"อื้ม... เนื้อกุ้งที่ถูก 'รักษา' จนถึงระดับเซลล์นี่มันเด้งสู้ฟันดีจริงๆ" คิรินพึมพำขณะเคี้ยวเนื้อกุ้งัคำโต "คุณเอเลน่า ลองสิครับ รสชาตินี้ต่อให้เป็เชฟหลวงก็ทำไม่ได้นะ เพราะนี่คือรสชาติของ 'ความสมบูรณ์แบบ' "
เอเลน่า รับไม้กุ้งัมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ท่านคิรินคะ... ขณะที่ท่านกำลังรื่นรมย์กับอาหาร กองทัพของจักรวรรดิไอเซนที่ท่านเพิ่งจะรักษานิสัยให้ กลายเป็ว่าตอนนี้พวกเขาไม่ยอมกลับบ้าน และนั่งล้อมวงร้องเพลงสรรเสริญท่านอยู่ที่ทุ่งหญ้าข้างบนนั่นแล้วค่ะ"
"ก็ดีแล้วนี่ครับ โลกจะได้สงบสุข" คิรินยักไหล่
แต่แล้ว ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับเริ่มมีเงาสีหม่นพาดผ่าน ไม่ใช่เมฆฝน แต่เป็ 'ฝูงนกกาที่มีดวงตาสีม่วง' นับพันตัวที่บินวนเวียนอยู่เหนือหัว พวกมันไม่ได้โจมตี แต่พวกมันส่งเสียงร้องที่ฟังดูเหมือนเสียงหัวเราะของคนแก่ที่แหบพร่า
"นั่นคือ 'เนตรสอดแนม' ของสภาผู้คุมิญญา!" อดีตกษัตริย์ไร้ชีพที่ตอนนี้ดูเหมือนคุณตาผู้ใจดีรีบวิ่งเข้ามาเตือน "พวกมันรู้แล้วว่าท่านอยู่ที่นี่ และพวกมันกำลังส่งสารอาถรรพ์มา!"
ทันใดนั้น ฝูงนกกาพุ่งลงมารวมตัวกันกลางชายหาด กลายเป็ร่างจำลองของชายชุดคลุมสีดำที่ไม่มีใบหน้า มีเพียงปากที่ฉีกกว้างถึงใบหู
"ผู้เยียวยาเอ๋ย... เ้าบังอาจมาซ่อมแซมเครื่องมือของพวกเรา" เสียงจากร่างจำลองนั้นกึกก้องและสั่นะเื "ในทวีปแห่งความตาย พลังชีวิตคือหนี้ที่ต้องชดใช้ด้วยิญญา ในเมื่อเ้าให้พลังชีวิตแก่โลกนี้มากเกินไป สมดุลจะถูกปรับเปลี่ยนด้วยการ 'เก็บเกี่ยว' ครั้งใหญ่ที่เ้าจะไม่อาจรักษาได้ทัน!"
คิรินวางไม้กุ้งัลงช้าๆ "เก็บเกี่ยว? ฟังดูเหมือนพวกคุณจะทำตัวเป็เ้าของฟาร์มิญญาเลยนะ"
"ถูกต้อง... และพวกเรากำลังมุ่งหน้าไปที่นครลูมินัส เพื่อเปลี่ยนปาฏิหาริย์ของเ้าให้กลายเป็คำสาปที่กัดกินผู้คนจากภายใน!" ร่างจำลองนั้นสลายกลายเป็กลุ่มควันสีดำและพุ่งหายไปทางทิศตะวันตก
เอเลน่าและเซราฟิน่าหน้าซีดลงทันที "ท่านคิริน! นครลูมินัสมีประชาชนนับแสน ถ้าพวกเขาถูกวางยาพิษิญญา..."
"ไม่ต้องใครับ" คิรินลุกขึ้นปัดทรายออกจากกางเกง แววตาของเขาเปลี่ยนจากขี้เล่นเป็ความนิ่งสงบที่ดูน่าเกรงขาม "พวกนั้นบอกว่าผมให้พลังชีวิตมากเกินไปจนเสียสมดุลใช่ไหม? งั้นผมจะแสดงให้ดูว่า... สมดุลที่แท้จริงน่ะ ผมเป็คนกำหนดเอง"
คิรินหันไปหาัวารีตัวน้อย "เฮ้ เ้าหนู... ขอกลับร่างเดิมหน่อยสิ เรามี 'บริการส่งด่วน' ที่ต้องไปทำ"
ัวารีขยายร่างกลับเป็ขนาดมหึมาเท่าูเาในพริบตา คิรินะโขึ้นไปยืนบนหัวั พร้อมกับหันไปกวักมือเรียกเอเลน่า โรแลนด์ และเซราฟิน่า
"ขึ้นมาเลยครับทุกคน เราจะมุ่งหน้าไปที่ 'ทวีปต้องคำสาป' กัน"
"เอ๋!? แต่พวกนั้นกำลังไปที่นครลูมินัสนะคะ!" เซราฟิน่าร้องถามด้วยความสับสน
"การป้องกันที่ดีที่สุดคือการ 'รักษา' ที่ต้นเหตุครับ" คิรินแสยะยิ้ม "ถ้าพวกนั้นอยากจะเก็บเกี่ยวิญญานัก ผมก็จะไป 'ฮีล' ทวีปของพวกมันทั้งทวีปให้กลายเป็ทุ่งดอกไม้ให้หมดเลย ดูสิว่าถ้าที่นั่นไม่มีความตายเหลืออยู่สักหยด พวกสภาผู้คุมิญญาจะเอาอะไรมาใช้เป็พลัง"
โรแลนด์หัวเราะลั่นด้วยความสะใจ "เป็แผนที่บ้าบิ่นที่สุดเท่าที่ข้าเคยได้ยินมาเลยครับท่านคิริน! ไปกันเถอะ ข้าอยากเห็นพวกคนตายหน้าเสียตอนที่เจอทุ่งหญ้าสีเขียวเต็มบ้านตัวเอง!"
ัวารีคำรามกึกก้องก่อนจะพุ่งทะยานแหวกผิวน้ำมุ่งหน้าสู่ทวีปต้องคำสาปด้วยความเร็วปานสายฟ้า ทิ้งไว้เพียงชายหาดที่สงบเงียบและกองไฟที่ยังมีกุ้งัเหลืออยู่หนึ่งไม้
คิรินยืนรับลมทะเลพลางมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่มุ่งมั่น "การเยียวยาแบบยั่งยืนน่ะ... มันต้องขยายกิจการให้ทั่วถึงทั้งโลกครับ"
287
