ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่50 สัตว์เลี้ยงบรรพกาล

"หนิงหนิงไข่หินใบนี้..ด้านในมันมีชีวิตไม่ได้เป็นวิญญาณอาวุธศิลาเทพอสูร พวกเขาเข้าใจผิดกันแล้ว..มันเป็นไข่มีชีวิต..."

กริชเพชรหันไปบอกหนิงหนิงเขารู้สึกว่าได้รับคลื่นหัวใจที่เต้นแผ่วๆ ในไข่ใบนี้มันช่างน่าอัศจรรย์ใจมากๆ ที่ก้อนหินดึกดำบรรพ์ทำไมถึงมีชีวิตดำรงอยู่ในนั้นได้ เมื่อชายหนุ่มผูกสัญญาการเป็นเจ้าของแล้วมันกลับหดตัวลงกลายเป็นไข่หินที่มีชีวิตอยู่ในมือ

"นายน้อยหนิงหนิงก็ไม่รู้จักไข่หินแบบนี้มาก่อนเลย เท่าที่จำเรื่องราวเล่าขานมาต่างๆ ไม่เคยพูดถึงไข่หินที่มีชีวิตอยู่ด้านใน ส่วนมากก็จะเป็นไข่อสูรที่ต้องได้รับการฟูมฟักด้วยพลังธรรมชาติ ถ้าเป็นเหล่าพวกขุนนางกษัตริย์ก็จะมีบ่อน้ำตกศักดิ์สิทธิ์ แต่ถ้าเป็นอสูรระดับสามัญทั่วไปก็จะมีพลังบึงน้ำแหล่งโคลนตม ที่อยู่กระจัดกระจายตามหัวเมืองต่างๆ

ซึ่งพอนำไข่เหล่านี้ไปฝังไว้มันก็จะเกิดมาตามกำหนดซึ่งก็เป็นกายอสูรระดับต่ำสุด ที่ยากยิ่งจะพัฒนาขึ้นมาให้บริสุทธิ์จนก่อเกิดเป็นไข่อสูรระดับต้นได้ ดังนั้นต้องใช้เวลาหลายปีที่สะสมอาหารพวกเนื้ออสูรด้วยกันในการพัฒนา ไข่ใบนี้กลับตรงกันข้ามมันไม่มีลักษณะเป็นไข่อสูรมันเหมือนเป็นลูกหินที่ด้านในมีชีวิต หรือว่ามันอยู่มานานแล้วจึงถูกพวกธาตุหินปกคลุม จนกลืนไข่ในนี้เป็นศิลาไป..." หญิงสาวนั่งมองอย่างพิจารณาขมวดคิ้วเหมือนกำลังใช้ความคิดหาที่มาที่ไปของไข่ศิลาใบนี้

"แต่ยังไงมันก็มีชีวิตท่านต้องนำกลับไปถามพระนางเจ้าเฟย พระเจ้าอาของนายน้อยดูสิว่า นางจะมีความรู้เรื่องไข่ใบนี้หรือไม่ เพราะนางก็เป็นเชื้อพระวงศ์อสูรวารีน้ำจืด ที่ปกครองดินแดนนี้มานาน บรรพบุรุษอาจจะเล่าขานเรื่องไข่ศิลาแบบนี้มาบ้างก็ได้

แต่ดูยังไงมันก็ไม่มีวิญญานอสูร ที่มีพลังก็เพราะว่ามีน้ำนมทวยเทพคอยปกคลุมมันไว้และพลังอีกอย่างก็มาจากนางอสูรร้ายตัวนั้นตัวมันเองไม่มีพลังจิตของตน ดังนั้นจึงคาดคิดว่าไข่ใบนี้ไม่น่าจะเป็นอาวุธเทพนะนายน้อย... "

ชายหนุ่มยิ้มให้หญิงสาวแล้วใช้พลังดวงจิตแก่นแท้ของเขาดูดไข่ศิลาเข้าไปอยู่ในถุงนิมิตชั้นเยี่ยมของเขา

"ถ้าอย่างนั้นเราไปถามท่านอาหญิงกันเถอะ..."

