ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

บาสยืนอยู่ที่ราวระเบียง กลางดึกที่เงียบสงัด คิดจะแอบย่องไปห้องเอิงสักหน่อย อยากแกล้งยายตัวดีก่อนนอน แต่พอเห็นว่าเธอกำลังหลับอยู่ก็เดินกลับมา บาสมองไปถนน ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนไม่มีรถวิ่งบนถนนสักคัน นานๆทีจะมีมอเตอร์ไซค์ขับผ่าน ยังคิดถึงเรื่องเมื่อตอนบ่าย ครั้งแรกที่เสียให้กับเอิง ตอนแรกก็เสียใจที่ทำแบบนั้น แต่มันแค่ครู่เดียวก่อนจะเปลี่ยนเป็นความสุข ถึงแม้ลึกๆจะมีพี่บีสอยู่ แอบหวังเล็กๆว่าเธอจะหันมามองบ้าง ทว่าความจริงนั้นต่างจากที่คิด พี่บีสมากินจิ้มจุ่มก็บ่อยแต่ความสัมพันธ์ยังไม่คืบหน้า อีกทั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนของเธอก็ทำเหมือนคนไม่รู้จัก นี่เลยทำให้บาสไม่รู้ว่าจะมองเธอยังไง สุดท้ายเลยบอกกลับตัวเองให้ตัดใจซะ ตอนนี้เริ่มต้นชีวิตใหม่ มีแฟนอายุเท่ากัน หน้าตาจัดว่าน่ารัก ผิวขาว ตากลมโต ถึงแม้เอิงจะขี้เล่นไปสักหน่อยแต่บาสก็เข้าใจเด็กวัยนี้
ตอนนี้ร้านจิ้มจุ่มคนติดหนึบแล้ว แต่ละวันจึงมีลูกค้าเข้ามานั่งเนืองแน่น โดยส่วนมากจะเป็นนักเรียนหรือไม่ก็มากันเป็นครอบครัว และวันนี้ที่ไม่มีเอิงถึงกับวิ่งวุ่น แต่ไม่ถึงกับวุ่นวายจนขาพันกัน แล้วก็มาถึงวันเปิดโรงเรียน บาสยืนอยู่หน้าร้าน ไม่สินั่งบนเก้าอี้ต่างหาก เขากำลังมองเด็กนักเรียนเข้าๆออกๆประตูหลังโรงเรียนด้วยดวงตาเป็นประกายในใจเต้นกระหน่ำราวกับมีกลองชุดตีดังตึงๆ “ขายจิ้มจุ่มก็ดี แต่ว่าขายหมูปิ้งตอนเช้าอีกก็ดีเหมือนกัน” บาสคิดถึงหมูปิ้งเมื่อเห็นนักเรียนเหล่านั้น คิดถึงตอนขายอยู่หน้าโรงเรียนดอนมด ตอนนั้นใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็ขายหมดแล้ว รายได้วันละสองพันสามพันเห็นจะได้ และยิ่งเห็นจำนวนของนักเรียนที่ล้นหลามในใจบาสพลันสั่นสะท้าน คิดไม่ออกเลยว่าหากตั้งขายจะได้วันละกี่พัน อย่างน้อยคงได้มากกว่าขายหน้าโรงเรียนดอนมด! เมื่อดูจากจำนวนนักเรียนแล้วบาสคิดว่าวันละหกเจ็ดพันน่าจะถึง นี่ไม่ได้พูดกินจริงเลย เพราะหมูปิ้งขายง่ายอยู่แล้ว โดยเฉพาะช่วงเช้าอย่างตอนนี้ อีกอย่างทำเลก็ดีด้วย
บาสสามารถขายหมูปิ้งหนาร้านจิ้มจุ่มได้ เพียงตั้งเตาแล้วปิ้งหมู นักเรียนเดินมาเข้าประตูหลังก็จะหยุดซื้อก่อนเข้าโรงเรียนพร้อมกับข้าวเหนียวร้อนๆ ความคิดนี้ไม่เลวเลย เพราะบางคนก็รีบตื่นเช้ามาตั้งแต่ตีห้า ขึ้นรถไฟหลายกิโลเพื่อมาโรงเรียน หรือไม่ก็ขึ้นรถสองแถวด้วยความเร่งด่วน เด็กนักเรียนยังไม่ได้ทานข้าวเช้า แล้วอะไรล่ะที่สามารถดับกระหายให้กับพวกเขาได้? โดยส่วนใหญ่แล้วพวกเขาจะกินนมและขนมปังห้าบาทประทังความหิว แต่...มันจะไปอิ่มท้องได้ยังไง ต้องข้าวเหนียวร้อนๆกับหมูปิ้งสิ และยังมีตับไก่ปิ้งด้วย แค่นี้ก็อิ่มจนถึงเที่ยงวัน นั่งเรียนอย่างสบายใจ ไม่เหมือนกับกินนมและขนมปังชิ้นเล็ก บางคนถึงกับนั่งเหม่อตลอดช่วงเช้ากว่าจะถึงเที่ยงก็เรียนไม่รู้เรื่องยิ่งคิดเท่าไหร่ดวงตาบาสยิ่งเป็นประกาย! ตัดสินใจได้เเล้ว!ขายหมูปิ้งอีกครั้ง!
