⚔️ บทที่ 17 : ลมหายใจที่สั่นไหว
เช้าตรู่วันนั้น หมอกขาวหนาโรยตัวต่ำจนแตะข้อเท้า เปียกชื้นจนรองเท้าหนังเก่า ๆ ของเด็กชายซึมเข้าไปถึงถุงเท้า ไครอส—ในวัยเพียง 7 ขวบ—เดินตามหลังอัครอสผ่านแนวพุ่มหนามที่ยังเย็นจากน้ำค้าง เขากระชับดาบเหล็กบิ่นด้วยสองมือเล็ก ๆ ดาบหนักเกินวัย แต่เขาไม่ยอมปล่อย ราวกับถ้าปล่อยเมื่อไร เขาจะเหลือเพียงความกลัวล้วน ๆ
เสียงไม้เท้าของอัครอสเคาะลงบนพื้นดิน— ตึก… ตึก…—สม่ำเสมอแต่แฝงความสั่น ร่างชราก้มตัวเล็กน้อย ทุกครั้งที่ยกไม้เท้าขึ้น ไหล่ก็สะท้านนิด ๆ เหมือนแรงจากราตรีก่อนยังค้างคาอยู่ในกระดูก ไครอสเงยหน้ามองแผ่นหลังงองุ้มของผู้เฒ่า แผ่นหลังนั้นดูเล็กลงกว่าทุกวัน ความจริงอันเรียบง่ายก็ผุดขึ้นมาเงียบ ๆ ว่า เขาไม่ได้แข็งแรงเสมอไป
“ท่านอัครอส…เจ็บหรือเปล่า” เสียงเด็กชายเบามาก ระแวดระวังราวกับคำถามนั้นอาจทำให้ผู้เฒ่าสลายเป็ฝุ่น
อัครอสไม่หยุดก้าว เขาเพียงยกคางนิดเดียว “ข้าแก่แล้ว ร่างกายมันก็สั่นอย่างนี้เสมอ อย่าใส่ใจเลยเ้าหนู” น้ำเสียงตั้งใจให้เบิกบาน แต่ความล้าก็รั่วไหลผ่านรอยหายใจ
ไครอสไม่เชื่อ เขาเร่งก้าวมาเดิน “ข้าง ๆ” แทนที่จะ “ตามหลัง” นิ้วเล็ก ๆ เอื้อมไปเกี่ยวชายเสื้อคลุมของผู้เฒ่าไว้หลวม ๆ เหมือนย้ำกับตัวเองว่า—ยังอยู่ด้วยกันนะ พุ่มไม้สะบัดไล่น้ำค้างกระเซ็นใส่แก้มเด็ก เขาสะดุ้ง แต่ไม่ปล่อยมือ
ผ่านแนวไม้สูงเข้าเขตแอ่งดินตื้น ๆ ที่มีแอ่งน้ำขัง ผิวน้ำสะท้อนหมอกไหลเป็ริ้ว ๆ เหมือนเมฆหลงทาง ไครอสชะงักก่อนเหยียบ เขาเห็นเงาของตนเองบนผิวน้ำ—ว่างเปล่า ไม่มีเงาทาบหลัง ไม่มีรูปร่างมืดตามร่างกาย เหมือนทุกครั้ง…แต่ทุกครั้งก็ยังะเืใจ
เขาไม่พูดอะไร แค่ก้าวข้ามไปอย่างเงียบ ๆ และยกดาบให้พ้นน้ำ เด็กชายสูดจมูก กลิ่นชื้นของดินผสมกลิ่นใบสนเขียวจัด เป็กลิ่นของป่าที่เขาคุ้น แต่วันนี้เจือกลิ่นคาวพร่า ๆ ของเถ้าถ่านจากคืนต่อสู้—กลิ่นที่ทำให้หน้าอกแน่นขึ้งโดยไม่รู้สาเหตุ
“หยุดพักตรงนั้น” อัครอสชี้ไปยังตอต้นไม้ใหญ่ที่ฟ้าผ่าจนแยกกลาง แผ่นไม้ด้านในแห้งพอจะนั่งได้ เขาค่อย ๆ ทิ้งตัวลง หยิบขวดน้ำจากหนังสัตว์ที่มัดอยู่กับเอว ส่งให้เด็กชาย “จิบทีละนิด เราต้องประหยัด”
ไครอสรับมา ประคองด้วยสองมือราวของศักดิ์สิทธิ์ น้ำเย็นแตะลิ้น เขาเผลอจะกลืนรวดเดียว แต่ก็ยั้งไว้ ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด แล้วคืนขวดไป “ท่านล่ะ”