กริชเพชรพูดพร้อมกับเรียกหนิงหนิงเข้าไปในบอลดวงจิตแก่นแท้ แล้วเดินตรงออกไปที่ประตูทันที พอประตูเปิดขึ้นกลุ่มคนที่นั่งประทับรอเขาอยู่ในเก๋งรับรองด้านข้าง รีบลุกเดินตรงเข้ามาหากริชเพชรที่หน้าประตูอย่างดีใจ

"ลูกโจวเป็นยังไงบ้าง รู้หรือไม่ว่ามารดาเป็นห่วงเจ้ายิ่งนัก เมื่อสักครู่แผ่นดินไหวรุนแรงมีศูนย์กลางมาจากหอคลังอาวุธเทพทำให้มารดาเป็นห่วงเจ้ายิ่งนัก กลัวประสบอันตราย ถ้าเลยเวลาสามก้านธูปไปแล้ว แม่ก็คงต้องไปขอพระบิดาให้ตามเจ้าเข้าไปด้านในหาเจ้าอย่างแน่นอน..."

องค์ฮองเฮาเจ้าจิงจงรีบเกาะแขนลูกชายเขย่าอย่างดีใจ พระนางสำรวจดูร่างกายขององค์ชายสิบสี่พบว่าเขายังคงมีร่างกายปกติดีทุกอย่าง นางหายใจอย่างโล่งอก

"อาหญิง..ก็เป็นห่วงหลานยิ่งนักในประวัติของการเข้าไปหาอาวุธในคลังไม่เคยมีปรากฏการณ์ธรรมชาติที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อนคาดว่ามันคงสั่นสะเทือนไปทั้งเกาะทั่วราชอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืดแน่ๆ ..."

พระนางเจ้าเฟยก็ไปเกาะแขนด้านซ้ายอีกข้างของกริชเพชร เขย่าแบบลืมตัวพระนางไม่ได้สงวนท่าทีเลย นางคงมีใจเป็นห่วงและมีจิตปฏิพัทธ์ในหลานชายคนนี้ จนแสดงออกมานอกหน้าว่ารักใคร่เป็นห่วงเขาจริงๆ

"เสด็จแม่เพคะกรุณาสงวนท่าทีด้วยเดี๋ยวน้องโจวเขาจะตกใจหมด..."

องค์หญิงเจ้าเฟิงค้อนแม่พร้อมกับขยับมาใกล้กริชเพชร มองดูญาติผู้น้ององค์ชายสิบอย่างละเอียดพบว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร นางจึงคลายใจลงไปบ้าง

"หลานชายเข้าไปด้านในได้รับอาวุธเทพมาสักชิ้นหรือไม่ ดูเจ้าไม่ได้ตื่นเต้นหรือมีประกายของอาวุธเทพออกมาเลย เกิดอะไรขึ้นในนั้นหรือเปล่าหลานตา..."

เสียงของผู้ตรวจการใหญ่ถามชายหนุ่ม ใคร่อยากรู้ว่าหลานชายคนเก่งจะนำอะไรออกมา ถึงแม้ว่าไม่ได้อะไรเลยได้ค้อนอัสนีอสูรออกมาก็ถือว่าดี

"ท่านตาหลานก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นอาวุธหรือไม่ หลานรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่...."

ชายหนุ่มแบมือออกใช้พลังดวงจิตแก่นแท้ดึงไข่หินออกมาวางไว้บนมือ มันใหญ่เท่าลูกรักบี้ มีศิลาหินสีขาวปกคลุมอยู่ทั้งใบ ทำให้ทุกคนที่มองดูต่างขมวดคิ้วฉงนเพราะว่าเขาทั้งหลายก็สัมผัสได้ว่าไข่หินที่อยู่บนมือลงองค์ชายสิบสี่ มิได้มีพลังแบบพิสดารอะไรเลย มันเหมือนก้อนหินสีขาวก้อนหนึ่งเท่านั้น พระนางเจ้าเฟยเอามือแตะไปที่ไข่ศิลาแล้วขมวดคิ้ว

"นี่มันมีชีวิตอยู่ด้านในด้วยนี่ หลานรักเจ้าไปได้มันมาจากที่ไหน อาหญิงเคยเข้าไปหาอาวุธเทพในปีที่ได้รับประกาศิตแต่งตั้งเป็นองค์หญิงแล้ว เลือกอาวุธก็ไม่เคยพบไข่ใบนี้ในนั้นนะ เจ้าสรรหามาจากที่ใดหรือ...."

