หลี่เฟยหลง จอมทัพเทวดา

     .... หลังจากเฟยหลง กลับมาถึงยังเมืองชายแดน เขาก็ถูก จางชิงเรียกตัวไปพบ 

     " คารวะท่านแม่ทัพ ไม่ทราบเรียกข้ามีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือ " เฟยหลงเอ่ยออกไป

      " อ่อ มาแล้วหรือ เฟยหลง ช่วงที่เจ้าไม่อยู่ สายของเรารายงานว่า. หนานไห่ นำกำลังทหารเคลื่อนกำลังพลหนึ่งแสนมาที่นี้ " จางชิงเอ่ยออกไป

     " หือ. ท่านว่าอะไรนะ เช่นนั้นก็หมายความว่า หนานไห่คิดจะโจมตีเราแล้วหนะสิ " เฟยหลงถามออกไป

    ... จางชิง ได้ยินเช่นนั้น จึงเดินไปที่แผนที่ ก่อนจะพูดขึ้น. อาจจะเป็นไปได้ว่า หนานไห่กับแคว้นอู๋ ได้ตกลงกันแล้วว่าจะโจมตี แคว้นเหลียงของเราพร้อมๆกัน เจ้าดูนี้ " เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะชี้ไปที่แผนที ทางเมืองชายแดนตะวันตก " เร็วๆนี้ข้าได้ข่าวว่า แคว้นอู๋ได้นำกองทัพสองแสนบุกประชิดชายแดนของเราแล้ว. การที่หนานไห่ยกทัพมาครั้งนี้ พวกมันคงได้ตกลงกันแล้วว่าจะบุกพวกเราพร้อมๆกัน. " จางชิงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเคร่งเครียด

    .... เฟยหลง ได้ฟังดังนั้นก็ รีบพูดขึ้น ไม่ทราบว่าทางราชสำนักรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง " 

     .... จางชิงได้ยินเช่นนั้น ก็ส่ายหัวไปมา ก่อนจะพูดขึ้น " เห้อ. ก่อนที่เจ้าจะกลับมา ข้าได้รับรายงานว่า ทางราชสำนักได้ส่งกองทัพไปช่วยทางชายแดนตะวันตกก่อนแล้ว พวกเขาจึงไม่มีกำลังพอที่จะส่งมาช่วยเราทางนี้ " 

      " เช่นนั้น ก็แสดงว่า ทางราชสำนักให้พวกเราต้านศึกที่นี้เพียงลำพังหนะสิ " เฟยหลงเอ่ยออกไป

       " เห็นที่จะเป็นเช่นนั้น แต่ด้วยกำลังทั้งหมดที่เรามี จะต้านกองทัพหนึ่งแสนได้ยังไงกัน ต่อให้เรานับทหารทั้งหมดที่มีในเมืองนี้. มากสุดก็ไม่เกินสามหมื่น " จางชิงเอ่ยออกมาด้วยท่าทางกังวล

      ... เฟยหลง ได้ยินดังนั้น ก็ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเดินไปที่ แผนที แล้วพูดขึ้น " ท่านแม่ทัพ ทหารหนึ่งแสนของหนานไห่แม้จะมาก แต่ใช้ว่าเราจะรับมือไม่ได้ ท่านดูนี้ " เขาเอ่ยออกมาก่อนจะชี้ไปที่ ช่องเขาแห่งนึง แล้วพูดขึ้น. " ท่านแม่ทัพ ช่องเขาอู่ซานตรงนี้ทั้งแคบและสูงชัน หากหนานไห่คิดจะบุกเราจะต้องผ่านทางนี้. ข้าคิดว่า หากเรานำทหารไปซุ่มเอาไว้แล้วค่อยว่างแผนโจมตี ข้าคิดว่าต่อให้ไม่ชนะก็ทำให้กองทัพหนึ่งแสนเสียหายไม่น้อยเลยที่เดียว. หรือต่อให้พวกมันอยากจะบุกเมืองชายแดนก็เป็นเรื่องยากแล้ว " 

