Series - มฤตยูเขียว
EP10: การล่าของอสูร
“อะไรนะ! คุณหญิงหายไป!” อคิราห์ะโด้วยความใและหันไปมองจั๊กจั่น
การที่หญิงชราผู้เป็ภรรยาคนแรกของท่านเ้าคุณ ใช้พลังอาคมมหาศาลเพื่อสร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมา นั่นหมายความว่าแผนการของเธอไม่ได้มีแค่การฆ่าคุณหญิงคนปัจจุบันอย่างช้าๆ แต่มี เป้าหมายที่ใหญ่กว่า อยู่เื้ั!
“จะมามัวห่วงยัยแก่เมียน้อยอะไรอีก จ้าวเวท! ไอ้ตัวเบิ้มตรงหน้านี่แหละของจริง! มันมีพลังเวทดำเข้มข้นที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมา!” เ้าสมิงคำรามจากมือซ้ายของอคิราห์
สัตว์ประหลาดเถาวัลย์ที่มีโครงกระดูกสัตว์เป็แกนกลาง คำราม ก้อง ห้องเก็บของสั่นะเื เถาวัลย์ดำหนาพุ่งเข้าตะปบอคิราห์ทันที!
“เมฆา! พาจั๊กจั่นออกไป!” อคิราห์สั่งเสียงดัง
“ไม่ทันแล้ว! จอมเวทสาว!” หญิงชราหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ข้าได้ ผนึก ห้องเก็บของนี้ไว้ด้วย อาคมปิดตาย แล้ว! พวกแกทั้งหมดจะต้องเป็ เหยื่อบูชายัญ ให้กับลูกชายของข้า!”
เมฆาเห็นดังนั้นก็ไม่ลังเล เขาสร้าง กำแพงเส้นเชือกอาคมสีขาวขึ้นมาทันทีเพื่อป้องกันจั๊กจั่นและตัวเขาเองจากเศษเถาวัลย์ที่พุ่งกระเด็นจากการโจมตี
แคร้ง! ฟึ่บๆ! เถาวัลย์ดำเข้าปะทะกับกำแพงเชือกสีขาวอย่างรุนแรง
อคิราห์มองไปที่ ไม้ ที่ถูกพันธนาการไว้กับเสาไม้ด้วยอาคมของเมฆา ไม้ กำลังมองเหตุการณ์ด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเคียดแค้นมาเป็ความกลัว... เขาไม่ใช่ตัวร้าย... เขาเป็แค่คนที่ถูกแม่ชีคนนี้หลอกใช้!
“อาคมปิดตายงั้นเหรอ! คิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้เหรอ คุณย่า!” อคิราห์พูดท้าทาย
อคิราห์รู้ดีว่าพลังเวทของเธอที่เหลืออยู่นั้นไม่พอที่จะจัดการกับสัตว์ประหลาดเถาวัลย์ตัวนี้ได้ แต่ เ้าสมิง ที่มือซ้ายของเธอนี่สิ... มันสามารถ!
“ไอ้สมิง! ถึงเวลาที่นายต้องทำงานให้คุ้มกับอาหารสุดอร่อยที่นายเพิ่งได้กินไปแล้ว! ออกไปล่าซะ!”
วูบ!
ดวงตาอสูรสีอำพันบนหลังมือซ้ายของอคิราห์ส่องแสงเจิดจ้ากว่าครั้งไหนๆ!
พลังงานสีอำพัน มหาศาลไม่ได้พุ่งออกมาในรูปแบบของกรงเล็บ หรือช่องว่างมืด... แต่มันเปลี่ยนรูปเป็ ร่างเสมือนของอสูรที่มีตาซ้ายสีอำพันเรืองรองอยู่เพียงข้างเดียว ขณะที่ตาขวาของมันกลับเป็หลุมมืดที่ปราศจากดวงตา มันมีแขนขาที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีเข้ม และกรงเล็บสีเงินที่คมกริบ รวมทั้งฟันที่แหลมคมดุจจระเข้ “กร๊าซซซซซซซซซซซซซซ!” อสูรตาสมิงที่ถูกปลดปล่อยออกมาในร่างแท้จริง คำราม ด้วยความพึงพอใจ
อสูรตาสมิงพุ่งเข้าใส่สัตว์ประหลาดเถาวัลย์ทันที!
ตูม!!! การปะทะกันของอสูรและสัตว์ประหลาดแห่งความแค้นทำให้ห้องเก็บของสั่นะเืรุนแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย!
“แก... แกปลดปล่อยมันออกมาทั้งร่างเลยเหรอ! จอมเวทบ้า! แกไม่กลัวถูกมันกลืนกินกลับเข้าไปในร่างแกเองเหรอ!” หญิงชราะโด้วยความหวาดกลัว
“ถ้าฉันไม่ทำ... เราทุกคนก็ถูกแกกลืนกินอยู่ดี!แต่อย่าห่วงเลย หรือว่าไม่รู้ ว่าอสูรตาสมิง จำเป็จะต้องมีร่างกายของฉันไว้สถิต ไม่งั้นมัน จะมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้” อคิราห์ตอบกลับ
ขณะที่อสูรตาสมิงกำลังกัดกินโครงสร้างของสัตว์ประหลาดเถาวัลย์อย่างดุเดือด...
