“ไปด้วยกันสิ”
ไบร์ทชวนซี
“เหอะ”
ซีกลอกตา
“เอาแบบนั้นก็ได้”
ซีพึมพำและรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที
จากนั้นก็แล้วเดินตามพวกเขาไป
เขาะโไปกอดคอระหว่างกลาง
เพื่อเว้นระยะห่างของทั้งสอง
“อะไร!!ก็ชวนให้ไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ?
ก็ไปสิ!!”
ซีหันซ้ายหันขวามองหน้าของทั้งสองที่ทำสีหน้าใ
และพูดอย่างไม่ใส่ใจ
ทั้งสามเดินไปที่กองไฟด้วยกัน
โดยการที่มีซีกอดคอของไบร์ทและไอยูอยู่
คนที่อยู่รอบกองไฟ
ก็มองทั้งสามด้วยความแปลกใจ
พวกเขาไม่เคยเห็นซี
ใกล้ชิดกับใครขนาดนั้นมาก่อน
แม้แต่ยุนก็ยังไม่เคยเดินกอดคอกันมาก่อน
“นั่นมันอะไรกัน”
ธันย์รู้สึกขนลุกซู่
“อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกหนาวขึ้นมา”
ธันย์ลูบแขนตัวเองอย่างช่วยไม่ได้
และรุ่งเช้าของการเข้าค่ายวันสุดท้ายก็มาถึง
หลังจากไปเก็บใบชากินอาหารเช้า
ไปเดินดูสถานที่แปรรูปของบริษัท
ก็ได้ไปพบปะกับพนักงานที่เคยเป็รุ่นพี่
ที่เคยเรียนมหาลัยนี้เหมือนกัน
พวกเขาดูจะรักในงานที่ตัวเองทำ
และภูมิใจกับมันเป็อย่างมาก
จากนั้นก็เดินทางกลับมหาลัย
หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ
ทุกคนดูเหนื่อยและหมดแรงกันเป็พิเศษ
และเนื่องจากไม่มีกิจกรรมบนรถ
ทุกคนก็พร้อมใจกันหลับ
และมาถึงมหาลัยประมาณ4โมงเย็น
เมื่อลงจากรถต่างคนต่างแยกย้ายกัน
กลับไปพักผ่อนอย่างหมดแรง
ไอยูและมีอาร์ตัดสินใจที่จะกลับบ้าน
แล้วค่อยมาอยู่หอในวันรุ่งขึ้น
เพราะไอยูเป็ห่วงแอลเค
ถึงแม้ว่าเขาจะมีคุณป้าเซร่าอยู่ใกล้ๆ
แต่เธอก็อดเป็ห่วงไม่ได้อยู่ดี
ส่วนมีอาร์ก็ได้ทิวมารับ
ซึ่งพวกเขามีนัดกินข้าวกันทั้งสองครอบครัว
ไอยูมาถึงบ้านก็เกือบจะ6 โมงเย็นไปแล้ว
เธอเดินเข้าบ้านอย่างหมดแรงและดูเหนื่อยล้า
“อ้าวนึกว่าจะนอนที่หอพักซะอีก”
แอลเคทักหญิงสาวที่เดินอย่างไร้ิญญาเข้ามาในบ้าน
“มีอะไรให้กินไหม”
ไอยูถามโดยไม่สนใจคำถามของอีกฝ่าย
“มีสิ คุณป้าเซร่ากำลังทำอยู่
รอก่อนนะ”
แอลเคบอกอย่างเป็ห่วง
“อือ”
ไอยูทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา
“อือ คิดถึงจัง บ้านของฉัน”
ไอยูเอนตัวนอนเหยียดยาวบนโซฟาอย่างคิดถึง
เพียงแค่อาทิตย์เดียว
เธอก็คิดถึงบ้านหลังนี้ซะแล้ว
มันก็ไม่แปลกเพราะในบ้านหลังนี้
มีแต่ความทรงจำดีๆ ทั้งนั้น
มีบางครั้งที่พี่อึนโฮมาเที่ยวที่บ้าน
เพราะพ่อของเราเป็เพื่อนสนิทกัน
.......................
ย้อนไปในความทรงจำ
“พี่อึนโฮ หนูจะแต่งงานกับพี่”
ไอยูพูดกับเด็กหนุ่มรูปร่างใหญ่โต
“นี่โตถึงขนาด
รู้จักการแต่งงานแล้วเหรอเนี่ย”
อึนโฮเอื้อมมือไปขยี้หัว
ของเด็กสาวตัวน้อยเบาๆ
“พอโตขึ้น พี่ต้องแต่งงานกับหนูนะคะ”
ไอยูพูดย้ำด้วยรอยยิ้มที่สดใส
“ครับ ๆ แต่ว่าวันนี้
พี่พาเพื่อนใหม่มาด้วยนะมานี่สิ!!”
เขากวักมือเรียกเด็กชายตัวเล็กๆ
ที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน
หน้าตาของเขาดูจะไม่สบอารมณ์
“ทักทายกันซะสิ”
อึนโฮบอกเด็กชายคนนั้น
“หวัดดี”
ไอยูทักทายเขาด้วยรอยยิ้มที่ร่าเริง
“อื้ม”
เขาตอบรับเรียบๆ
“เขาเป็ลูกพี่ลูกน้องกับพี่เอง
หน้าเราเหมือนกันไหม?”
อึนโฮนั่งเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆ กับเด็กชาย
“ไม่เหมือนเลยสักนิด”
ไอยูส่ายหน้าและตอบอย่างใสซื่อ
“ว้าว ตาสวยจัง”
ไอยูชะเง้อหน้าไปมองใกล้ๆ เด็กชายคนนั้น
ดวงตาของเขามันเป็เอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนใคร
เขาทำหน้าใ
แต่ก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหน
และไม่ได้ผลักไสหรือหวาดกลัวเธอ
“เธอก็....”
เขาพึมพำเบาๆ
“หะ?”
ไอยูไม่ได้ยินที่เขาพูด
“..........”
เขาจึงมองหน้าไอยูด้วยสายตาเอาเื่
“เรามากินขนมกันไหม?”
อึนโฮยกถุงขนมขึ้น
ซึ่งด้านในเป็ขนมไทยหลากหลายชนิด
“ว้าว เพราะแบบนี้
ไอยูเลยอยากแต่งงานกับพี่”
เธอวิ่งเข้าไปดูถุงขนมอย่างตื่นเต้น
“นี่ที่จะแต่งกับพี่
แค่เพราะขนมเหรอ?”
อึนโฮเลิกคิ้วถาม
“ใช่แล้ว”
เธอตอบอย่างมั่นใจ
“ถ้าคนอื่นเอาขนมมาให้
ก็จะแต่งกับคนอื่นเหรอ?”
อึนโฮถามอย่างสงสัย
“ใช่อยู่แล้ว”
ไอยูตอบโดยไม่ต้องคิด
“ฮ่า ๆ ๆ”
เสียงหลุดขำดังมาจากเด็กชายคนนั้น
“..........”
แต่เมื่อไอยูหันไป
เขาก็ทำเหมือนว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น
“โอเค ๆ เรามากินกันเถอะ”
อึนโฮวางขนมลงบนโต๊ะ
และเรียกทั้งสองไปกิน
......................
“เป็ความทรงจำที่ตลกดีเหมือนกันนะ”
ไอยูพึมพำ
“พี่เขาคงลืมฉันไปแล้ว”
749
![Sorry คนนี้หวง [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607350514_82187409.webp)
