EP : 28 ชายสวมหน้ากาก
ตกเย็นเว่ยลู่เซียนต้องไปหาพี่ชายของนางที่โรงเตี๊ยมที่อยู่ใกล้กับสถานที่แข่งประลอง กว่าพี่ชายของนางจะยอมกลับไปได้นั้นก็นานพอสมควร
“ข้าไปด้วยนะขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเว่ยลู่เซียนกำลังออกจากโรงหมอ
“เจ้าเป็นอะไรกับพี่เซี่ยวป้อกันแน่หมิงจื่อ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามพลางหรี่ตามองอีกฝ่ายไปด้วยสายตาจับผิด
“เอ่อ แค่คนรู้จักกันธรรมดาๆ นะขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยบอกภายในใจรู้สึกร้องรนเป็นอย่างมาก
“เรื่องที่เจ้าปกปิดเอาไว้ข้าจะไม่ถามหากเจ้าไม่ยอมบอกเอง” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกถึงแม้หลงฉี่จะบอกเรื่องตัวตนของหลิ่วหมิงจื่อให้นางทราบแล้ว
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายอยากปิดเป็นความลับนางก็จะไม่ทำเป็นไม่รู้เรื่องไปก่อน เหมือนกับที่เรื่องของชายชราคนนั้น
“ขอบคุณที่เข้าใจข้าขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยบอก
“ท่านตาไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนหันไปถามอีกคนที่นั่งอยู่เงียบๆ เหมือนรอให้พวกนางเอ่ยปากชวน
“ไปสิ” ชายชราเอ่ยบอกเพราะถ้าสองคนนี้ไปเขาก็ต้องอยู่คนเดียวนะสิ
ทั้งสามพากันเดินไปที่โรงเตี๊ยมที่นัดกับพี่ชายทั้งสี่ของเว่ยลู่เซียนทันที
“ท่านพี่” เมื่อเดินเข้าโรงเตี๊ยมมาเว่ยลู่เซียนก็เรียกผู้เป็นพี่ชายทั้งสี่ของตัวเองทันที
“พี่จองห้องพิเศษให้แล้วตามมาสิ” เว่ยเหลียนฉางเอ่ยบอกพลางมองผู้คนรอบข้างที่ต่างมองมาที่น้องสาวของเขา
เพราะนางไม่ได้ใส่หมวกปิดใบหน้าของนางเอาไว้ทำให้เป็นจุดเด่นอย่างมาก
“นั่นใครกันทำไมนางดูสนิทกับท่านอาจารย์นัก” ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวขึ้นเมื่อเห็นอาจารย์ของเขาอยู่กับหญิงงาม
“ใครจะไปรู้อาจจะเป็นหนึ่งในคนรักของท่านอาจารย์เราก็ได้” ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายตาของสหายของตัวเองที่มองไปที่หญิงสาวคนนั้น
“นั่นท่านหมอหญิงนี่น่า” ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะกับชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเว่ยลู่เซียน
“นางสนิทกับคนของสำนักนครเวหาด้วยหรือ เอ๊ะ หรือว่านางจะเคยเป็นอาจารย์ที่นั่นกัน” ชายอีกคนเอ่ยขึ้นกับสหายของตัวเอง
“มีความเป็นไปได้” ชายอีกคนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย
“ท่านพี่อยู่ที่นี่กันกี่วันเจ้าคะ” หลังจากที่ทานอาหารอิ่มแล้ว เว่ยลู่เซียนก็เอ่ยถามทันที
“ห้าวัน” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยบอกพลางจิบน้ำชาไปด้วย
“คืนนี้เจ้าพักกับพวกพี่ดีหรือไม่” เว่ยเหลียนฉางเอ่ยถามเพราะอยากให้เว่ยลู่เซียนมานอนด้วย
“ห้องไม่เต็มหรือเจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเพราะคิดว่าช่วงนี้ห้องน่าจะเต็มหมดแล้ว
รู้อย่างนี้นางน่าจะสร้างบ้านเอาไว้อีกหลังเพื่อท่านพี่ของนางด้วย เอาเถิด เดี๋ยวค่อยสร้างก็แล้วกัน
“พี่ซื้อบ้านเอาไว้ในเมืองน่ะ” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยบอกพลางขยิบตาให้น้องสาวของเขาไปด้วย เขาซื้อเอาไว้เมื่อครั้งก่อนตอนที่มาเมืองนภาแล้ว
“งั้นก็ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบพลางคิดว่าบ้านที่ว่านางคิดว่าคงไม่ใช่บ้านธรรมดาๆ หรอก
“รับรองเจ้าเห็นแล้วจะต้องชอบเป็นแน่” เว่ยเฉินเทียนกล่าวบอก
บ้านหลังนั้นมันใหญ่มาก และการออกแบบไม่เหมือนใครมาก่อน สามารถอยู่ได้เป็นร้อยๆ คนได้สบายๆ
“แล้วลูกศิษย์ของท่านพี่พักอยู่ด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถาม
“อืม พี่รู้ว่าเจ้าไม่ชอบ แต่โรงเตี๊ยมเต็มหมดพี่เลยต้องให้ทุกคนไปพักที่นั่นด้วย อีกอย่างฝ่ายเรามีบุคคลสำคัญมาด้วยเลยต้องพักที่บ้านของเฉินเทียน” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยตอบ เพราะไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆ คนผู้นั้นก็อยากจะมาด้วยทั้งที่ปกติเขาไม่ค่อยอยู่สำนักด้วยซ้ำ
