ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        จิ่นเซวียนเดินตามซ่งจื่อเฉินไปที่หอเหวินเซียง หอเหวินเซียงมิมีแขก บริเวณโต๊ะรับแขกมีชายชุดเทาวัยประมาณสี่สิบปี ดวงตาคม ร่างกายแข็งแรงกำยำยืนอยู่ เขาตัวแข็งค้างเมื่อเห็นจิ่นเซวียนกับซ่งจื่อเฉิน

        “คุณชาย คุณหนู พวกท่านจะเข้าพักหรือรับประทานอาหารขอรับ？” ชายชุดเทาเดินออกจากโต๊ะรับแขก ตรงเข้ามาทักทาย ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย เขารู้ว่าเจ้านายของเขาแต่งงานเมื่อวาน แต่มิคิดว่าเจ้านายจะฟื้นตัวแล้ว ที่สำคัญไปกว่านั้นเจ้านายยังพาฮูหยินคนใหม่มาที่ร้านด้วย

        “ชั้นสองมีห้องส่วนตัวหรือไม่？” ซ่งจื่อเฉินถาม

        “มีขอรับ” ชายชุดเทาตอบแล้วนำทางซ่งจื่อเฉินกับจิ่นเซวียนขึ้นไปบนชั้นสอง และตรงไปที่ห้องเทียนจื้อหมายเลขหนึ่ง

        “ลุงชิว นี่คือฮูหยินของข้า และนางเป็นนายหญิงของพวกเจ้าด้วย” เมื่อซ่งจื่อเฉินนั่งลง เขาก็ให้ชายชุดเทาคารวะจิ่นเซวียน

        “ข้าน้อยชิวเฉิงคารวะนายหญิงขอรับ” ชิวเฉิงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของจิ่นเซวียน เขานั่งคุกเข่าทำความเคารพ

        “ลุงชิว มิต้องสุภาพเช่นนี้ จากนี้คุยกับข้ามิต้องคุกเข่าหรอกเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนเห็นซ่งจื่อเฉินให้เกียรติชิวเฉิง นางจึงเรียกเขาว่าลุงชิว

        “นายน้อย ผู้ใดรักษาขาของท่านให้หายดีหรือขอรับ？” ชิวเฉิงสงสัยเรื่องขาของซ่งจื่อเฉินที่สุด พวกเขาเสาะหาหมอที่มีชื่อเสียงจากทั่วสารทิศ ท่านหมอต่างบอกว่าคุณชายของพวกเขามิสามารถลุกขึ้นได้อีกแล้ว นี่เพิ่งผ่านมามิกี่วัน คุณชายก็ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าของเขาเช่นนี้ เขาย่อมตกใจอยู่แล้ว！

        “เป็นข้าที่รักษา” ชิวเฉิงตกใจอีกระลอก เมื่อจิ่นเซวียนบอกเรื่องที่นางรักษาซ่งจื่อเฉินให้ชิวเฉิงฟัง

        “ลุงชิว นี่คือเงินสองพันสองร้อยตำลึง ท่านเก็บไว้เถิด” ซ่งจื่อเฉินนำตั๋วเงินออกมาให้ชิวเฉิง เพื่อให้เขาเอาไปใช้เกณฑ์ทหารและซื้อม้า ชิวเฉิงคือทหารเดนตายที่เสด็จพ่อทิ้งไว้ให้ เขาภักดียิ่งนัก ชิวเฉิงแอบร่วมมือกับซ่งผิงคอยปกป้องเขา และชิวเฉิงเองก็เป็นเหมือนซ่งผิงที่สามารถสละได้แม้กระทั่งชีวิต เพื่อช่วยเขาแก้แค้น

        “นายน้อย ท่านเก็บเงินส่วนนี้ไว้เถิด พวกเรายังมีเงินอยู่ขอรับ” ชิวเฉิงปฏิเสธที่จะรับเงิน พวกเขาหาเงินมาพอใช้แล้ว ส่วนเงินที่หน่วยย่อยกระจายไปตามพื้นที่ต่างๆ ที่ส่งมาให้ เขาเก็บไว้ให้ซ่งจื่อเฉินทั้งหมด

        “ลุงชิว ผู้ที่ทำการใหญ่ย่อมหนีการใช้เงินมิพ้น เงินส่วนนี้ท่านเก็บเอาไว้ก่อน ข้าเชื่อว่าท่านจะนำมันไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด” ซ่งจื่อเฉินใช้ไม้แข็งยัดตั๋วเงินให้ชิวเฉิง ชิวเฉิงจึงยอมรับไว้ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจฟังซ่งจื่อเฉิน เขาจะนำเงินนี้ไปเกณฑ์ทหารและซื้อม้าเพิ่ม