“บาส...แต่งตัวเสร็จแล้วเหรอ” คนที่เข้ามาในร้านไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเอิง สาวข้างบ้าน...และตอนนี้ยังเป็นแฟนของเขา “อื้ม แล้วเป็นไงบ้าง” บาสมองเอิงยิ้มๆ ในใจรู้สึกหวิวๆทุกครั้งที่มองเอิง สำหรับบาสแล้วนี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีแฟนเป็นเด็กนักเรียน อีกทั้งยังเป็นเด็กอายุ 15-16 ปี ไม่สิอาจจะเรียกได้ว่าเธอเป็นแฟนคนแรกเลยก็ว่าได้ เพราะชีวิตก่อนหน้าย้อนเวลาของเขาห่วยมาก ค่ากินค่าใช้จ่ายตัวเองยังไม่พอใช้ เพราะงั้นจึงไม่มีใครสนใจเขา ต้องทนอยู่เดียวดาย กระทั่งย้อนเวลา...“หมายถึงอะไรล่ะ?” เอิงทำหน้างงๆ กระพริบตาปริบๆอย่างไร้เดียงสา“ก็....หายเจ็บแล้วใช่ปะ” พูดถึงตรงนี้สายตาเด็กหนุ่มก็ไล่ต่ำลงมาที่กระโปรง เอิงที่เห็นอย่างนั้นก็ขบฟันด้วยความโกรธ“ยังจะมาถามอีก ก็เล่นไม่ได้พักแบบนั้นจะไม่ให้เจ็บได้ไง! แล้วอาทิตย์นี้นะไม่ต้องเอาเลยนะ ฮึ่ม!” “หา...พูดจริงดิ” บาสถึงกับใจหาย ใช้สายตาน่าสงสารอ้อนวอนเอิง แต่มีเหรอที่เธอจะเห็นใจ เเค่นเสียงเย็นทีหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า“อย่า! อย่าทำสายตาแบบนี้ พอทำแบบนี้ทุกทีก็พูดว่าเบาๆ แต่ทุกครั้งบาสไม่สนใจอะไรเลย ชิ!” บาสถึงกับยิ้มเจื่อน โดยสรุปแม้เขาจะมีอายุมากกว่าเอิง ทว่าประสบการณ์เรื่องบนเตียงแบบนี้ไม่ได้มีนัก โดยเฉพาะเอิงเป็นนักเรียนด้วยแล้ว ความสาวความสดและสิ่งต่างๆทำให้บาสใจสั่น สุดท้ายก็หลายยกเป็นธรรมดา แต่อย่างใดก็ตามเอิงกลับไม่ชอบเลย บาสเองก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเหมือนกัน ตอนนี้ทำได้เพียงถอนหายใจเฮือกหนึ่งเอิงแสยะยิ้ม เมื่อเห็นเขานั่งหงอยซะบ้างก็มีความสุข ใจอยากจะแกล้งอีกหน่อยทว่าเวลานั้นพี่เมย์กับพี่น้ำก็ลงมาจากชั้นบนแล้ว“อ้าวเอิงมาแล้วเหรอ”“ค่ะพี่” “แล้วมอสล่ะ”“อ๋อ รายนั้นเข้าโรงเรียนไปแล้วค่ะ ดูเหมือนจะตื่นเต้นมากเลยล่ะ”“ฮิฮิ จริงเหรอ ไม่นึกเลยเห็นเงียบๆแบบนั้นจะตื่นเต้นเป็นด้วย”“ปกติของมันแหละค่ะ เวลาอยู่ข้างนอกก็แบบนี้แหละ” “แล้วบาสนั่งก้มหน้าทำไมเนี่ย เป็นอะไรไม่สบายเหรอ?” พี่น้ำถามด้วยความเป็นห่วง พี่เมย์ก็เข้ามาดูด้วยเหมือนกัน พวกเธอเป็นห่วงน้องชายจริงๆ กลัวว่าเขาจะเป็นไข้เพราะเอาแต่ทำงาน ทว่าในความจริงแล้วกลับกลุ้มใจเรื่องเอิงต่างหาก กำลังคิดหาวิธีมากำราบเด็กนี่ แต่บาสไม่สามารถพูดแบบนี้กับพี่ๆได้ เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเอิงเป็นความลับ ทุกคนจะเห็นว่าบาสสนิทกับเอิงเท่านั้น ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านี้ ทว่าทุกคืนกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น บางทีเอิงก็จะแอบมานอนกับบาส หรือไม่บาสก็จะแอบไปนอนห้องเอิง เป็นแบบนี้สลับกันไปมา“เปล่าหรอกพี่ แค่คิดอะไรนิดหน่อย” “คิดอะไรล่ะ เรื่องร้านเหรอ?”“เปล่า...ไม่เกี่ยวกับร้านหรอก”“แล้วเรื่องอะไรล่ะ บอกพี่ได้มั้ย”“ก็ว่าจะกลับไปขายหมูปิ้งน่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก”“ขายหมูปิ้ง!” พี่เมย์กับพี่น้ำตะโกนพร้อมกัน เอิงถึงกับสะดุ้งโหยง ตกใจกับท่าทางของพี่ๆบาสกระพริบตาปริบๆ ทำไมพี่สาวสองคนนี้ถึงได้ตกใจแบบนี้นะ เขาพูดอะไรผิดไปเหรอ?“แล้วจิ้มจุ่มล่ะ จะเลิกขายเหรอหรือยังไง” พี่เมย์ถาม บาสส่ายศีรษะแล้วบอกว่า “จิ้มจุ่มก็ขายเหมือนเดิมแหละ ส่วนหมูปิ้งที่พูดเนี่ยจะขายตอนเช้า”“อ๋อ เหมือนคราวนั้นใช่มั้ย” “ใช่ ก็เหมือนตอนที่ขายหน้าโรงเรียนดอนมดนั่นแหละ” “แล้วจะทำทันเหรอ ไหนจะต้องหั่นหมูหมักหมู เอาหมูมาเสียบไม้อีก เห้ยบาส มันไม่ใช่ทำได้ง่ายๆนะ ตอนนี้บาสก็มีร้านจิ้มจุ่มด้วย แค่นี้ก็วุ่นแย่อยู่แล้ว” ไม่ใช่ว่าพี่เมย์ไม่เห็นด้วยกับบาส แต่เพราะกลัวน้องชายเหนื่อยจนเกินไป ไหนจะเรียนไหนจะขายของ แบบนี้ตายกันพอดีน้ำกับเอิงเองเห็นด้วย พวกเธอคิดว่าขายจิ้มจุ่มอย่างเดียวก็พอแล้ว ขายมากกว่านี้จะเป็นการทำร้ายตัวเองซะเปล่าๆบาสรู้ถึงข้อนี้ดี และเขาก็มีตัวเลือกแล้วด้วย “ก็จ้างพี่ดาวไง เพิ่มค่าแรงให้แก ตอนนี้แกต้องเลี้ยงลูกคนเดียวนี่ ไหนจะค่านมค่าผ้าอ้อม นั่นไม่ใช่เงินน้อยๆเลยนะ แค่เงิน 250 บาทต่อวันมันจะไปพออะไร” พี่ดาวคือตัวเลือกนั้นของบาส เธอเป็นพนักงานที่ร้าน เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวยังสาว เงินที่ต้องใช้จ่ายก็เยอะ ลำพังแค่นมกับผ้าอ้อมลูกเธอก็แทบไม่พอกินแล้ว บาสไม่เคยมีลูก แต่ก็เคยเห็นมาบ้างว่าการเลี้ยงลูกคนเดียวมันเป็นยังไง นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ถือว่าหนักหนาสาหัส จำเป็นบทเรียนไปจนตายเลยล่ะ “พี่ดาวเหรอ...” เอิงเอามือเเตะริมฝีปาก ความจริงก็ไม่ได้รังเกียจอีกฝ่ายนักหรอก