“ข้า…เดี๋ยวค่อย” อัครอสปิดจุก ผูกหนังแน่นกว่าเดิม
เด็กชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยเสียงที่พยายามเข้มแข็ง “ข้าแบกดาบได้นะ ท่านไม่ต้องกังวล” เขายกดาบขึ้นช้า ๆ ให้ดู แม้แขนเล็กจะสั่น ไหล่เล็กเชิดขึ้นอย่างดื้อดึง
อัครอสยิ้มขื่น ๆ “ข้ากังวลเ้า ไม่ใช่ดาบ” เขายื่นมือมา เอาปลายนิ้วเกลี่ยผมที่เปียกหมอกออกจากหน้าผาก ไครอสหลับตาแนบหน้ากับฝ่ามือขรุขระนั้นชั่ววูบ ความอุ่นของคนที่รักทำให้ใจที่ตึงอยู่ทั้งเช้า—คลายลงทีละเส้น
พอลุกขึ้นเดินต่อ เสียงป่าค่อย ๆ กลับมา—นกกระจิบหนึ่งตัวส่งเสียงลอง ๆ แล้วเงียบไป คล้ายเช็คว่าความปลอดภัยเริ่มยอมให้มันมีตัวตนอีกครั้ง ไครอสเผลอยิ้มมุมปาก เขาไม่อยากยอมรับ แต่เสียงเล็ก ๆ ของธรรมชาติช่วยพยุงเด็กชายมากกว่าคาถาใด ๆ
ระหว่างเดิน อัครอสสอนให้ฟังเสียงลม ฟังการแตกของกิ่งไม้ “เสียงหักสั้น ๆ คือกิ่งแห้ง—มักเป็สัตว์เล็ก เสียงยาว ครืดคราด—คือฝ่าใบไม้หนัก ๆ ที่เหยียบ—ระวัง” เขาสาธิตด้วยการจงใจเหยียบใบไม้แล้วหยุดนิ่ง ไครอสเลียนแบบตาม แรก ๆ ก็ทำเสียงดังลั่นจนกระรอกใวิ่งพรวด แต่ครั้งที่สาม เขาเริ่มเบากว่าลมหายใจตนเอง
ตอนบ่ายคล้อย เมฆบังแดด อากาศเย็นลงจนไอน้ำออกจากปากทุกครั้งที่หายใจ ไครอสดึงเสื้อคลุมเก่าเข้าหาตัว เขาหันไปมองหน้าอัครอสอีกครั้ง “ท่านเจ็บ—ข้ารู้” เสียงเขาแน่นขึ้น “ถ้าท่านเหนื่อย เราหยุดเถอะ”
คราวนี้ผู้เฒ่าหัวเราะเสียงเบา ๆ “ถ้าข้าหยุดเพราะเหนื่อยทุกครั้ง เราคงยังติดอยู่ที่เชิงต้นสนต้นเมื่อเช้า” เขาพยักพเยิดไปทางต้นสนสูงที่ลับสายตามานานแล้ว “แต่เ้าพูดถูก เราจะหยุดอีกครึ่งชั่วยาม ข้าจะสอนเ้าเื่ลม—ส่วนเ้าจะสอนข้าวิธีทำหน้าเข้มแบบนักรบของเ้า”
ไครอสหัวเราะหึ ๆ ในคอเป็ครั้งแรกของวัน หน้าเข้ม ๆ ที่ฝืนทำอยู่คลี่ออกนิดเดียว พวกเขานั่งลงกลางกลิ่นดินเปียกและเสียงไกลของธารน้ำที่ไหนสักแห่ง—และในความเงียบที่ไหลผ่านระหว่างคนสองวัยนั้น มีบางอย่างงอกงามขึ้นช้า ๆ คล้ายรากไม้ที่ยึดผืนแผ่นดินให้แน่นขึ้น
ก่อนออกเดินต่อ ไครอสยกดาบ บอกเหมือนสาบานกับอากาศ “ข้าจะเดินข้าง ๆ ท่านจนกว่าจะถึงที่ปลอดภัย” อัครอสไม่ตอบ เพียงแตะหัวไหล่เล็ก ๆ นั้นสองที—แรงพอให้รู้ว่ารับคำแล้ว
และพวกเขาก็เดินต่อไป—สองเงาเคียงกันบนผืนดินชื้น แม้เด็กชายจะยังไม่มีเงาของตน แต่ใน่บ่ายเงียบงันนั้น เขาก็มี “เงา” ของผู้เฒ่าทาบไปกับก้าวเท้าทุกก้าว
4K
