เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        เช้าวันที่สิบเจ็ดเดือนหนึ่ง

        ทิงเสวี่ยรีบกินข้าวแต่เช้าตรู่ จากนั้นก็สะพายกระเป๋านักเรียน

        ฮัมเพลงเดินฝ่าแสงอาทิตย์ยามเช้าอันสดใส มุ่งหน้าไปโรงเรียนอย่างเบิกบานใจ

        หากไม่ใช่เพราะร่างกายยังไม่มีเรี่ยวแรง เธอคงจะก้าวเท้าเดินเร็วกว่านี้เป็นแน่

        บ้านของทิงเสวี่ยอยู่ห่างจากโรงเรียนเพียงเดินเท้าสิบนาที ไม่นานก็มาถึง

        เมื่อก้าวเข้าสู่ประตูโรงเรียน มองเห็นต้นตงชิงเขียวชอุ่มสองข้างทาง

        ทิงเสวี่ยก็พลันรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง

        แม้ว่าเธอจะจากที่นี่ไปนานถึงสองภพชาติ รวมเวลากว่าสามสิบปี

        แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ยังคงเหมือนกับภาพในความทรงจำส่วนลึกไม่ผิดเพี้ยน

        ลานโรงเรียนกว้างขวางมาก เป็นลานดินอัดแน่นเรียบเสมอ

        ด้านหน้าเป็นอาคารเรียนของนักเรียน ส่วนด้านหลังเป็นห้องพักครู

        และมีห้องเรียนอีกสองสามห้อง รวมถึงห้องสมุดที่เรียกว่าห้องอ่านหนังสือ

        ทว่าภายในกลับมีหนังสืออยู่ไม่มากนัก

        ห้องเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งห้องที่ทิงเสวี่ยเรียนอยู่นั้น ติดกับห้องพักครูพอดี

        ภายในห้องเรียนมีขนาดใหญ่มาก สามารถจุนักเรียนได้ถึงห้าสิบหกสิบคน

        ก่อนก้าวเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 คนหนุ่มสาวในชนบทส่วนใหญ่ออกไปทำงานต่างถิ่น

        หรือไปแสวงหาความก้าวหน้าข้างนอกน้อยมาก ลูกหลานของพวกเขาจึงเรียนหนังสืออยู่ในชนบท

        ด้วยเหตุนี้ โรงเรียนในชนบทสมัยนั้นจึงประสบปัญหาห้องเรียนไม่เพียงพอต่อนักเรียนที่มีจำนวนมากเกินไป

        ทว่าอีกยี่สิบสามสิบปีต่อมา สถานการณ์กลับตาลปัตร

        ประชากรในชนบทจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่เมือง ทำให้เกิดปัญหาห้องเรียนแออัดในเขตเมือง

        ส่วนโรงเรียนในชนบทกลับเงียบเหงาจนแทบจะจับนกกระจอกได้

        มักจะเห็นข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ว่าโรงเรียนประถมในหมู่บ้านนั้นหมู่บ้านนี้มีนักเรียนเหลือเพียงหลักหน่วย

        ตอนที่ทิงเสวี่ยเดินเข้าห้องเรียน เพื่อนนักเรียนส่วนใหญ่ก็มาถึงแล้ว

        เนื่องจากเพิ่งพ้นช่วงปีใหม่มา นักเรียนส่วนใหญ่จึงสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ใส่ฉลองเทศกาล

        แน่นอนว่าย่อมมีบางคนที่ครอบครัวฐานะยากจน เสื้อผ้าที่สวมจึงยังคงเป็นชุดเก่า

        เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมส่วนใหญ่ตัดเย็บจากช่างแถวนั้น ซึ่งดูค่อนข้างเชย

        ส่วนทิงเสวี่ยสวมชุดสำเร็จรูปสีส้มที่ซื้อมาจากในตัวอำเภอ

        เป็นชุดที่หลิวกุ้ยหลานซื้อให้เธอก่อนปีใหม่

        เสื้อผ้าไม่เพียงพอดีตัว แต่รูปแบบยังทันสมัย สีสันสวยงามสะดุดตา

        “ว้าว หลินทิงเสวี่ย เสื้อผ้าของเธอสวยจังเลยนะ ไปตัดที่ไหนมาเหรอ?”

