“จ๊อกกก โครกคากกก” เสียงท้องของหยาดน้ำร้องครวญครางด้วยความหิวโหย
“โอ๊ยย หิวอ่ะ ” หยาดน้ำลูบท้องตัวเอง แล้วดิ้นไปมาบนที่นอน จนเธอต้องโวยวายขึ้นมาอีกรอบ
“นี่ ฉันหิวข้าว” หยาดน้ำะโเสียงดังใส่วีระชัย ที่ทำหน้าเคร่งขรึมอยู่กับอะไรบางอย่างบนโต๊ะ
“หูหนวกหรือไงห้ะ นี่ได้ยินที่ฉันพูดไหม” หยาดน้ำะโด้วยความหิว และโมโหผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ
“หิวมากไหม?” ชัยถามหยาดน้ำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“นี่ ขอถามจริงๆ แกโง่ใช่ไหม ถ้าไม่หิวฉันจะะโใส่แกทำไมตั้งหลายครั้งห้ะ ถามมาได้”หญิงสาวตอบกลับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
วีระชัยเริ่มหมดความอดทนแต่ต้องข่มใจไว้ เขาลุกจากโต๊ะที่นั่ง และเดินไปที่เสา พร้อมกับปลดโซ่ที่คล้องไว้กับเสาแล้วออกแรงกระตุกเล็กน้อย จนเท้าของหยาดน้ำไหวไปตามแรงดึงเพียงเล็กน้อยของเขา
“โอ๊ย แกจะทำอะไรน่ะ” หยาดน้ำทำท่าหวาดกลัว เพราะเธอก็ด่าเขาไปเยอะอยู่เหมือนกัน
“บอกว่าหิวไม่ใช่หรือไง ลุกจากเตียงแล้วเดินตามมา อย่าคิดตุกติก หรือหวังว่าจะหนีนะ ยังไงคุณก็หนีไม่รอดหรอก” วีระชัยข่มขู่หยาดน้ำไว้ก่อน
ชัยพาหญิงสาวมาอีกห้องหนึ่ง ที่ในห้องมีแต่อุปกรณ์เครื่องครัวย่อม ๆ อยู่ในนั้น
หยาดน้ำกวาดสายตามองภายในและหันมาทางชัย
“นี่แกอย่าบอกนะว่าให้ฉันทำอาหารเอง ไม่มีทางเด็ดขาด”.หยาดน้ำยื่นคำขาด
ชัยไม่พูดแต่เอาโซ่ที่เขาถือไว้ไปผูกไว้กับโต๊ะในห้องครัว จากนั้นเขาก็เริ่มทำอาหารง่ายๆ ให้หญิงสาวจอมขี้บ่นที่กำลังทำหน้าหน้าบอกบุญไม่รับแล้วตอนนี้
กลิ่นของไข่เจียวหอมๆ ทำให้หยาดน้ำเริ่มยิ้มออก ชะเง้อมองตามขานข้าวที่เขาถือไว้อย่างใจจดใจจ่อ ชัยตักข้าวจากหม้อหุงข้าวและเอาไข่เจียวที่ทอดเสร็จใหม่ๆ ร้อน ๆ ส่งให้หยาดน้ำ เธอรีบรับอย่างไวและรีบกินด้วยความหิว
ชัยลอบมองใบหน้าหวานที่กินข้าวไข่เจียวฝีมือของเขาอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็รู้สึกดีใจแปลกๆ
“อร่อยไหม”
“อื้มม อร่อยมาก เออ…” หยาดน้ำที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ อยู่ในปาก เผลอชม จนเธอหยุดเคี้ยวแล้วมองมายังชัย ก่อนที่เธอจะหลบสายตาแล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ
“นี่ ไม่เห็นจำเป็เลยที่นายจะคุมไอ้โม่งไว้นะ ถอดออกเถอะ ไม่ร้อนหรือไง ฉันว่านายดูแตกต่างจากโจรทั่วไปนะ”
“ยังไง?” ชัยสงสัย
“ก็นายใจดีไง ไม่งั้นนายคงฆ่าฉันตายไปแล้ว ไม่ปล่อยให้ฉันด่านายได้ อยู่ตั้งนานหรอกใช่ไหมล่ะ”
ชัยเริ่มมองมาที่หยาดน้ำด้วยสายตาที่ร้อนแรง นี่เป็ครั้งแรกกระมังที่มีคนมองว่าเขาเป็คนดี ทั้งที่เขาลักพาตัวเธอมาแท้ๆ
สายตาทั้งสองสบประสานกันอยู่นานทำให้หยาดน้ำรีบกลืนข้าว จน….
