บทที่ 14 ชีวิตของเมิ่งว่านถังก็คือชีวิต (รีไรต์)
เมิ่งว่านถังหันหลังกลับไป เผลอสายตากับลู่ชิงเหยี่ยที่จ้องมองอย่างพิจารณาของ เธอพูดอย่างไม่รู้สึกละอายแม้แต่น้อยว่า “มองอะไร? ยังไม่ไปทำเื่ออกจากอนามัยให้ลูกอีก ไม่งั้นจะกลับบ้านตอนไหน?”
“ทำเื่เสร็จแล้ว”
“...”
แบบนี้มันก็น่าอายสิ!
“อ้อ… งั้นคุณป้อนข้าวต้มให้ลูกกินก่อน กินเสร็จแล้วเราค่อยกลับบ้าน”ถ้าไม่ใช่เพราะกินข้าวมาแล้ว ตอนนี้เมิ่งว่านถังคงหมดแรงไปนานแล้ว
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ สั่งการให้ลู่ชิงเหยี่ยจัดการแทน
โกวต้านดื่มน้ำตาลแดงไปครึ่งกา เห็นไข่เจียวซอสในกล่องข้าว จึงมองไปที่เมิ่งว่านถังอย่างสงสัย
“กินเถอะ”
ลู่ชิงเหยี่ยเอ่ยปาก พ่อลูกสบตากันแวบหนึ่ง แล้วก็เริ่มกินข้าวอย่างเชื่องช้า ท่าทางป้อนข้าวลูกของลู่ชิงเหยี่ยดูเก้ ๆ กัง ๆ โกวต้านจึงรับมากินเอง
ไม่ถึงห้านาที โจ๊กหนึ่งชามก็หมดเกลี้ยง
สีหน้าโกวต้านดูดีขึ้นเล็กน้อย
เมิ่งว่านถังถือกล่องข้าวออกไปล้าง เพื่อไม่ให้เด็กน้อยเขินอายตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า
เมื่อเธอกลับมา โกวต้านก็สวมเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว ดูคล้ายกับนักแสดงตัวน้อยที่กำลังจะเข้าร่วมการแสดงในโรงเรียนอนุบาล ถึงแม้จะอายุยังน้อย แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความกล้าหาญอันโดดเด่น
เด็กน้อยที่ดูเที่ยงธรรมแบบนี้จะไปติดคุกได้อย่างไร แล้วในที่สุดก็ถูกปะาชีวิตได้อย่างไร?
คงได้แต่พูดว่า อัจฉริยะกับคนบ้า ต่างกันเพียงแค่เส้นบาง ๆ เท่านั้น
ลู่ชิงเหยี่ยจัดการเก็บข้าวของทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว
เธอใส่กล่องข้าวลงในถุงผ้า แล้วพูดกับลู่ชิงเหยี่ยว่า “คุณแบกลูกไว้ พวกเรารีบกลับกันเถอะ โกวเซิงยังไม่นอนใช่ไหม?”
“ยังไม่นอน”
ตอนที่ลู่ชิงเหยี่ยกลับไป ลูกชายคนรองก็นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยเอามือแตะหน้าผากขอเสี่ยวพ่างเป็ระยะ
พี่ชายไม่อยู่ แต่โกวเซิงก็เป็พี่ชายที่พึ่งพาได้ดี
“งั้นรีบไปกันเถอะ”
เมิ่งว่านถังถือไฟฉาย ส่องไฟนำทางให้สองพ่อลูก
ประมาณ 7-8 นาที พวกเขาก็กลับมาถึงบ้าน
เมิ่งว่านถังเพิ่งผลักประตูเข้ามา ก็เห็นไฟในห้องสว่างขึ้น
เมื่อเข้าไปในห้อง โกวเซิงยังไม่ได้นอน พอเห็นโกวต้านก็รีบลุกขึ้นยืน
“พี่ พี่เป็ยังไงบ้าง? ยังรู้สึกไม่สบายอยู่ไหม?”
