บทที่ 20
ทาส
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย รอยยิ้มบนใบหน้าของหม่านสงก็สดใสมากขึ้น เขาดูเหมือนว่าเขาพร้อมที่จะเคลื่อนไหวแล้ว หม่านสงพูดกับหลินเว่ยว่า "ถูกต้อง น้องชายข้าเป็คนมีเหตุผล ในกรณีนี้จัดการฮ่าวเค่อซะ คนที่เหลือาเ็ทั้งหมดเป็โอกาสดีที่เราจะกำจัดพวกเขา
หลินเว่ยเห็นว่าหม่านสงรู้สึกตื่นเต้นและควบคุมตนเองไม่ได้ หลินเว่ยแสดงรอยยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้าของเขา เขาพยักหน้าและพูดว่า "อืม! ก็ได้"
"ดี! แต่ ... !" หม่านสงที่มีสีหน้าตื่นเต้น ไม่ได้ใส่ใจกับการแสดงออกของหลินเว่ย เมื่อเขาได้ยินว่าหลินเว่ยตกลงที่จะกำจัดฮ่าวเค่อ เขาก็พยักหน้าตอบรับเป็ผลทำให้เขาไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ
ไม่ใช่ว่าหม่านสงไม่อยากพูด แต่เขาไม่มีโอกาสที่จะได้พูดอีกต่อไป เมื่อเขาผงกศีรษะ แสงสีฟ้าก็กะพริบจากด้านข้างและพาดไปที่คอของเขา ทันใดนั้นกระแสเืก็พุ่งออกมา ทั้งศีรษะของเขาหลุดลงกับพื้นและกลิ้งไปบนพื้นหลายครั้ง
หากหลินเว่ยไม่ได้เตรียมตัวและหลบ ทั้งร่างของเขาก็จะเต็มไปด้วยเื
"เกิดอะไรขึ้น?"
ฮ่าวเค่อและคนอื่น ๆ รวมทั้งคนของหม่านสงก็ตกตะลึงอีกครั้ง เมื่อพวกเขาได้ยินข้อตกลงของหลินเว่ย พวกเขาก็เคร่งเครียดและเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ ผลก็คือพวกเขาถึงกับทิ้งอาวุธ เมื่อเห็นภาพการตายของหม่านสง
รองหัวหน้าหน่วยทหารรับจ้างโลกันตร์, ฮ่าวเค่อ และนักรบขั้นสามคนสุดท้ายตกตะลึงไปชั่วขณะ แล้วก็กลับมาได้สติอีกครั้ง หลังจากจ้องมองร่างของหม่านสงสักพัก เขาก็ตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็มองไปที่หลินเว่ยด้วยท่าทางใ และกลืนน้ำลายลงไป และพูดว่า "นั่น! เ้า ... เข้าใจผิดหรือไม่ นี่คือผู้บัญชาการหม่านสงของเรา?"
เมื่อได้ยินคำพูดของชายคนนั้น ปากของหลินเว่ยก็ขยับเล็กน้อย และพูดด้วยความเยาะเย้ย "เป็อะไรไป เ้าคิดว่าข้าจะสังหารคนผิดหรือ?"
“เอ่อ ... !” เมื่อได้ยินคำตอบของหลินเว่ย รองผู้บัญชาการของทหารรับจ้างโลกันตร์ ก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรออกมาดี
แต่ฮ่าวเค่อนั้นสงสัยและอดไม่ได้จนต้องถามหลินเว่ย ออกไปว่า "น้องชาย เ้าไม่เห็นด้วยกับหม่านสงหรือ? ทำไมจึงเป็เช่นนั้น"
สำหรับคำถามของฮ่าวเค่อ หลินเว่ยม้วนริมฝีปากของเขาและพูดด้วยความรังเกียจ: "ข้าไปตกลงกับหม่านสงั้แ่เมื่อไร? อีกอย่างข้านั้นสังหารลูกชายของเขาไป แต่กลับไม่ถือโทษโกรธข้า ซ้ำยังเสนอผลประโยชน์ให้ข้าอีกด้วย คนแบบนี้ไว้ใจไม่ได้!
ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเขาตายไป ข้าก็จะได้รับผลประโยชน์มากกว่าข้อเสนอที่เขามอบให้ข้าเสียอีก "
"หลังจากฟังคำอธิบายของหลินเว่ยแล้ว ฮ่าวเค่อก็เกิดความกลัวขึ้นในจิตใจ เขารู้ว่า หลินเว่ยมีปีศาจซ่อนอยู่ในร่างของเขา
ไม่ใช่ฮาวเค่อคนเดียวที่คิดเช่นนั้น แต่ทุกคนในปัจจุบันคิดเช่นนั้น สิ่งนี้สามารถเห็นได้จากการสังหารของหลินเว่ยนั้นโหดร้ายเกินไป
แน่นอนว่ามีข้อยกเว้นอย่างหนึ่งนั่นคือเฟยเอ๋อ เมื่อเห็นการตายของหม่านสง แม้ว่าจะมีอาการคลื่นไส้เล็กน้อย แต่ก็ยังะโโลดเต้นด้วยความดีใจ
“ข้ารู้ว่า.. เ้าจะไม่ร่วมมือกับคนชั่ว” เฟยเอ๋อกอดแขนของหลินเว่ยแน่น และมองไปที่หลินเว่ยด้วยรอยยิ้ม
“เอ่อ ... !” ทันใดนั้นหลินเว่ยราวกับถูกฟาดเข้าไปที่ศีรษะ เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมจาง ๆ แม้ว่าเขาจะยังเด็ก แต่เขาก็เริ่มเป็ผู้ใหญ่ บางเื่เขานั้น มีความเข้าใจมานานแล้ว ในตอนนี้เขารีบผละออกและก้าวถอยหลังด้วยความลำบากใจ
เพื่อปกปิดอารมณ์ของเขา หลินเว่ยจึงไปหานักรบขั้นสามของกองทหารรับจ้างโลกันตร์ โดยไม่รอให้เฟยเอ๋อพูดจบ ซึ่งชายคนนี้น่าจะเป็รองหัวหน้า
เมื่อเห็นหลินเว่ยเดินเข้ามาอยู่ข้าง ๆ เขา ชายคนนั้นรีบถอยหลังและถามว่า "เ้า้าอะไร?"
