องฟ้ายามราตรี จากนั้นก็ดิ่งตกลงบนพื้นราบ
ระบบดังขึ้น ‘มอบหมายภารกิจ: ช่วยชีวิตชาวดาวเคอลัวร์ รางวัล: ช่วยทุกหนึ่งคน ได้ผลึกคริสตัลหนึ่งก้อน’
“หืม ไม่แกล้งตายเหรอ” ไป๋จื่อหรูถามอย่างหยอกล้อ
ระบบเอ่ย ‘รับภารกิจหรือไม่ [ใช่] / [ไม่]’
ไป๋จื่อหรูยกแขนเจือสีน้ำเงินที่ขาดสารอาหารขึ้นช้าๆ นิ้วเริ่มจิ้ม [ไม่] นั้นอย่างแรง
ก็แค่ยืนกรานจะสู้กับระบบนั่นละ
หลังผ่านไปสิบวินาที ระบบก็กด [ใช่] โดยอัตโนมัติ
“ทำไมฉันไม่มีสิทธิ์เลือกล่ะ” ไป๋จื่อหรูพูด “มนุษย์มีอิสระในการตัดสินใจ ต่อให้เป็พระเ้าก็ห้ามเพิกเฉยตัวเลือกของฉัน”
ระบบไม่ได้ตอบ ราวกับการมอบภารกิจเมื่อครู่ใช้พลังงานสำรองทั้งหมดของมันแล้ว
ไป๋จื่อหรูได้แต่พูดทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายยังคงยกศพหนูเขี้ยวั์สองตัว และบินช้าๆ ไปยังทิศทางที่อุกกาบาตสีแดงนั้นตกลงมา
...
ดาวรกร้างนี้ใหญ่มาก ตอนที่ไป๋จื่อหรูบินมาถึงตำแหน่งที่อุกกาบาตตกลงมา ก็เห็นแค่ว่าบนดินขรุขระมีรูใหญ่หลายรู เหนือพื้นดินนอกจากเศษซากก็ไม่มีอะไรแล้ว
ไป๋จื่อหรูค้นหาหนึ่งรอบอย่างไม่เชื่อเื่เหนือธรรมชาติ และขมวดคิ้วพูด “ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากทำภารกิจสำเร็จนะ แต่นายดูสิ ที่นี่เหลือแต่ซาก ไม่มี…คน…”
‘ตึกตัก’
ไป๋จื่อหรูหันหน้า แล้วเงี่ยหูฟัง
‘ตึกตัก’
เป็เสียงหัวใจเต้น
ไป๋จื่อหรูขมวดคิ้วพลางลดระดับในการบินลง หาเสียงหัวใจที่เต้นแ่เบาจนแทบไม่ได้ยิน
หนึ่งเสียงแล้วก็อีกเสียง ยิ่งผ่านไปยิ่งช้าลง
หัวใจบีบตัว สูบฉีดเืออกจากทรวงอก ชีวิตไหลเวียนอยู่ในหลอดเื เชื่องช้าแต่กลับไม่ยอมพ่ายแพ้ ถึงแม้จะช้าลงทุกที แต่กลับยังบีบตัวอย่างกินแรง
ไป๋จื่อหรูโยนหนูเขี้ยวั์ในมือ ไม่ให้กลิ่นเืของมันรบกวนประสาทการดมกลิ่นของตัวเอง
ท้องฟ้าส่องสว่างขึ้นช้าๆ ดวงอาทิตย์ของดาวรกร้างลอยขึ้น แสงอาทิตย์ที่ทำให้ิัเหี่ยวแห้งแผดเผาผืนโลก
ไป๋จื่อหรูไม่เคยทำภารกิจตอนกลางวันเพราะสายเืแวมไพร์อย่างเขาทนแสงแดดที่รุนแรงขนาดนี้ไม่ไหว แต่เสียงหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อชีวิตอย่างดื้อดึงนั้น เต้นอ่อนแรงต่อเนื่องทั้งคืน สุดท้ายเขาก็ไม่อาจเมินเฉยมัน
กลิ่นหอมประหลาดโชยมาจากที่ไกลอย่างแ่เบา มาพร้อมกับกลิ่นเืสดทำเอาหนังหัวชาดิก
ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งทำให้ลำคอแห้งผาก
ไป๋จื่อหรูเคยได้ยินแวมไพร์ตัวอื่นพูดว่า มีเืชนิดหนึ่ง หอมหวานเข้มข้นสมบูรณ์แบบอย่างไม่น่าเชื่อ
นั่นคือเหล้าที่เข้มข้นที่สุด ฝังอยู่ในชั้นใต้ดินมาหลายศตวรรษ ตกตะกอนต่อเนื่องในถังโอ๊ก หมักบ่มยาวนานจนถูกค้นพบ กระทั่งถูกเปิดออก และไหลรินเข้าไปในแก้วโปร่งใสไร้รอยตำหนิ หลังผ่านการแกว่งไกวก็ส่งกลิ่นเหล้าที่สะท้านถึงิญญา
ขอแค่ได้ชิมสักครั้งก็หวนกลับไปไม่ได้อีก
เพราะนั่นคือกลิ่นที่สั่นพ้องกับิญญาของคุณ พระเ้าทำมันเพื่อคุณโดยเฉพาะ
ไป๋จื่อหรูรู้สึกว่า บางทีเขาอาจเจอรสชาตินั้นแล้ว
ไม่งั้นหัวใจที่ตายไปแล้วของเขาคงไม่เต้นถี่รัวอย่างรุนแรง ไม่งั้นิญญาที่รกร้างของเขาคงไม่กู่ร้องอยู่ในความเงียบงัน
3K
![คุณหนูโอเมก้ากับเบต้าคนสวน [โอเมก้าxเบต้า]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753970660_9338693.webp)
