ตอนที่ 3 – บ้านหญิงเ้าของแมว
วันต่อมา ฝนโปรยลงบางๆ ั้แ่เช้า ถนนลาดยางแถวนนทบุรีเปียกลื่นไปทั่ว
รถของหน่วยสืบเหนือธรรมชาติจอดหน้าบ้านไม้สองชั้นเก่า ที่มีรั้วเหล็กบานหนึ่งเปิดแง้มไว้ ราวกับเ้าของบ้านออกไปแต่ไม่กลับมา
เมฆามองป้ายชื่อหน้าบ้าน — “รัชนี จิตรานนท์”
“เธอเป็คนที่มีรายชื่อแจ้งแมวหายเมื่อสามเดือนก่อน” เมฆาพูดเสียงเรียบ “แต่ไม่มีใครติดต่อได้หลังจากนั้น”
วรุฒยืนกอดแฟ้มแน่น “พี่ครับ ถ้าเธอตายแล้ว...มันจะไม่เป็ผีแมวหรอกใช่ไหมครับ?”
“ถ้าเธอตายแล้ว...เราก็ต้องหาว่าใครเป็คนฆ่าเธอ ไม่ใช่แมว”
“โอ้โหพี่...พูดแบบนี้คนฟังขนลุกยิ่งกว่าผีแล้วครับ”
จิตราหัวเราะแห้งๆ “พี่สองคนเบาเสียงหน่อยสิคะ เดี๋ยวชาวบ้านคิดว่าเรามาขโมยของ”
“ถ้าชาวบ้านออกมาได้จริงก็ดี จะได้ถามว่าพวกเขาเห็นอะไรเมื่อคืน” เมฆาพูดพร้อมผลักประตูรั้วเข้าไป
กลิ่นอับของไม้เปียกโชยมา ร่วมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ แบบเดียวกับที่พวกเขาได้กลิ่นใต้สะพานเมื่อคืน
“กลิ่นนี้อีกแล้ว...” จิตราพึมพำ
เมฆาพยักหน้า “ตัวยาน้ำมันหอมระเหยจำพวกลาเวนเดอร์ มีสารโทลูอีนเจืออยู่ด้วย... ไม่ใช่กลิ่นธรรมดา”
“พี่ครับ ถ้าผมได้กลิ่นแค่หอมๆ แล้วผมไม่ได้กลัว มันแปลว่าผมผิดปกติไหมครับ?”
“ไม่” เมฆาหันไป “แปลว่านายยังไม่เจอที่มาของกลิ่นจริงๆ ต่างหาก”
พวกเขาเดินเข้าไปในบ้าน — ห้องโถงมีตู้โชว์เครื่องดนตรีโบราณเรียงอยู่เต็ม ทั้งไวโอลิน พิณ และขลุ่ยไม้
แต่ที่สะดุดตาสุดคือ “กรงเหล็กอีกใบ” วางอยู่กลางห้อง
วรุฒชะงัก “พี่...อย่าบอกนะครับว่าข้างใน...”
“เปล่า” เมฆาเดินเข้าไปดู “ว่างเปล่า แต่ร่องรอยสนิมตรงนี้เหมือนมีของหนักอยู่ก่อนจะถูกยกออกไป”
จิตราส่องไฟฉาย “พี่คะ...ตรงพื้นมีคราบรอยเท้าแมวเต็มเลยค่ะ แล้วมันลากเป็ทางไปหลังบ้าน”
“ตามไป” เมฆาบอกเสียงเรียบ
หลังบ้านเป็สวนรกๆ มีบ่อปลาเก่าที่น้ำขุ่นเป็สีเขียว
ตรงข้างบ่อ มีรูปปั้นแมวดำตัวหนึ่งตั้งอยู่บนแท่นหินอ่อน
และที่คอรูปปั้นนั้น...แขวนตุ้มหูอีกข้างที่เหมือนกับในกรง
วรุฒเบิกตา “พี่! ตุ้มหูคู่กันแน่เลยครับ!”