“แคกๆๆๆๆขอน้ำหน่อย ข้าวติด ..คอ ..” หยาดน้ำเริ่มสำลักข้าวน้ำหูน้ำตาไหล
“เอ้าคุณ กินยังไงล่ะเนี่ย น้ำๆๆ ดื่มก่อน” ชัยรีบไปรินน้ำใส่แก้วส่งให้หยาดน้ำ เธอจึงรีบดื่มน้ำไปเอิ๊กใหญ่ๆ
เมื่อหญิงสาวหายจากอาการสำลักแล้ว เธอรู้สึกอายชายที่อยู่ตรงหน้าเป็อย่างมาก
“เออ เื่ที่ฉันพูดเมื่อกี้ ช่างมันเหอะ ถอดไม่ถอดก็เื่ของนาย ” หยาดน้ำพูดแต่ไม่มองไปที่ชัย เพราะไม่อยากเห็นสายตาของเขาอีก
กลางดึก …
“อย่านะ ปล่อยยยย อื้อ…” หยาดน้ำดิ้นหนีจากการกอดรัดและหนีจูบอันรุนแรงที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา
“เป็ของผมเถอะนะ ถึงผมจะเป็โจร แต่ถ้าคุณยอมเป็เมียผม ผมจะเลี้ยงดูคุณอย่างดี ไม่ว่าคุณอยากได้อะไรผมก็จะหามาให้” ชายที่อยู่ตรงหน้ารีบซุกไซร้ซอกคอเธอต่อทันที
“ไม่ ไม่นะฉันไม่ยอม ฉันจะเป็เมียโจรอย่างแกไม่ได้ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คุณแม่จะต้องฆ่าฉันแน่ๆ ปล่อยนะ” หยาดน้ำประท้วง ทั้งยังดิ้นรนอย่างสุดกำลัง
“ในเมื่อผมขอคุณดีๆ แล้วไม่ให้ ผมคงต้องใช้กำลังแล้วล่ะ ผมจะยัดเยียดความเป็วผัวให้คุณเอง มามะ เมียจ๋าาา ฮ่าๆๆๆๆ ” ไอ้โจรใจโฉดยิ้มแยกเขี้ยว ทำสีหน้าที่หื่นกระหาย พร้อมกับกระชากเสื้อเธอจนขาด และเริ่มปลุกปล้ำเธอต่อ
“ไม่ กรี๊ด อย่านะ” หยาดน้ำดิ้นรนอย่างสุดกำลัง…..
..
..
…..
“คุณ คุณ ตื่น ๆ เป็อะไร คุณ ลืมตา” ชัยรีบลุกจากโซฟา เมื่อได้ยินเสียงของหยาดน้ำนอนละเมอโวยวายอยู่บนเตียง
“ไม่ ฉันไม่อยากเป็เมียโจร ปล่อยฉันนะ” หยาดน้ำร้องโวยวายทั้งที่ยังไม่ลืมตาเลยด้วยซ้ำ
“คุณลืมตาก่อน” ชัยจับแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวแล้วเขย่าเธอให้ตื่นจากความฝัน
หยาดน้ำลืมตาขึ้นมา แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นคนที่อยู่ตรงหน้ายังคลุมหัวด้วยหมวกไอ้โม่งเหมือนไอ้โจรในฝัน เธอจึงร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว
หรือหญิงสาวจะลืมไปเสียแล้วว่าเธอก็อยู่กับโจรสวมไอ้โม่งมาทั้งวันแล้ว
“ไม่ ปล่อยนะ ฮือๆ ”หยาดน้ำเริ่มสะอีกสะอื้น
จนวีระชัยไม่รู้จะทำยังไง เขาจึงตัดสินใจถอดผ้าคลุมหน้าออก
“คุณ หยุดร้องไห้ แล้วมองหน้าผม ใครจะทำอะไรคุณ”
“ไม่ ก็แกนั่นแหละ อึกๆฮือๆ ”หยาดน้ำยังคงปฏิเสธ และหลับตาร้องไห้ต่อ
ชัยจึงกอดเพื่อปลอบโยนเธออยู่นาน จนหยาดน้ำเริ่มหายจากอาการสะอื้นไห้เมื่อสายตาของเธอเริ่มปรับระดับการมองเห็น ทำให้หยาดน้ำตะลึงงันไปอีก
ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ ใช่ไอ้โจรห้าร้อยจริงหรือ? ทำไมหล่อจัง!!!
หยาดน้ำเริ่มส่ายหัวไปมา เหมือนกับต้้องการเรียกสติของตนให้กลับมาอีกครั้ง
“คุณ โอเคไหม” ชัยมองหน้าเธอ พร้อมกับเช็ดน้ำตาให้
“ เออ … ฉะ ..ฉันโอเค ”
“ฝันร้ายเหรอ”
หยาดน้ำไม่ตอบได้แต่พยักหน้า
“คุณไม่ต้องกังวล ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก ผมขอเวลาอีกสองสามวัน แล้วจะพาคุณไม่ส่งที่บ้าน โอเคไหมครับ” ชัยพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกับหยาดน้ำ จนหญิงสาวรู้สึกว่าเธอสามารถเชื่อในคำพูดของเขาได้ จึงพยักหน้าอีกรอบ
“งั้นนอนต่อเถอะนะ”
หยาดน้ำล้มตัวลงนอนตามที่ชััยสั่ง อย่างว่าง่ายและค่อ
ยๆหลับไป
ชัยมองหญิงสาวที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงหน้า เมื่อเธอไม่มีฤทธิ์เดชแล้วก็น่ารักดีเหมือนกัน
899