“อันที่จริงเจ้ามาอยู่ที่นั่นก็ดีนะ อยู่ใกล้ตัวเมืองดี” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยบอก ไม่รู้ทำไมน้องสาวของเขาจะต้องไปอยู่นั้นด้วย
“ที่นั่นเงียบสงบเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบเพราะมันเงียบสงบจริงๆ
“เอาเถิดๆ เจ้าอยู่ที่ไหนแล้วสบายใจพี่ก็จะไม่ห้าม” เว่ยเฉินเทียนกล่าวบอกอย่างยอมแพ้
“นี้ก็ดึกมากแล้วกลับกันเถอะ” เว่ยเหลียนฉางเอ่ยขึ้นเพราะอยู่ในช่วงที่กำลังแข่งประลองทางเมืองนภาเลยพากันจัดงานใหญ่โต แต่ที่พวกเขาต้องระวังก็คือลูกศิษย์ของเขาอาจจะไปมีเรื่องกับคนอื่น
เขาไม่ได้ห่วงลูกศิษย์ของเขาแต่เป็นห่วงคนที่มีเรื่องกับลูกศิษย์ของเขาต่างหาก
ทั้งหมดเดินลงมาก็ต้องเจอกับสายตาของผู้คนมากมายที่กำลังมองมาที่ตัวเองอยู่ แต่คนทั้งหมดก็ไม่ได้สนใจ
“กลับกันได้แล้ว” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยบอกลูกศิษย์ของตัวเองที่ยังคงนั่งรอพวกเขาอยู่ด้านล่าง
“ขอรับท่านอาจารย์” เหล่าลูกศิษย์พากันตอบรับพลางมองไปที่หญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มไปด้วย
“กลับกันเถิดเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางเดินออกไปเป็นคนแรกเมื่อถูกจ้องมองหนักเข้า
“นี่มัน บ้าน่า” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นเมื่อได้มองสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ตรงหน้าบ้านตรงหน้าของนางนั้นมีรูปร่างแปลกตา แต่ก็น่าอยู่มาก แต่มันก็ให้ความรู้สึกว่าเหมือนนางเคยเจอมันมาก่อน
“ตกใจละสิ เข้าไปด้านในกันเถิด” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยขึ้นเมื่อได้เห็นท่าทีตกใจของน้องสาวของเขา
“เด็กๆ ไปนอนได้แล้ว” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยบอกลูกศิษย์ตัวเองที่ยังพากันยืนอ้ออยู่ด้านนอกไม่ยอมขยับตัวไปไหน
“ท่านอาจารย์ขอรับ ท่านเจ้าสำนักเรียกพวกท่านทั้งสองไปพบขอรับ” อาจารย์ท่านหนึ่งเดินมาตามทั้งสอง
“เข้าใจแล้ว” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยบอกก่อนจะเดินไปพบเจ้าสำนักกับเว่ยเหลียนฉาง
“ไปห้องของเจ้ากันเถิด” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยบอกเขาจัดแต่งห้องนี้ให้นางเป็นพิเศษคนเดียวเลย และคิดว่านางต้องชอบแน่
“เจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบก่อนจะเดินขึ้นบันไดตามพี่ชายของนางไป
ไม่รู้ทำไมนางถึงรู้สึกคุ้นเคยกับมันนัก อะไรกันเนี่ย ไม่ชอบความรู้สึกพวกนี้เลย
“นี่ห้องพวกท่านตา ส่วนนี้ห้องของเจ้าหมิงจื่อ และนี่ห้องของเจ้าน้องรัก” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยบอกพลางเปิดประตูห้องเข้าไปด้านในให้กับเว่ยลู่เซียนไปด้วย
“วันนี้เจ้าคงเหนื่อยแล้วนอนเถิด” เว่ยเซี่ยวป้อเอ่ยบอกพร้อมกับลูบหัวของน้องสาวตัวเองไปด้วย
“อย่าลืมฝันถึงพี่ด้วยนะน้องรัก” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยบอกพลางดึงเว่ยลู่เซียนเข้ามากอดเบาๆ จากนั้นก็ผละตัวออกมาปล่อยให้พี่ชายของเขาได้กอดบ้าง
“นอนพักเถิด” เว่ยเซี่ยวป้อเอ่ยบอกพลางก้มลงไปจูบหัวของเว่ยลู่เซียนเบาๆ แล้วผละตัวออกมา
“ท่านพี่ทั้งสองก็เช่นกันเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกก่อนจะโบกมือลาทั้งสอง เมื่อเห็นว่าทั้งสองเดินจากไปแล้วนางก็เดินไปอาบน้ำทันที
“มีต้นท้อด้วยหรือเนี่ย” เว่ยลู่เซียนที่เดินออกมาจากห้องน้ำก็หันไปทางหน้าต่างก็พบว่ามีต้นท้อมากมายปลูกเอาไว้
แถมต้นท้อยังออกดอกบานสะพัง ยิ่งคืนนี้เป็นพระจันทร์เต็มดวงก็ยิ่งดูสวย เว่ยลู่เซียนมองดูพลางคิดว่ามันจะเหมือนดินแดนสวรรค์หรือไม่นะ
“ใครนั่งอยู่ตรงนั้นกันนะ” เว่ยลู่เซียนมองคนที่นั่งอยู่บนต้นท้อแล้วชายคนนั้นในหน้ากากปกปิดใบหน้าเอาไว้ นางมองดูชายคนนั้นที่ใส่ชุดสีดำกำลังเงยหน้ามองพระจันทร์
“แล้วทำไมข้าต้องมามองเขาด้วย” เว่ยลู่เซียนกล่าวพลางปิดหน้าต่างก่อนจะเดินไปล้มตัวลงนอนทันที
5K