พระเจ้าอาขององค์ชายสิบสี่ถามขึ้นด้วยความฉงน นางไม่เคยเห็นไข่ศิลาใบนี้จริงๆ นางจับพร้อมกับค่อยๆ ใช้มือลูบคลำไข่ศิลาใบนั้นนางไม่สัมผัสพลังอะไรเลย นอกจากพลังชีวิตที่ส่งคลื่นเบาๆ ออกมาแค่นั้นเอง

"ก้อนหินนี้มันเป็นหินศิลาเทพอสูรที่ท่านอาบอกให้ข้า ไปพิจารณาดูด้านในสุดนั้น พระเจ้าค่ะ หลานเลยเข้าไปดูแล้วใช้โลหิตและพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ ของหลานทำสัญญากับก้อนหินนั้น มันก็สั่นสะเทือนแล้วยุบตัวเหลือก้อนเท่านี้แหละพระเจ้าค่ะ...หลานก็ไม่รู้เหมือนกันสัมผัสได้แต่ว่ามันมีชีวิตด้านในแต่ไม่ทันลองปลุกวิญญาณมันขึ้นมาดูว่ามันเป็นตัวอะไร

เพราะธรรมดาแล้วอาวุธอสูรต้องใช้คาถาปลุกวิญญาณ แต่นี่เมื่อมันมีชีวิตหลานเลยไม่รู้ว่าจะต้องดำเนินการอย่างใด จึงมาถามท่านอาหญิง...."ชายหนุ่มพูดพร้อมกับส่งไข่ไปให้พระนางเจ้าเฟย

หญิงสาวอุ้มไข่ไว้ในอกรู้สึกว่าไข่ใบนี้มันไม่ใช่ไข่ศิลาธรรมดา แต่ไม่รู้ว่ามันพิเศษตรงไหน

"ข้าว่าพวกเราไปปรึกษากันที่เก๋งประทับก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะส่งสารไปอัญเชิญเทพศาสตราเจ้าจี่ผู้เป็นพระเครือญาติที่มีอายุร่วมกับปู่ทวดซึ่งยังมีชีวิตอยู่ และได้รับมอบหมายให้ดูแลอาวุธของตระกูลกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืด..."

นางมองหลานชายแล้วอุ้มไข่หินเดินเข้าไปนั่งเก๋งรับรอง

พร้อมกับหยิบเหรียญดอร์ที่ใช้สื่อสารส่งข้อความไปเชิญเจ้าจี่ปู่ทวดผู้ดูแลคลังอาวุธทันที ฉับพลันก็ปรากฎกายของท่านผู้เฒ่าคนหนึ่งขี่มังกรลงมา

จากฟากฟ้าเหมือนเขาก็กำลังตั้งใจมุ่งหน้ามาที่คลังอาวุธ โดยธรรมดาทั่วไปแล้วผู้เฒ่าผู้นี้เมื่อมีการมอบหมายป้ายอาญาสิทธิ์ ให้ลูกหลานของวงศ์วานเชื้อกษัตริย์ ไปคัดเลือกอาวุธด้านในที่มีเหลือเฟือ ท่านก็จะไม่สนใจออกมาดูหรือใส่ใจสักเท่าไหร่

ฉะนั้นเพียงแต่เป็นผู้คุมกฎปกป้องไม่ให้ใครละเมิด เอาอาวุธเทพออกมาเกินจำนวนหรือมาลักลอบเอาของสำคัญในคลังอาวุธ ของตระกูลกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดออกไปโดยพลการ

"เจ้าเฟยมีอะไรสำคัญหรือถึงได้เรียกปู่มา..เกี่ยวกับการสั่นไหวของแผ่นดินใช่หรือไม่..."