ทว่าเธอเห็นอยู่หลายครั้งว่ายัยนี่ชอบอ่อยบาส ด้วยหน้าอกที่คัดนมใหญ่ๆนั่น เห็นกี่ทีกี่ทีเอิงก็อยากเข้าไปตบ และยังชอบใส่เสื้อคอกว้าง จงใจก้มหลายครั้งให้เขาเห็นร่องอก กี่ครั้งกี่ครั้งเอิงก็อดกำมือแน่นไม่ได้ เมื่อมองหน้าอกตัวเองทีไรก็สั่นเทิ้มไปทั้งร่าง แต่ต้องเก็บอารมณ์ไว้ “ดาวจะไหวเหรอ ทำตั้งหลายชั่วโมงเลยนะ” พี่น้ำดูกังวล เธอเห็นว่าพี่ดาวเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ต้องทำงานที่ร้านตั้งหลายชั่วโมงแล้วไหนยังต้องมานั่งหั่นหมูหมักหมูอีก แบบนั้นไม่ดูใจร้ายไปหน่อยเหรอ?“ต้องไหวสิ และบาสเองก็ไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้นซะหน่อย ค่าแรงแน่นอนว่าต้องเพิ่มขึ้นอยู่แล้ว พี่ไม่ต้องกังวลหรอก ยังไงพี่ดาวก็ต้องทำอยู่แล้ว อีกอย่างเธอไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน!” บาสเต็มไปด้วยความมั่นใจว่ายังไงพี่ดาวก็ต้องยอมทำแน่ๆ เพราะดูเธอเองก็สนใจเขาไม่น้อย และเงินที่ได้ก็มากกว่าเก่า แล้วแบบนี้เธอจะให้ปฏิเสธได้ยังไง“งั้นแล้วแต่บาสเลยแล้วกัน แต่อย่าให้น้อยเกินไปล่ะ พี่สงสารดาว” “อื้ม....” บาสผงกศีรษะ “งั้นตอนนี้เราเข้าโรงเรียนกันเถอะ เกือบสองโมงแล้ว”
สองโมงเช้าเมื่อไหร่ประตูโรงเรียนจะปิดลงทันที จะเปิดเพียงประตูเล็กที่อยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าหนีออกมาทางนั้นเพราะมีคนเฝ้าอยู่ คนทั้งสี่เดินเข้าโรงเรียน แล้วประตูโรงเรียนก็ปิดลงพอดี พวกเขายืนเข้าแถวที่สนาม สนามโรงเรียนโนนเหล็กเป็นปูนซีเมนต์ ต่างจากโรงเรียนดอนมดที่เป็นดินหญ้าแฉะๆ บาสมองไปรอบๆ จนถึงวันนั้นเขายังคิดถึงมันอยู่ ทว่าสีหน้ากลับไม่เปลี่ยน เพียงเผยรอยยิ้มบางเท่านั้นเมื่อเจอเพลิง สำหรับเรื่องของพี่ทราย....บาสไมมีทางลืม!การเรียนวันแรกไม่ค่อยมีอะไรมาก ก็มีเลือกหัวหน้าห้อง จัดเวรทำความสะอาด โดยสรุปแล้วไม่ได้เรียนหรอก ช่วงพักเที่ยงคนเต็มโรงอาหาร มองจากตรงนี้จะเห็นได้เลยว่าไม่มีที่ว่างให้นั่ง บาสถอนหายใจยาว ยืนต่อคิวอยู่นานกว่าจะได้ข้าวราดแกง จากนั้นหาที่นั่งตรงมุมที่ยังว่างอยู่ และบังเอิญพี่ทรายเข้ามานั่งกับเพลิงพอดี...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่55 บังเอิญ

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่55 บังเอิญ

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้