โกวต้านส่ายหัว “ไม่เป็ไรแล้ว”
“งั้นนอนกันเถอะ”
หลังจากวุ่นวายมาทั้งคืน ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง
เด็กทั้งสองคนเชื่อฟังมาก พอเห็นเมิ่งว่านถังเอ่ยปาก พวกเขาก็นอนลงบนเตียงอย่างว่าง่าย
เมิ่งว่านถังเอามือแตะหน้าผากของเสี่ยวพ่างอีกครั้ง พบว่าไข้ลดลงแล้ว จึงไปเตรียมน้ำอุ่นเพื่ออาบน้ำ
ชนบทต่างจากในเมือง
ไม่มีห้องอาบน้ำ ไม่ต้องพูดถึงการอาบน้ำทุกวัน แม้แต่การทำกับข้าวยังไม่อยากจะใช้ฟืนเสียด้วยซ้ำ ถ้าจะอุ่นอาหาร ก็เติมฟืนเข้าไปนิดหน่อยก็เพียงพอแล้ว
น้ำร้อนที่เมิ่งว่านถังใช้ในวันนี้ ก็เป็น้ำที่เติมเพิ่มเข้าไปตอนต้มน้ำให้เสี่ยวพ่างอาบ
โชคดีที่น้ำไม่เย็น
เธอรีบอาบน้ำแบบลวก ๆ จากข้างนอก กำลังจะเทน้ำอาบทิ้ง ลู่ชิงเหยี่ยก็เดินออกมาพอดี ตั้งใจจะเทน้ำทิ้ง
“ไม่ต้อง ๆ มือคุณยังเจ็บอยู่เลย ฉันทำเองได้” เมิ่งว่านถังรีบห้ามเขาทันที อีกอย่างนี่ก็เป็น้ำที่เธอใช้อาบด้วยตัวเอง เขาจะมาเทให้ทำไม
“มือเดียวก็ทำได้ อีกอย่างแผลก็เกือบหายแล้ว ไม่เป็ไรหรอก”
“ไม่เอา”
เมิ่งว่านถังไม่ยอมให้เขามาช่วยอย่างเด็ดขาด
เธอเทน้ำจากกะละมังใบใหญ่ใส่กะละมังใบเล็ก แล้วค่อย ๆ เทน้ำลงไปในลานบ้าน
“ถ้าคุณอยากอาบน้ำ ในหม้อมีน้ำร้อนอยู่นะ”
เมิ่งว่านถังเดินเข้าไปในบ้าน เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้ว เธอก็เอนกายลงนอน พลางปิดไฟในห้องไปด้วย
ได้ยินเสียงน้ำดังมาจากลานบ้าน ทีละครั้ง ๆ ทำให้ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เป็ภาพอาบน้ำใต้แสงจันทร์
แค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว
เธอเผลอหลับไปท่ามกลางเสียงน้ำไหล
รู้สึกเหมือนมีคนมาจับข้อเท้า จึงสะดุ้งตื่นด้วยความใ ความง่วงหายเป็ปลิดทิ้ง
“ทำอะไร?”
น้ำเสียงของเมิ่งว่านถังแฝงไปด้วยความไม่พอใจ หลบมือของเขา แล้วลุกขึ้นนั่ง
“เธอไม่ค่อยได้ทำงาน ถ้าไม่นวดแขนและขาสักหน่อย พรุ่งนี้อาจจะเดินไม่ไหว” ลู่ชิงเหยี่ยถือขวดยาไว้ในมือ พอเปิดฝาออก กลิ่นยาฉุนกึกก็โชยออกมา
“ฉันจะทำเอง”
เมิ่งว่านถังยื่นมือออกไปหยิบขวดยา “เธอทำเองช้าเกินไป ยาตัวนี้ต้องนวดไปด้วย แรงของเธอคงไม่พอหรอก”
ลู่ชิงเหยี่ยจับข้อเท้าของเธออีกครั้ง ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าว เมิ่งว่านถังกัดริมฝีปากแน่น พยายามอย่างมากที่จะไม่ส่งเสียงร้องออกมา
ร่างกายนี้เป็อะไรไปนะ?
ทำไมพอลู่ชิงเหยี่ยัั ถึงเหมือนมีติดไฟทันที
แรงของเขาไม่มาก อาจกล่าวได้ว่านวดแล้วรู้สึกสบายมาก แต่มันสบายเกินไป ทำให้เมิ่งว่านถังอยากจะหนีไป แต่อีกใจหนึ่งก็อยากดื่มด่ำไปกับมันด้วย
ดวงตาของเปล่งประกายวาบหวิว พวงแก้มแดงระเรื่อ ใบหน้าดูเคลิบเคลิ้ม
“ฉันจะนวดแขนให้ด้วย” เขาจับข้อมือของเธอ เมิ่งว่านถังราวกับตื่นจากภวังค์ พยายามดึงมือกลับอย่างประหม่า
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “อย่าขยับ”
เมิ่งว่านถังอดทนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างแ่เบา “พอแล้ว นอนได้แล้ว”
“รออีกหน่อย”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เมิ่งว่านถังรู้สึกว่าตัวเองคิดไปไกลแล้ว อยากจะตบหน้าตัวเองสักสองที เพื่อให้ตัวเองตั้งสติไว้
แต่เธอก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย
ถ้าเป็ฮั่วตงเซิงกับเฉินเจียวเจียว ป่านนี้คงจะเลยเถิดไปไกลแล้ว
ไม่เหมือนเธอที่เป็ตัวประกอบที่ไม่เคยได้กินเนื้อมาหลายพันปี แม้จะมีผู้ชายดี ๆ อยู่ข้างกาย แต่ก็กินไม่ได้
เฮ้อ!