        คนพูดคือเด็กหญิงร่างท้วมผิวคล้ำเล็กน้อยที่นั่งอยู่ด้านหลังทิงเสวี่ย

        ทิงเสวี่ยยิ้มบางๆ ให้เด็กหญิงคนนั้น แล้วชี้ไปที่เสื้อผ้าบนตัวพลางตอบ

        “นี่ไม่ได้สั่งตัดหรอก แต่ซื้อแบบสำเร็จรูปมาจากในเมืองน่ะ”

        ในห้องเรียนมีเพียงเสื้อผ้าของเธอที่สวยโดดเด่นที่สุด ทิงเสวี่ยจึงอดภูมิใจไม่ได้

        เพื่อนนักเรียนหลายคนต่างมองเธอด้วยสายตาอิจฉา

        เนื่องจากทิงเสวี่ยตัวเล็ก ประกอบกับเรียนเก่ง จึงเป็นที่โปรดปรานของครูเป็นพิเศษ

        เธอจึงได้นั่งหน้าสุดของแถวกลาง โต๊ะเรียนของเธออยู่ติดกับโต๊ะบรรยายของครูพอดี

        การได้นั่งตรงนี้ก็ดีอยู่หรอก มองเห็นกระดานดำชัดเจน แถมยังได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากครู

        แต่ก็มีข้อเสียอยู่บ้าง นั่นคือเวลาเรียนจะเหม่อลอยไม่ได้เลย

        อยู่ใต้จมูกครูขนาดนี้ ยังคิดจะซุกซนอีก ไม่อยากอยู่ดีหรืออย่างไร     

        ปกติเวลาทิงเสวี่ยเขียนหนังสือ แค่ไม่ตั้งใจนิดเดียวก็จะถูกครูเตือนและถูกเรียกชื่อแล้ว

        เพื่อนร่วมโต๊ะของทิงเสวี่ยคือ สวี่หัวลี่ บ้านของเธออยู่ที่หมู่บ้านซงหยวน

        ทั้งสองคนสูงพอๆ กัน แต่สวี่หัวลี่ผอมกว่าทิงเสวี่ยเสียอีก แถมยังดูเหมือนเด็กขาดสารอาหาร

        สวี่หัวลี่ยังมีพี่ชายฝาแฝดชื่อ สวี่หัวหลง

        แม้จะเป็นฝาแฝดชายหญิงแต่รูปลักษณ์กลับแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

        คนหนึ่งขาดสารอาหาร ส่วนอีกคนก็อุดมสมบูรณ์จนเกินไป

        สวี่หัวหลงตัวอ้วนและสูงกว่าสวี่หัวลี่มาก เขาจึงได้นั่งอยู่แถวกลางห้อง

        ทว่าสวี่หัวหลงเรียนไม่เก่งเท่าสวี่หัวลี่

        ผลการเรียนของสวี่หัวลี่แม้จะไม่โดดเด่นเท่าทิงเสวี่ย แต่ก็ยังดีกว่าสวี่หัวหลงแบบเทียบกันไม่ติด

        ในห้องเรียน สวี่หัวหลงกับหวงเทามักผลัดกันครองตำแหน่งที่โหล่เสมอ

        “ทิงเสวี่ย เสื้อผ้าชุดนี้ของเธอสวยจริงๆ นะ เธอใส่แล้วเหมือนนางฟ้ามาจุติเลยล่ะ”

        มือของสวี่หัวลี่ลูบไล้เสื้อผ้าของทิงเสวี่ยไปมาด้วยความชื่นชม

        ปกติทิงเสวี่ยค่อนข้างรักความสะอาด ไม่ชอบให้ใครมาจับเสื้อผ้าแบบนี้

        แต่เพราะคนทำคือสวี่หัวลี่ เธอจึงไม่ถือสา

        “ฮ่าๆ นางฟ้าเลยเหรอ เธอเคยเห็นนางฟ้าตัวเตี้ยเท่าฉันด้วยเหรอ?”

        สวี่หัวลี่แย้ง “ตอนนี้เธอเตี้ย แต่ต่อไปก็ต้องสูงขึ้นเองแหละ”

        ทิงเสวี่ยยิ้มให้สวี่หัวลี่ ก่อนล้วงลูกอมเม็ดหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อยัดใส่มืออีกฝ่าย

        แล้วกระซิบเสียงเบา “รีบกินซะนะ อย่าให้สวี่หัวหลงเห็นเข้าล่ะ”

        สวี่หัวลี่พยักหน้าหงึกหงัก “ทิงเสวี่ย เธอใจดีกับฉันจังเลย!”

        ทิงเสวี่ยตอบ “แน่นอนสิ ก็เธอเป็นเพื่อนซี้ของฉันนี่นา ฉันก็ต้องดีกับเธออยู่แล้ว”

        “เพื่อนซี้คืออะไรเหรอ?” สวี่หัวลี่ถามอย่างงุนงง

        ทิงเสวี่ยรีบอธิบาย “เพื่อนซี้ก็คือเพื่อนสนิท พี่น้องที่รู้ใจไงล่ะ ลี่ลี่ เธอว่าพวกเราเป็นเพื่อนซี้กันไหม?”