       .... จางชิง ได้ฟังดังนั้นก็ร้องอุทานออกมา " เยี่ยม แผนการของเจ้านับว่าไม่เลว รีบไปทำตามนี้ " 

     " ขอรับท่านแม่ทัพ " เฟยหลงเอ่ยออกไป

     " เออ เดี๋ยวก่อน ครั้งนี้เจ้าต้องการทหารเท่าไร. " จางชิงเอ่ยออกไป

      " ไม่ต้องมากครับ แค่ทหารหนึ่งพันคนของข้าก็เพียงพอแล้ว. ข้าน้อยขอตัว " เฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินออกไป

     ... เฟยหลง หลังกลับมาก็เรียกรวมพลทันที. 

       " พวกเจ้าคงจะรู้แล้วสินะ. ว่าขนาดนี้ หนานไห่ ได้ยกทัพหนึ่งแสนบุกมายังเมืองชายแดนแห่งนี้. " เฟยหลงเอ่ยขึ้น

    .... ทั้งหกคนได้ยินเช่นนั้นก็ ร้องออกมาพร้อมกัน " ครับท่านขุนพล " 

     " เอาหละ จงเปา เป่าซื่อ ถังสง เทียนมิ้ง. พวกเจ้าไปเตรียมทหารให้พร้อม พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางทันที " เฟยหลง เอ่ยออกไป

     " ขอรับท่านขุนพล พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ " ทั้งสี่รับคำ  

  .... เมื่อทั้งสี่ไปแล้ว เฟยหลง ก็หันมาทาง มู่ปิงและ หมีดำ. ก่อนจะพูดขึ้น. " เจ้าทั้งสอง ไปกำชับ หน่วยพยัคฆ์บินให้พร้อม พรุ่งนี้อาจจะต้องใช้พวกเค้า "  

   ... ทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็รับคำ. ก่อนจะเดินออกไป. เมื่อเฟยหลง สั่งงานเรียบร้อยแล้วเค้าก็ เดินเข้าไปในจวนของเค้า. ก่อนจะพบกับ หยุนซีที่ยืนรอเขาอยู่. 

      " เฟยหลง. ข้าได้ยืนมาว่า หนานไห่ส่งทหารมาที่นี้หรือ " หยุนซีเอ่ยถามออกไป

       " ใช่แล้วองค์หญิง เห็นว่าเป็นทัพใหญ่หนึ่งแสน. " เฟยหลงตอบออกไป

       " หรือว่า เสด็จพ่อจะรู้เรื่องที่เจ้าไปชิงตัวข้ามา จึงได้ให้คนยกทัพมาเช่นนี้. ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลย " หยุนซีเอ่ยออกไป

       " ไม่หรอก องค์หญิง ถึงแม้ไม่มีเรื่องของท่าน หนานไห่ก็ต้องยกทัพมาที่นี้อยู่ดี ท่านอย่าได้วิตกไปเลย. ข้ามีวิธีจัดการกับกองทัพของหนานไห่อยู่แล้ว เอาเถอะ นี้ก็ดึกมากแล้ว ท่านเข้าไปพักผ่อนเถอะ " เฟยหลงเอ่ยออกไป

    .... หยุนซี ได้ฟังดังนั้น แม้เขาอยากจะถามอะไรอีกมาก แต่ก็ไม่อยากจะรบกวนเวลาของ เฟยหลง นางจึงตอบออกไป " ได้ เช่นนั้นท่านเองก็รีบพักผ่อนหละ ข้าไปก่อน " นางเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับ เสียวเหยา

      .... เช้าวันรุ่งขึ้น เฟยหลง ก็นำกองทหารของเขามุ่งหน้าลงใต้ทันที โดยที่เขาทิ้ง มู่ปิงและหน่วยพยัคฆ์บิน เอาไว้อารักษ์ขาพวกของค์หญิง 

      ....ไม่นาน พวกเค้า ก็มาถึงยังหุบเขาอู่ซาน. " ท่านขุนพล ข้างหน้าคือ หุบเขาอู่ซานแล้วครับ " หมีดำรีบเอ่ยขึ้น 