        “นายน้อย ฮูหยินน้อย ข้าน้อยจะปฏิบัติตามที่พวกท่านมอบหมายอย่างแน่นอนขอรับ” เมื่อพวกจิ่นเซวียนฝากฝังเรื่องหาร้านค้าและซื้อบ้านกับชิวเฉิงเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เตรียมตัวกลับบ้านซ่ง

        “สามี ข้าคิดได้เมื่อครู่ว่าข้าควรเอาน้ำศักดิ์สิทธิ์ออกมาแบ่งให้พวกลุงชิว ให้พวกเขาได้เพิ่มระดับพลังของตนเอง เมื่อแข็งแกร่งแล้ว พวกเขาจะช่วยงานท่านได้ดีขึ้น”

        จิ่นเซวียนรู้ว่าพวกชิวเฉิงยังอ่อนแออยู่ หากอยากทำการใหญ่ต้องค่อยๆ เพิ่มพูนความสามารถ

        “ขอบคุณภรรยา” จิ่นเซวียนคิดถึงซ่งจื่อเฉินเสมอ เขาซาบซึ้งใจยิ่งนัก

        “พวกเราเป็นสามีภรรยา พูดขอบคุณเช่นนี้ ดูเกรงใจกันเกินไปแล้ว” จิ่นเซวียนมิอยากให้ซ่งจื่อเฉินเกรงใจนาง สามีภรรยาควรสนับสนุนกันและกันย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว

        “ภรรยา ข้ากลัวว่าคนในหมู่บ้านจะสงสัยว่าพวกเราเอาเงินมาจากที่ใดมากมาย พวกเรามิสู้เช่ารถม้ากลับบ้านก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อดีหรือไม่” ซ่งจื่อเฉินคิดว่าจะปิดบังคนในหมู่บ้านก่อน แล้วค่อยไปเดินวนๆ รอบภูเขาชางเยี่ยนคราหลัง เพื่อหลอกชาวบ้าน

        หอเซียงเหวิน！

        ชิวเฉิงมิกล้าทำงานสำคัญของซ่งจื่อเฉินล่าช้า เขารีบกระจายข่าวบอกทุกคนว่าซ่งจื่อเฉินฟื้นตัวแล้ว ให้พวกเขาเกณฑ์ทหารและซื้อม้า และให้รอจังหวะจู่โจม

        “เสี่ยวจิ่ว ช่วงนี้เจ้าสังเกตเด็กกำพร้าในเมืองซิ่งหยางไว้ ถ้าซื้อพวกเขาได้ เจ้าก็พยายามซื้อมา จำไว้ว่าต้องจัดหาที่พักดีๆ ให้พวกเขา และอย่าลืมส่งคนไปฝึกให้พวกเขาด้วย หากนายน้อยมาสังเกตการณ์คราวหน้า พวกเราจะได้สร้างความประทับใจให้นายน้อย” ชิวเฉิงนำเงินหนึ่งพันตำลึงส่งให้เด็กหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าปี ให้ไปจัดการเรื่องนี้

        บนถนนจากเมืองซิ่งหยางไปเมืองจินจู๋ มีคนหาเลี้ยงชีพโดยการรับส่งผู้โดยสารอยู่ เมื่อพวกเขาเห็นจิ่นเซวียนและซ่งจื่อเฉินเดินผ่านรถม้า พวกเขาก็รีบแย่งลูกค้ากันทันที

        “แม่นาง พวกเจ้าจะไปที่ใดกัน อีกสักครู่อากาศก็ร้อนแล้ว มิสู้นั่งรถไปปลายทางแทนเล่า ข้าเพิ่งเริ่มกิจการ จะลดให้พวกเจ้าเสียหน่อย”

        “พวกเราจะไปหมู่บ้านสกุลโจวที่เมืองจินจู๋ ท่านคิดเท่าใด？” จิ่นเซวียนถาม

        “หมู่บ้านสกุลโจวหรือ ต้องให้อย่างต่ำหนึ่งร้อยเหวินข้าถึงจะไป” เมื่อคนขับได้ยินว่าพวกเขาจะไปหมู่บ้านที่อยู่นอกเมืองก็มิอยากพาไป เพราะเส้นทางไปเมืองจินจู๋ค่อนข้างเละเทะ เดินทางลำบาก ล้อรถจะเสียหาย

        “คนละหนึ่งร้อยเหวินหรือสองคนหนึ่งร้อยเหวิน？” จิ่นเซวียนถามอีก

        “คนละหนึ่งร้อยเหวินอยู่แล้ว หมู่บ้านไกลเช่นนั้น ผู้ใดจะลากเจ้าไปกัน！” น้ำเสียงของคนขับฟังดูหมดความอดทนเล็กน้อย จิ่นเซวียนมิอยากนั่งรถของเขา นางบอกกับซ่งจื่อเฉินว่า “สามีพวกเราไปดูทางนั้นกันเถิด”