"สังหาร!" เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็ตอบเพียงสองคำด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแส
เมื่อหลินเว่ยพูดสองคำนี้ ชายคนนั้นก็ตื่นตระหนก หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงพูดกับหลินเว่ยว่า "เดี๋ยวก่อนข้าจะยอมเป็ทาสของเ้า"
“ข้าไม่เชื่อ!” สำหรับข้อเสนอของอีกฝ่าย หลินเว่ยส่ายหัวและปฏิเสธ
เมื่อเห็นการปฏิเสธของหลินเว่ย เถาจุนนักรบขั้นสามของฝ่ายทหารรับจ้างโลกันตร์ รีบพูดขึ้นว่า: "ข้ายินดีที่จะทำสัญญาข้ารับใช้กับท่าน ด้วยวิธีนี้ชีวิตและความตายของข้า จะอยู่ในมือของท่าน"
“สัญญาข้ารับใช้?” หลินเว่ยไม่รู้เื่นี้จริง ๆ แต่มีบางคนที่นี่ ที่น่าจะรู้เื่นี้
แน่นอนว่าเมื่อหลินเว่ยหันไปมองฮ่าวเค่อ อีกฝ่ายก็พยักหน้าและพูดว่า "เขาพูดถูกต้อง ตราบใดที่ทำสัญญากับผู้รับใช้หลัก ชีวิตและความตายของเขาจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเ้า ถ้าเ้า้าให้เขาตาย ก็สามารถทำได้ในชั่วอึดใจ
สัญญานี้ไม่ผูกพันกับเ้านาย ถ้าเ้าตาย คนที่ทำสัญญากับเ้าก็จะตายลงไปด้วย แต่หากว่าทาสตายลงไปจะไม่มีผลสืบเนื่องไปถึงเ้า .”
หลังจากฟังคำอธิบายของฮ่าวเค่อ หลินเว่ยก็พยักหน้าและมองไปที่นักรบขั้นสามและพูดด้วยรอยยิ้ม "ด้วยวิธีนี้สัญญาข้ารับใช้นั้นดีจริง ๆ มีนักรบขั้นสามมาเป็ทาส!"
"อืม! แล้ววิธีการจะทำอย่างไรกับสัญญารับใช้ ระดับนักรบขั้นสาม" หลินเว่ยไม่ได้ถามนักรบขั้นสามอีกฝ่าย แต่ยังคงถามฮ่าวเค่อ เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยทำสัญญากับใคร บางทีอาจจะถูกปกปิดข้อควรระวัง
"นี่เป็เื่ง่ายมาก แค่ให้เขาเปิดจิติญญาของเขา จากนั้นเ้าต้องใช้พลังจิตเพื่อประทับตราในจิติญญาของเขา อย่างไรก็ตามในขั้นตอนการประทับตรา เขาไม่สามารถต่อต้านได้ มิฉะนั้นมันจะไม่ประสบความสำเร็จ "ไม่มีอะไรต้องปิดบัง เกี่ยวกับวิธีการทำสัญญาข้ารับใช้ ดังนั้นฮ่าวเค่อจึงบอกกับหลินเว่ยตามตรง
"เอาล่ะ! มาเริ่มกันเลย หลินเว่ยพยักหน้าให้นักรบขั้นสาม
เมื่อได้รับอนุญาตจากหลินเว่ย นักรบขั้นสามนั่งขัดสมาธิ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พยักหน้าให้หลินเว่ยและหลับตาลง
ตามวิธีการสอนของฮ่าวเค่อ หลินเว่ยได้แบ่งพลังจิตที่อ่อนแอเข้าสู่สมองของเถาจุน ตรงไปยังจิตใจของอีกฝ่าย ได้อย่างราบรื่น เกิดเป็หมอกสีขาวสีเทาไร้รูปร่าง จากนั้นก็เริ่ม ประทับตราทาส ลงในหมอกสีขาวที่มีพลังิญญา ในตอนแรกอีกฝ่ายกรีดร้อง จากนั้นก็กลิ้งไปบนพื้นด้วยความเ็ป การประทับตราของหลินเว่ยได้รับการต่อต้านอย่างมาก แน่นอนว่าหลินเว่ยรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความตั้งใจแต่เป็ปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณของร่างกาย
แม้ว่าจะเป็ครั้งแรกของหลินเว่ยในการประทับตรา แต่หลินเว่ยก็ยังคงทำสำเร็จ หลังจากความล้มเหลวถึงสองครั้ง โชคดีที่เถาจุนให้ความร่วมมือเป็อย่างดี ั้แ่ต้นจนจบและไม่มีการต่อต้านเลย ถึงกระนั้นเขาก็แทบจะใช้ความแข็งแกร่งทางจิตใจของหลินเว่ยจนหมด แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ขัดขืน แต่เขาก็เป็นักรบขั้นสาม ซึ่งมีระดับสูงกว่าหลินเว่ย ดังนั้นความแข็งแกร่งทางจิติญญาก็ยังสูงกว่าหลินเว่ยมาก
204