“อย่าแตะ” เมฆาพูดทันที “มันมีพลังงานไฟฟ้าสถิตเกาะอยู่”
เขาคุกเข่าลง ยื่นเครื่องวัดคลื่นแม่เหล็กไปใกล้ๆ
ตัวเลขะโขึ้น 2,300 ไมโครเทสลา — สูงผิดปกติราวกับมีเครื่องใช้ไฟฟ้าแรงสูงอยู่ข้างใต้
“พี่ครับ...บ้านนี้ไม่มีปลั๊กไฟสักอันนะครับ...”
“แต่มีพลังงาน...จากอย่างอื่น”
จู่ๆ เสียง “เมี้ยว...” ดังขึ้นเบาๆ จากใต้พื้นบ่อ
จิตราอุทาน “เสียงนั้นอีกแล้ว!”
วรุฒถอยกรูด “พี่ครับ มันอยู่ใต้บ่อนั่นแน่เลยครับ!”
เมฆาลุกขึ้นยืน “งั้นเราคงต้องเปิดดู”
“พี่!”
“อย่ากังวล ถ้ามันจะทำร้ายเรา มันคงไม่ร้องให้เราช่วย”
เขาเดินไปหยิบไม้เหล็กในโรงเรือน ขุดบ่อขึ้นทีละนิด
จนกระทั่ง...ปลายเหล็กกระแทกบางสิ่งแข็งใต้พื้น แกร๊ก!
พอเขาโกยดินออก ก็พบ “กล่องเหล็กขนาดเท่ากรง” ฝังอยู่ข้างล่าง
้ามีสลักรูปแมว — ตาทั้งสองข้างฝังด้วยลูกแก้วสีแดง
วรุฒหน้าซีด “พี่...พี่อย่าบอกนะครับว่ามีแมวอยู่ในนั้นจริงๆ”
“เราจะไม่รู้ จนกว่าจะเปิดดู” เมฆาพูดเรียบ แล้วค่อยๆ เปิดฝาออก
เสียง แกรก... ดังขึ้นพร้อมกลิ่นอับรุนแรงลอยออกมา
จิตราเอามือปิดจมูกทันที “โอ๊ย...เหม็น...”
แต่เมฆากลับก้มลงใช้ไฟฉายส่อง — ข้างในมีเพียง “กระดูกแมว” และ “จี้เงินรูปคนหญิงสาวอุ้มแมว”
เขาหยิบขึ้นมา พลิกดูด้านหลัง
มีรอยสลักไว้ว่า — “รัชนี กับ เหมียวสุดที่รัก”
วรุฒเสียงสั่น “พี่...นี่มันคือเ้าของแมวคนนั้นแน่เลย...”
เมฆาพยักหน้าเบาๆ “และดูเหมือนเธอยังอยู่ที่นี่...แต่ไม่ใช่ในร่างเดิม”
ขณะเขาพูดนั้นเอง ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน — รูปปั้นแมวดำที่แท่นหินอ่อนค่อยๆ เอียง
ตุ้มหูที่ห้อยอยู่แกว่งช้าๆ ก่อนจะหล่นกระทบพื้น แกร๊ง...
ทุกคนเงียบ
เมฆาเงยหน้ามองเงาในบ่อที่สะท้อนเปลวไฟจากแสงแดดลอดหน้าต่าง
ในเงานั้น มีรูปร่างหญิงสาวคนหนึ่งยืนอุ้มแมวอยู่จริงๆ
แต่เมื่อเขากระพริบตา ภาพนั้นก็หายไป
“พี่...พี่เห็นไหมครับ?”
เมฆายิ้มบางๆ “เห็นสิ วรุฒ...แต่นายแน่ใจไหม ว่านั่นคือผี...หรือแค่ความทรงจำของใครบางคนที่ยังไม่จากไป?”
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
![โซ่ร้ายล่ามรัก [E-BOOK] ลงตอน 3 ทุ่ม ของทุกวัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771857861_46184619.webp)
1K
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
![เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725005870_109898.webp)