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ช่างน่าโมโหเสียจริง
ตัวร้ายก็มีชีวิตจิตใจเหมือนกันนะ!
เมิ่งว่านถังเผลอหลับไป ไม่ใช่เพราะเธอไม่มีความพยายาม แต่เป็เพราะฝีมือนวดของลู่ชิงเหยี่ยดีเกินไปต่างหาก
เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งว่านถังลืมตาขึ้น ได้กลิ่นหอมของโจ๊ก ทั้งตัวรู้สึกสับสน ไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
ไม่นาน เธอจึงตระหนักได้ว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้ว
นี่คือประเทศจีนในยุค 1970
เมิ่งว่านถังเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง ตอนนี้เป็เวลาประมาณเจ็ดโมง เด็ก ๆ ทั้งสามคนหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงเธอคนเดียวที่นอนหลับอยู่บนเตียง
เธอลุกขึ้นนั่ง มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ลู่ชิงเหยี่ยกำลังพาลูกชายทั้งสามออกไปปลูกผัก
ผ่านไปสองสามนาที เมิ่งว่านถังก็ได้สติ เปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้า หวีผม แล้วออกไปข้างนอก เอามือแตะหน้าผากของเสี่ยวพ่าง จากนั้นก็ลูบหัวโกวต้าน
ดีแล้ว ร่างกายของเด็ก ๆ ก็กลับมาแข็งแรงดี แถมยังไม่มีไข้แล้ว
“ปลูกอะไรอยู่เหรอ?” เมิ่งว่านถังเอ่ยปากถามอย่างกระตือรือร้น
ลู่ชิงเหยี่ยตอบกลับ “แปลงข้างหน้าปลูกผักกาด ส่วนแปลงนี้ปลูกหัวไชเท้า”
“มือของคุณยังไม่หายดี ทำไมถึงมาทำงานล่ะ?” เมิ่งว่านถังเดินเข้าไปช่วยอย่างเป็ธรรมชาติ “ผักกาดนี่ต้องปลูกยังไง?”
“ปลูกแบบนี้”
ลู่ชิงเหยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าเธอจะเข้ามาช่วย พลางนึกถึงท่าทางที่ผิดแปลกของภรรยาเมื่อวานนี้ การที่เธอมาช่วยเขาในวันนี้ ก็ไม่ใช่เื่น่าแปลกใจเท่าไหร่นัก
เขาทำให้ดูเป็ตัวอย่าง เมิ่งว่านถังก็เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว
ทั้งสองคนช่วยกันทำงาน ย่อมเร็วกว่าทำคนเดียว
เพียงชั่วโมงเดียว ผักกาดก็ปลูกเสร็จหมดแล้ว
“โจ๊กน่าจะสุกแล้ว ไปกินข้าวก่อนเถอะ”
แป้งทอดที่ทำไว้เมื่อวานยังมีเหลืออยู่ หม้อโจ๊กเหนียว ๆ หนึ่งหม้อ กินคู่กับผักดองและไข่เจียวซอส เด็ก ๆ ทั้งสามคนกินอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนลู่ชิงเหยี่ยคนเดียวกินโจ๊กไปครึ่งชาม แต่กินแป้งทอดไปไม่กี่ชิ้น
เมิ่งว่านถังเห็นท่าทางของเขา ก็รู้ว่าเขายังกินไม่อิ่ม
“ที่บ้านยังมีบะหมี่อยู่ ทำไมตอนเช้าไม่ต้มบะหมี่กินล่ะ?” เมิ่งว่านถังสบตากับใครบางคน แล้วขมวดคิ้วถาม “อะไร? ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?”
โกวเซิงที่กินอิ่มแล้ว เช็ดปาก พลางพูดเสียงดังว่า “แม่ แม่ลืมแล้วเหรอ? ครั้งที่แล้วพ่อต้มบะหมี่กินตอนเช้า ก็โดนแม่ด่าไปตั้งครึ่งเดือน!”
1.04M