ผู้เฒ่าเมื่อปรากฏกายยืนขึ้นต่อหน้าทุกคนองค์หญิงและฮองเฮาฝ่ายขวาต่างยกมือคารวะ

"คารวะท่านปู่ทวดเจ้าค่ะ หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญจะเรียนถามท่านปู่ องค์ชายสิบสี่บุตรของฮองเฮาฝ่ายขวาได้รับการแต่งตั้งเป็นราชโอรสอย่างเป็นทางการ ได้เข้าไปรับอาวุธเทพแต่กลับพบไข่หินใบนี้มาเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่ามันเป็นอาวุธหรือมันเป็นสิ่งใดหลานเฟยก็ไม่อาจทราบได้ จึงส่งสารไปเรียนเชิญท่าน

ปู่ทวด องค์เจ้าศาสตราวุผู้มีความรู้เรื่องอาวุธเทพในคลังของตระกูลเรา ท่านปู่ทวดน่าจะรู้เรื่องนี้ดีกว่าผู้อื่น.."เสียงของพระนางเจ้าเฟยบอกชายชราใบหน้าของเขาเริ่มแดงก่ำเมื่อมองเห็นไข่หินที่พระนางยื่นส่งให้

ปากคอเขาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด ผู้เฒ่าหันไปมององค์ชายสิบสี่เหลนในตระกูลถามด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"หลานรักของปู่ทวดเจ้าไปได้ไข่ใบนี้มาจากที่ใด ในคลังอาวุธปู่ไม่เคยพบเห็นมันเลยมันซ่อนอยู่ตรงไหนรึ เจ้ารู้หรือไม่ว่าไข่หินใบนี้มันล้ำค่าที่สุดในพิภพ มันเป็นของวิเศษที่ผู้ยึดครองมันสามารถคว่ำ อนาจักรในโลกอสูรให้สูญสิ้นไปได้ง่ายๆ เลยนะ

เรื่องนี้ไม่อาจแพร่งพรายออกไปสู่อาณาจักรอื่นได้แม้แต่คำเดียว ไม่เช่นนั้นอาณาจักรของเราอาจล่มสลายลงได้ถ้ามีศึกแย่งชิงไข่ใบนี้ ข้าต้องปรึกษากับองค์กษัตริย์บิดาของเจ้า และจอมจักรพรรดิอสูรวารีปู่ผู้ปกครองอาณาจักรดินแดนอสูรวารี...."

เขาพูดละล่ำละลักแทบจะไม่ได้ศัพท์เหมือนกับทั้งดีใจและกังวลกับภัยพิบัติที่จะตามมาเพราะไข่ใบนี้

"ท่านปู่มันเป็นอะไรทำไม? ถึงได้มีความสำคัญยิ่งยวดขนาดนั้น ข้าไม่เห็นจะรู้สึกสัมผัสถึงอำนาจที่ยิ่งใหญ่ของมันเลย..."พระนางเจ้าเฟยพิจารณามองดูไข่ในมือของปู่ทวด

สิ้นเสียงพูดของพระนางฉับพลันก็ปรากฏมังกรใหญ่เขียวขจีตัวมหึมา ล่องลอยลงมาจากฟากฟ้าพร้อมกับกลายร่างเป็นองค์กษัตริย์บิดาของกริชเพชร และองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายกับ ธิดาองค์โตก็เสด็จมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกัน

"ท่านปู่มันเกิดอะไรขึ้น..ท่านจึงได้ส่งกระแสจิตไปตามข้ามา..."