        สวี่หัวลี่พยักหน้ารับ “อืม พวกเราเป็นเพื่อนซี้กัน เพื่อนซี้ที่ดีต่อกัน”

        สวี่หัวลี่ซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะเรียนแล้วแกะลูกอมที่ทิงเสวี่ยให้ ก่อนจะรีบโยนเข้าปากอย่างรวดเร็ว

        ครอบครัวของสวี่หัวลี่ฐานะไม่ค่อยดีนัก พ่อแม่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวอย่างหนัก

        ทั้งที่สวี่หัวลี่กับสวี่หัวหลงเป็นฝาแฝดชายหญิง แต่ความรักที่ได้รับกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

        ของอร่อยที่บ้านทั้งหมดตกเป็นของสวี่หัวหลง สวี่หัวลี่ทำได้เพียงรอเก็บของเหลือ

        แต่ถ้าสวี่หัวหลงกินไม่เหลือ เธอก็ได้แต่มองตาปริบๆ กลืนน้ำลายลงคอเท่านั้น

        เพราะความลำเอียงอย่างรุนแรงของพ่อแม่ ถึงทำให้สวี่หัวหลงอ้วนพีราวกับหมู ส่วนสวี่หัวลี่กลับผอมแห้งเหมือนลิง

        ทิงเสวี่ยจำได้ว่าชาติก่อนตอนเธออายุสามสิบปีและได้กลับมาที่นี่ เคยถามไถ่ถึงความเป็นไปของสวี่หัวลี่

        ชีวิตในชาติก่อนของสวี่หัวลี่ เปรียบเสมือนบันไดให้พี่ชายไม่เอาถ่านอย่างสวี่หัวหลงเหยียบย่ำขึ้นไป

        พอจบมัธยมต้น สวี่หัวลี่สอบเข้าโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของอำเภอได้

        ส่วนสวี่หัวหลงสอบได้คะแนนย่ำแย่ อย่าว่าแต่โรงเรียนมัธยมปลายเลย แม้แต่โรงเรียนอาชีวะก็ยังไม่อยากจะรับ

        เพื่อให้ลูกชายสุดที่รักได้เรียนต่อมัธยมปลาย

        พ่อแม่ตระกูลสวี่จึงวิ่งเต้นหาโรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่ง

        แล้วยัดเยียดให้สวี่หัวลี่ที่เรียนเก่งเข้าไปเรียนด้วยกัน

        การทำเช่นนั้นช่วยลดค่าเล่าเรียนลงได้ส่วนหนึ่ง เพราะผลการเรียนของสวี่หัวลี่ดีมาก

        สำหรับโรงเรียนเอกชนแล้ว การมีนักเรียนเก่งๆ เช่นนี้ก็เท่ากับมีป้ายโฆษณาเดินได้นั่นเอง

        ใครว่าโรงเรียนเอกชนที่ใช้เงินเข้าจะมีแต่นักเรียนหางแถว

        ดูสิว่าที่นี่ก็มีเทพวิชาการที่เก่งกาจทัดเทียมกับโรงเรียนรัฐบาลชั้นนำเหมือนกัน

        ที่โรงเรียนเอกชนแห่งนั้น สวี่หัวลี่ยังคงเรียนดีเหมือนเดิม จนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนสูงถึงหกร้อยยี่สิบห้าคะแนน

        ส่วนสวี่หัวหลงก็ยังคงคอนเซปต์เดิม สอบได้เพียงสามร้อยสิบสองคะแนน

        อย่าว่าแต่ปริญญาตรีเลย คะแนนแค่นี้แม้แต่อนุปริญญาก็ยังยากจะรับไหว

        พ่อแม่ตระกูลสวี่จำใจส่งเสียสวี่หัวลี่เรียนต่อมหาวิทยาลัยชื่อดัง

        ส่วนสวี่หัวหลงก็ไปเรียนมหาวิทยาลัยห้องแถวที่ใช้เงินยัดเข้าได้

        หลังเรียนจบ สวี่หัวหลงก็เกาะพ่อแม่กินอยู่ที่บ้าน เปลี่ยนงานปีละเป็นสิบหน

        ส่วนสวี่หัวลี่ทำงานที่เมืองเอกของมณฑล และกลายเป็นตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่ของครอบครัว

        สวี่หัวลี่กลายเป็น "น้องสาวผู้เสียสละเพื่อพี่ชาย" อย่างสมบูรณ์แบบ

        ทั้งที่เงินเดือนเธอไม่น้อย แต่กลับต้องสวมเสื้อผ้าแบกะดิน ใช้เครื่องสำอางราคาถูกที่สุด

        และเช่าห้องอยู่รวมกับเพื่อนผู้หญิงอีกหลายคน

        เงินที่ประหยัดได้ทั้งหมดถูกส่งกลับบ้านไปเลี้ยงดูพ่อแม่และพี่ชายที่ไม่เอาถ่าน

        และเพราะถูกครอบครัวเช่นนี้ฉุดรั้งไว้ แม้เธอจะหน้าตาดีและการงานมั่นคง

        แต่สุดท้ายก็กลายเป็นสาวเทื้อวัยสามสิบปีที่ยังไม่ได้แต่งงาน