        “มิคิดจะนั่งก็อย่ามาถาม แต่งตัวออกจะดูดี แต่กลับขี้เหนียว” เมื่อพวกจิ่นเซวียนหันหลังเดินออกไปถามคนขับคนอื่น คนขับที่เพิ่งสนทนากับนางก็พึมพำด่าจิ่นเซวียน จิ่นเซวียนยิ้มเยาะ ทำงานบริการแต่อารมณ์เหวี่ยงเช่นนั้น นางมิยอมนั่งรถของเขาหรอก

        “พี่ชาย ท่านลากพวกเราไปส่งที่หมู่บ้านสกุลโจวเถิด พวกเราให้ท่านหนึ่งตำลึง” จิ่นเซวียนเดินไปหาคนขับอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ และขอให้เขาลากรถไปส่งพวกนางที่หมู่บ้านสกุลโจว

        “แม่นาง ข้าจะไปส่งพวกเจ้าเอง คิดเพียงสามร้อยเหวิน” คนขับที่ด่าจิ่นเซวียนว่าขี้เหนียวเมื่อครู่เห็นว่าจิ่นเซวียนจะให้เพื่อนร่วมงานของเขาหนึ่งตำลึง เขารู้สึกเสียดายที่ล่วงเกินผู้มีเงินเข้า

        “เมื่อครู่ท่านมิได้พูดว่าสองคนสองร้อยเหวินหรอกหรือ？เหตุใดจู่ๆ ถึงขึ้นราคาเล่า” ซ่งจื่อเฉินปรายสายตาเย็นชามองจนเขากลัวหัวหด

        “พี่ชาย พวกเราไปกันเถิด” จากนั้นซ่งจื่อเฉินก็ประคองจิ่นเซวียนขึ้นรถและเข้าไปนั่ง

        “แม่นาง พวกเจ้าให้ข้าเพียงสองร้อยเหวินก็พอแล้ว ขอบคุณที่พวกเจ้าสนับสนุนธุรกิจของพวกเรา” คนขับรถม้าที่อยู่ด้านนอกค่อนข้างซื่อสัตย์ เขามิได้ต้องการเงินเพิ่ม

        “พี่ชาย พวกเรามิได้ล้อท่านเล่น” ซ่งจื่อเฉินหยิบเงินก้อนเล็กก้อนหนึ่งออกมาจากถุงเงินส่งให้คนขับ คนขับขอบคุณพวกเขาอย่างซาบซึ้งใจ เขาทำอาชีพนี้มิค่อยพบลูกค้าเช่นนี้นัก

        บางวันเพียงแค่อีแปะเดียวยังมิได้เลย

        หน้าประตูใหญ่บ้านซ่ง มีเกวียนวัวลากสินค้าสองคันจอดอยู่ เป็นรถที่เฉียวซื่อเชิญมาจากในเมือง พวกจิ่นเซวียนถึงบ้านทันเห็นเฉียวซื่อพาคนขับรถไปขนของพอดี นางอยากขนทรัพย์สมบัติของบ้านซ่งออกไปให้หมด

        “พวกเจ้าระวังหน่อย หากทำพัง พวกเจ้าชดใช้มิไหวหรอกนะ” เฉียวซื่อสั่งคนขับให้ขนเครื่องเรือนออกไป จิ่นเซวียนพบว่าในนั้นมีม้านั่งตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นม้านั่งที่ท่านอาเขยเล็กซื้อให้นาง นางมิรู้ว่ามันมาอยู่บนรถของเฉียวซื่อได้อย่างไร นางจึงเดินเข้าไปหยิบม้านั่งนั้นลงมา

        “ท่านแม่เฒ่า ท่านจะขนของก็ขนไป เหตุใดจึงเอาสินสมรสของข้าไปด้วยเล่า”

        “ภรรยา ข้าประมาทเอง ข้าเอาม้านั่งตัวนี้ออกมาให้ทุกคนนั่ง” ซ่งจื่อเฉินรีบอธิบาย แม้ม้านั่งตัวนี้จะมิได้มีค่ามากมาย แต่มันคือของขวัญที่ผู้อื่นมอบให้จิ่นเซวียน

        สมควรแล้วที่จิ่นเซวียนจะโมโห

        “ม้านั่งตัวนี้ข้าซื้อมาใหม่ คืนมันมาให้ข้า” เฉียวซื่อฉวยโอกาสตอนที่จิ่นเซวียนมิสนใจนาง นางเอื้อมไปแย่งม้านั่งออกจากมือของจิ่นเซวียน นางเห็นม้านั่งตัวนี้แกะสลักลวดลายอย่างดี ดูงดงามยิ่งนัก นางจึงอยากยึดมาเป็นของนาง