การหารือวางแผนสิ่งต่างๆ ของถังหลี่ วันนี้กินเวลานานจวบจนย่ำค่ำ จึงได้กลับมายังที่พัก เมื่อเขามาถึงภาพที่เห็นก็คือ หยวนอิงนั่งดื่มสุราหน้าตาขึ้นสีแดงระเรื่อ สายตาที่จ้องมองมาหวานเยิ้มชวนให้คนคิดอยากทำมิดีมิร้าย
“เหตุใดจึงมานั่งดื่มสุราเพียงลำพัง” ถังหลี่เอ่ยถามขึ้นด้วยความแปลกใจ
“ไม่มีอะไร วันนี้น้องเล็กนำยาและสุรามาให้ ข้าเลยอยากจะลองดื่มสักหน่อย”
“ท่านมาดื่มด้วยกันมั้ย” หยวนอิงหารู้ไม่ว่า ท่าทีแย้มยิ้มชม้อยชม้ายชายตามองมาเช่นนี้ ส่งผลให้คนตรงหน้าเริ่มใจสั่นไหว ต้องใช้ความพยายามอดทนอดกลั้นมากแค่ไหน ที่จะไม่จับอีกฝ่ายกดลงกับโต๊ะ
“ย่อมได้” ถังหลี่ตอบตกลงขณะก้าวไปนั่งลงข้างๆ
“อาการเ้า เป็เช่นไรบ้างแล้ว”
“ใกล้หายสนิท มีเพียงรอยแผลขูดขีดเล็กๆ เท่านั้น วันนี้น้องเล็กเอายามาให้ หลังจากทาลงไปาแแทบจะหายสนิทอย่างรวดเร็ว ไม่มีอะไรน่ากังวล” หยวนอิงอธิบายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ยามกล่าวถึงรั่วซี
“น้องเล็กของเ้า ช่างดีกับเ้าจริงๆ” ถังหลี่ยังคงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ถึงแม้จะรู้ว่ารั่วซีเป็คนของใครแล้วก็ตาม อีกทั้งยังเป็น้องร่วมสาบานของหยวนอิง แต่เขาก็อดหึงหวงเล็กน้อยไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่หยวนอิงกล่าวถึงรั่วซีแววตาของหยวนอิงมักปรากฏความอ่อนโยนปนเอ็นดู
“แน่นอนสิน้องเล็กของข้าดีกับข้าเสมอ หากไม่ได้น้องเล็กช่วยไว้ข้าคงไม่รอดมาจนถึงทุกวันนี้”
‘หากไม่ได้สามีของเ้าช่วยตระเตรียมวางแผน แอบช่วยอยู่ลับๆ เ้าจะมานั่งอยู่ตรงนี้ได้หรือไร’ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ถังหลี่จึงหยิบสุราเทเข้าปากจอกแล้วจอกเล่า
ต่างคนต่างไม่พูดไม่จานั่งเงียบๆ มองหน้ากันและกรอกสุราเข้าปาก
จนเมื่อหยวนอิงเริ่มมึนเมา ความกล้าจากแรงฤทธิ์สุราก็ผลักดันให้เขาทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน
“พี่หลี่ท่านมีคนรักหรือไม่ ดูเหมือนว่าข้าจะไม่เคยถามท่านมาก่อน” หยวนอิงกล่าวขณะสายตาหวานเยิ้มจ้องมองไปยังถังหลี่ที่เฝ้ารอคอยคำตอบ
‘ก็เ้าไงล่ะ’ ถังหลี่คิดแต่ก็ไม่ตอบสิ่งใดออกมา เพียงเอ่ยถามกลับ
“แล้วเ้าเล่า มีคนที่ชอบหรือไม่”
“ข้าถามท่านก่อน” หยวนอิงทำท่ากระเง้ากระงอดขณะกล่าว
“แต่ข้าอยากฟังคำตอบจากเ้าก่อน” ถังหลี่ยังคงทำใจแข็งไม่ยอมตอบ เขาชอบหยวนอิงท่าทางเช่นนี้ยิ่ง จึงตั้งใจตีรวนไม่ยอมตอบคำถามอีกฝ่าย
“เช่นนั้นข้าไม่อยากรู้ก็ได้” หยวนอิงกล่าวด้วยน้ำเสียงงอนๆ สะบัดหน้าเสมองไปทางอื่น
ถังหลี่แสร้งทำไม่เห็นท่าทีของอีกฝ่าย แต่ในความเป็จริงสายตาของเขาไม่อาจละไปจากท่าทีอันแสนน่ารักน่าชังนี้ได้เลย
ความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งสองอีกรอบหนึ่ง จนในที่สุดหยวนอิงก็อดทนไม่ได้ เขาหวนคิดถึงคำแนะนำของรั่วซี จึงกล่าวขึ้น
“พี่หลี่ข้ารู้สึกมึนเมาท่านช่วยพยุงข้าเข้าห้องได้หรือไม่”
ถังหลี่จ้องมองหยวนอิงครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับและลุกขึ้นเดินเข้าไปประคองอีกฝ่าย พากันเข้าห้องนอน เมื่อมาถึงบริเวณใกล้เตียงนอน หยวนอิงแกล้งซวนเซล้มลงบนที่นอนโดยดึงถังหลี่ให้ล้มตามลงมาด้วย
หยวนอิงปรายตาขึ้นมองอีกฝ่าย ซึ่งขณะนี้ทาบทับอยู่บนตัวเขา
ถังหลี่จ้องมองสบตาหวานเยิ้มของคนตรงหน้า จนในที่สุดความอดทนอดกลั้นตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ได้พังทลายลง
2K