   .... เฟยหลงได้ยินดังนั้นก็มองไปรอบๆ ก่อนจะรีบพูดขึ้น " เทียนมิ้ง ถังสง. เจ้านำกองทหารสามร้อยไปซุ่มอยู่ฝังขวาของหุบเขา ส่วน จงเปา กับเป่าซื่อนำทหารสามร้อยไปซุ่มอยู่ฝังซ้ายของหุบเขา. หากกองทัพของหนานไห่ยกมาให้ทัพหน้าของมันผ่านไปก่อน. แล้วค่อยโจมตีตรงกลาง หากเห็นว่าด้านหลังของทัพศัตรูถูกโจมตีให้ถอยหนีทันทีอย่าได้รอช้า "  

      ....ทั้งสี่ได้ยินดังนั้นต่างก็รับคำก่อนจะแยกย้ายกันไปตามคำสั่งของ เฟยหลง.  

      " ท่านขุนพล แล้วพวกเราหละคับ. " หมีดำเอ่ยขึ้น  

     " ส่วนเจ้า หมีดำและทหารอีกสี่ร้อย ตามข้าเข้าไปหลบซ่อนตามไหล่เขาด้านใน. เป้าหมายของพวกเราครั้งนี้ก็คือ ทำลายกองเสบียงที่อยู่ด้านหลังของทัพหนานไห่. " เฟยหลงเอ่ยออกไป. ก่อนจะพาทหารทั้งหมดเข้าไปหลบซ่อนด้านในของหุบเขา

    .... มายังกองทัพหนึ่งแสนของหนานไห่ที่กำลังเดินทัพมา โดยมีแม่ทัพจงโป เป็นแม่ทัพใหญ่  

     " เรียนท่านแม่ทัพ ข้างหน้าคือหุบเขาอู่ซานแล้วขอรับ. ซึ่งเป็นทางแคบและสูงชันข้าศึกอาจจะซุ่มโจมตีพวกเราอยู่ก็ได้นะครับ " นายทหารคนนึงเอ่ยขึ้น 

    .... จงโป ได้ยินเช่นนั้น ก็มองไปรอบๆหุบเขา ก่อนจะพูดขึ้น " เจ้าจงส่งทหารสอดแนมเข้าไปตรวจดูซิว่า มีทหารของแคว้นเหลียงซุ่มอยู่หรือไม่ " 

     " ขอรับท่านแม่ทัพ " นายหทารคนเดิมเอ่ยขึ้น ก่อนจะสั่งให้ทหารจำนวนนึงเข้าไปสำรวจยังหุบเขาอู่ซาน  

     .... หลังเวลาผ่านไปชั่วครู่ ทหารก็กลับมารายงาน. " เรียนท่านแม่ทัพ พวกข้าน้อยได้ตรวจดูแล้ว ภายในหุบเขาอู่ซานไม่มีทหารของแคว้นเหลียงอยู่เลยครับ " 

      .... จงโป ได้ยินเช่นนั้น ก็ได้หันไปทางรองแม่ทัพทั้งสองคน ก่อนจะพูดขึ้น " ดี เช่นนั้น ให้พวกเจ้าทั้งสองนำทหารม้าล่วงหน้าเข้าไปก่อน. ไปได้... " 

      .... รองแม่ทัพทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็รีบรับคำ ก่อนจะนำกองทหารม้า ล่วงหน้าเข้าไปก่อน  

    ..... และ เมื่อ. จงโป เห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเค้าก็ยกทัพใหญ่ตามเข้าไป ตลอดทางเข้าล้วนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่ง รองแม่ทัพทั้งสองของ จงโป นำทัพม้าออกไปแล้ว     

  .... กองทหารของเฟยหลง ที่ซุ่มอยู่สองฝั่งเขาก็ลงมือโจมตี. เทียนมิ้ง ร้องตะโกนขึ้น ก่อนจะเป็นผู้ลงมือยิงธนูไฟลงไปเป็นคนแรก " ฆ่าาาา มันนนนน. "