องค์จอมกษัตริย์เอ่ยปากขึ้นเหมือนเขาจะอารมณ์ไม่ดี และไม่ค่อยพอใจ เพราะขณะที่ปู่ทวดผู้ดูแลคลังสมบัติอาวุธของตระกูล ได้ส่งกระแสจิตไปเรียกเขามาโดยด่วน ซึ่งร้อยวันพันปีท่านผู้เฒ่าคนนี้จะไม่ก้าวก่ายเรื่องในราชสำนัก

แต่ด้วยเพราะฐานะเป็นท่านปู่ใหญ่ของเขาแม้พลังกายอสูร จะไม่สูงเทียบเท่าพระองค์แต่ก็ต้องให้ความเคารพในเครือญาติ เพราะท่านปู่ผู้นี้ได้รับการสนับสนุนจากจอมจักรพรรดิอสูรวารี และถือว่าเป็นผู้รอบรู้เรื่องราวในโลกอสูรเป็นอย่างดี

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าทายาทของเจ้าได้ครอบครอง เผ่าพันธุ์สัตว์เลี้ยงที่หายสาบสูญไปในโลกอสูรเมื่อบรรพกาล ก่อนที่เผ่าพันธุ์อสูรจะเกิดขึ้นมาในโลกนี้

จึงนับว่าเป็นบุญวาสนาของตระกูลอสูรวารีน้ำจืดที่มีคนค้นพบมัน และสามารถทำสัญญาครอบครองเผ่าพันธุ์นี้ได้..."

เสียงท่านปู่พูดขึ้นด้วยสีหน้ายินดีละคนไปด้วยความรู้สึกกังวลใจ

"อะไรนะ..องค์ชายสิบสี่ได้ไข่เผ่าพันธุ์สัตว์เลี้ยงบรรพกาล มาได้เยี่ยงไร มันซ่อนอยู่ที่ไหนในคลังอาวุธหรือ..."

จอมกษัตริย์หันไปมองกริชเพชรถามด้วยความสงสัย เขาฉงนสนเท่ห์กับลูกชายคนนี้ยิ่งนัก

ดูเหมือนว่าเด็กชายผู้นี้จะเป็นดาวจรัสแสงที่ช่างมีโชควาสนา แต่องค์กษัตริย์กับรู้สึกเสียใจว่าทำไม? เขาผู้นี้ไม่เกิดกับองค์ ฮองเฮาฝ่ายซ้ายภรรยาสุดที่รักดันไปเกิดกับเจ้าจิงจงภรรยาผู้ที่น่าชัง

"พระบิดาหม่อมฉันได้เข้าไปในคลังอาวุธและไปพิจารณาดู อาวุธศิลาเทพอสูรที่อยู่ด้านในสุด พบว่ามันมีพลังลึกลับปกคลุมอยู่หม่อมฉันเลยใช้โลหิต และพลังดวงจิตแก่นแท้ของหม่อมฉันทำสัญญากับมัน สุดท้ายมันก็หดตัวจนทำให้แผ่นดินไหวแล้วก็เหลือไข่ศิลาใบนี้ ที่อยู่ในมือท่านปู่นี่แหละพระเจ้าค่ะ..."

เสียงของกริชเพชรพยายามบังคับให้แผ่วเบา และมั่นคงตอบองค์ราชาผู้เป็นบิดาไป เพราะเขาไม่ได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่อยู่ในคลังอาวุธ ว่าเขาได้ของวิเศษที่ล้ำค่ามาสองสิ่ง นั่นก็คือน้ำนมทวยเทพกับภูตวิญญาณอสูรระดับสูง ซึ่งทั้งสองสิ่งก็ไม่ได้เป็นอาวุธ และก็ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เขาได้มามีตัวตนอยู่ด้านใน เพราะแม้แต่ไข่ที่อยู่ในมือ พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่ามันมายังไง

"โอ้โห! ..มันเป็นอย่างนี้นี่เอง..อาวุธศิลาอสูรเทพคือไข่เผ่าพันธุ์สัตว์เลี้ยงบรรพกาล..."

จอมกษัตริย์หันไปมองหน้าท่านปู่ถามด้วยความสงสัย

"ท่านปู่ศิลาอสูรนี้มันเป็นเรื่องราวมาอย่างไรหรือท่านลองอธิบายให้ข้าฟังสักหน่อยสิ ข้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอาวุธศิลาก้อนนั้นสักเท่าไหร่..."

องค์จอมกษัตริย์กล่าวกับท่านปู่ทวด พระองค์ใคร่อยากทราบความเป็นมาของไข่หินใบนั้นเช่นกัน

.............................................................................................................................................................................................