อคิราห์ใช้่เวลาที่หญิงชราตกตะลึง วิ่งพุ่งเข้าใส่หญิงชราทันที!
“แกต้องบอกฉันว่าคุณหญิงอยู่ที่ไหน!”
“ไม่มีทาง!” หญิงชราใช้พลังเวทสุดท้ายของนางสร้าง กำแพงหินอาคม ขึ้นมาป้องกันตัวเอง!
ปั้ก! อคิราห์ชกใส่กำแพงหินอาคมอย่างจัง กำแพงแตกออก แต่แรงสะท้อนกลับก็ทำให้มือของเธอชาไปทั้งแถบ
“อย่าเสียเวลา จ้าวเวท” เมฆาที่ยังคงตรึงไม้ไว้พูดเสียงเรียบ “อาคมที่นางใช้ในการเคลื่อนย้ายคุณหญิง... อาจจะอยู่กับ ไม้!”
อคิราห์หันไปมอง ไม้ ทันที...
ไม้ที่เห็นจอมเวทต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่ง และสัตว์ประหลาดที่กัดกันจนฝุ่นฟุ้งกระจาย แต่เขากลับถูกพันธนาการไว้โดยชายที่ใส่แจ็คเก็ตดำผู้น่าเกรงขาม นั่นทำให้เขาเริ่มกลัวจนตัวสั่นเทา
“ไม่... ไม่ใช่ผม... ผมแค่... แค่ถูกแม่... ถูกเธอหลอกให้ทำพิธีบางอย่าง...” ไม้พยายามปฏิเสธ
อคิราห์ไม่เชื่อ เธอเดินเข้าไปหาไม้ที่ถูกตรึงไว้กับเสา...
“ไอ้ไม้! ฉันได้กลิ่นอาคมของนวล... และ อาคมแห่งความอาฆาต ของยัยแก่คนนี้ติดตัวแกอยู่! บอกมา! คุณหญิงอยู่ที่ไหน!”
อคิราห์ใช้มือขวา จับ ไปที่ไหล่ของไม้... เธอเริ่มใช้ เวทมนตร์แห่งการสืบค้น (Scrying) เพื่อดึงข้อมูลออกจากความคิดของเขา!
“อ๊ากกกก!” ไม้กรีดร้องด้วยความเ็ปเมื่อความทรงจำของเขาถูกค้นหา!
ภาพความทรงจำพุ่งเข้ามาในหัวของอคิราห์อย่างรวดเร็ว...
...นวลพาคุณหญิงที่หมดสติไปที่ ห้องใต้ดิน... มี อ่างอาบน้ำหินอ่อน เก่าแก่ที่นั่น... หญิงชรากำลังร่ายอาคมบางอย่าง... โครงกระดูกสัตว์ ในอ่าง... หญิงชรา้าใช้ คุณหญิง เป็ เหยื่อบูชายัญสุดท้าย เพื่อเสริมพลังให้กับอาคมหุ่นเชิดของลูกชายเธอ!
“ห้องใต้ดิน!” อคิราห์ะโ
ขณะนั้นเอง... อสูรตาสมิง ก็จัดการกับสัตว์ประหลาดเถาวัลย์ได้สำเร็จ!
กร๊อบ! มันกัดโครงกระดูกที่เป็แกนกลางจนแตกละเอียด แล้วดูดกลืนพลังงานทั้งหมดเข้าไป!
“อิ่มมาก! จ้าวเวท!” เ้าสมิงคำรามด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่ร่างของมันจะหดกลับเข้ามาที่มือซ้ายของอคิราห์อย่างรวดเร็ว
“แกต้องชดใช้! จอมเวทสาว!” หญิงชราที่อ่อนแรงแล้วแต่ยังเต็มไปด้วยความแค้น พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง!
อคิราห์รู้ตัว... เธอใช้ มือซ้าย ที่เพิ่งดูดกลืนพลังอาคมมหาศาลมา ตบ เข้าที่ใบหน้าของหญิงชราอย่างรวดเร็วและรุนแรง!
ปั้ก!
หญิงชรากระเด็นไปติดผนังห้องเก็บของทันที... พลังเวททั้งหมดในร่างของนางถูกมือซ้ายของอคิราห์ดูดกลืนไปจนหมดสิ้น! ร่างของนางอ่อนแอลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกสูบพลังงานชีวิตไปในชั่วพริบตา... นางหมดสติไปในที่สุด
“หมดปัญหาแล้ว” อคิราห์พูดอย่างเหนื่อยหอบ “เมฆา! พา ไอ้ไม้ และ จั๊กจั่น ออกไปจากห้องเก็บของนี่! ฉันจะไปที่ห้องใต้ดิน!”
“ไปพร้อมกัน อคิราห์” เมฆาพูดเสียงเรียบ “แกาเ็อยู่”
“ไม่ต้องห่วง เมฆา! ฉันเป็ จอมเวทหัตถ์อสูร! นี่แค่าแเล็กน้อย! ชีวิตของคุณหญิงสำคัญกว่า!”
อคิราห์ไม่รอคำตอบ เธอพุ่งออกจากห้องเก็บของตรงไปยัง ห้องใต้ดิน ที่ถูกปกปิดไว้ภายใต้พื้นไม้ในห้องครัว!
*โปรดติดตามในบทต่อไป*
232