    ... เเละเมื่อเหล่าทหารได้ยินดังนั้นก็รีบช่วยกันลงมือยิงธนูไฟเข้าในทัพกลาง ที่นำโดยแม่ทัพจงโป ทันที. ความโกลาหลและตื่นตกใจก็ปรากฎขึ้นแก่กองทัพหนานไห่ทันที

    " แย่แล้ว แย่แล้ว พวกเราถูกซุ่มโจมตีขอรับ ท่านแม่ทัพ " นายทหารรีบพูดขึ้น

    ... จงโปเห็นเช่นนั้น ก็อุทานออกมา " บัดซบเอ้ย. ไหนพวกเจ้าบอกว่าไม่มีทหารซุ่มอยู่ไงแล้วนี่มันอะไรกันห้ะ. เร็วเข้ารีบให้ทหารทุกนายตั้งกระบวนทัพแล้วค่อยๆถอยทัพออกไป. " 

     " ขอรับท่านแม่ทัพ " นายทหารรับคำก่อนจะรีบประกาศคำสั่งออกไป

     ..... ด้าน. รองแม่ทัพทั้งสองที่คุมกองทหารม้าที่ออกจากหุบเขาอู่ซานไปแล้ว เมื่อเห็นว่าทัพหลักถูกซุ่มโจมตี. ต่างก็รีบหันทัพกลับมาหมายจะเข้าไปช่วย จงโป แต่ทว่า ภายในหุบเขานั้นทั้งคับแคบและเต็มไปด้วยทหารเดินเท้า ต่างก็เบียดเสียด. หนีตายกันจ้าละหวั่น.อยู่ในนั้นจนกองทหารม้าไม่สามารถจะเข้ามาได้ สองรองแม่ทัพเห็นท่าไม่ดีจึงสั่งให้ทุกคนลงจากหลังม้า และขึ้นเขาไปจัดการกับทหารที่ซุ้มโจมตี  

    ..... ทางด้าน เฟยหลง เห็นว่าทัพกลางของศัตรูถูกโจมตีแล้ว ก็ไม่รอช้า เขารีบสั่งทหารทั้งหมด บุกลงไปทำลายกองเสบียงทางด้านหลังของทัพหนานไห่ทันที  

     " เร็วเข้าพวกเราบุกลงไปทำลายกองเสบียงของ หนานไห่เดี๋ยวนี้. " เฟยหลง เอ่ยขึ้นก่อนจะนำทัพลงไปโจมตีกองเสบียงของทัพหนานไห่ทันที. เสียงเฮกื่อก้องร้องดังตลอดลายทาง กองเสบียงจำนวนมากต่างก็เริ่มถูกเผา

    ... นายทหารของหนานไห่. เห็นเช่นนั้นก็รีบไปแจ้งแก่ จงโปทันที. " แย่แล้ว ท่านแม่ทัพ ศัตรูโจมตีกองเสบียงทางด้านหลังของรับ " 

     .... จงโป ได้ยินเช่นนั้น ก็สะดุ้งตกใจ ก่อนจะร้องออกมา " อะไรนะ เวรเอ่ย การซุ่มโจมตีที่นี้เป็นแค่กลลวง เป้าหมายของศัตรูคือกองเสบียงแต่แรกอยู่แล้ว. เร็วเข้า พวกเจ้าตามข้ามา " จงโปเอ่ยออกไป ก่อนจะนำทหารหลายหมื่นมุ่งกลับไปยัง ด้านหลัง 

    .... ด้าน จงเปา เป่าซื่อ เทียนมิ้ง ถังสง. เมื่อเห็นว่า ทัพหลังของศัตรูถูกตี พวกเค้าก็สั่งทหารถอยหนีทันที " เร็วเข้าพวกเราถอย. " เป่าซื่อร้องตะโกนออกมา ก่อนจะพาทหารของตนหลบลงไปอีกทางนึง. 

   .... ด้าน ถังสงและเทียนมิ้ง เองก็เช่นกัน พวกเค้าต่างก็พาทหารหลบหนีออกไปอีกทางนึง .....