นางเซียนยอดเชฟ : ท่านแม่ทัพ ท่านไม่ยุติธรรม (แปลจบแล้ว)

        นั่นเท่ากับว่า ท้ายที่สุดแล้วอาจจะชวดค่าแรงทั้งหมด แล้วยังต้องติดหนี้ก้อนโตอีกหรือ?

        ใครสามารถรับไหว?

        มีคนอดไม่ได้ส่งเสียงแย้ง “เสิ่นม่านเหนียง เจ้าจะใจดำเกินไปหน่อยไหม เกิดปัญหากับเต้าหู้ที่ผลิตจากโรงงาน กลับคิดให้คนงานเหล่านี้จ่ายหนึ่งพันตำลึง? เราจะไปหาเงินมากมายมาให้เจ้าได้อย่างไร เจ้าอยากได้เงินจนเป็นบ้าไปแล้วหรือ?”

        แน่นอนว่าปฏิกิริยาของพวกเขาคือสิ่งที่เสิ่นม่านคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว

        นางเหลือบตาขึ้นเอ่ยชี้แจงเสียงเรียบ “เต้าหู้ที่ทำออกมาไม่มีปัญหาก็พอไม่ใช่หรือ? ทุกวันจะมีคนมาทดสอบเต้าหู้ของข้า หากไม่มีปัญหาจึงจะขายไปให้ผู้อื่นกินได้ หากมีคนวางแผนสร้างปัญหาแอบใส่อะไรเข้าไปในเต้าหู้ของข้า ถึงเวลาเกิดเรื่องก็พากันผลักความรับผิดชอบ แล้วข้าจะให้ผู้ใดรับผิดชอบ?”

        นางอธิบายอย่างเยือกเย็นจนทนทำให้หลายคนพูดไม่ออก

        ดูเหมือนที่พูดมาก็สมเหตุสมผล แต่ว่า…

        “เช่นนั้นก็สมควรหักเงินถึงหนึ่งพันตำลึงเชียวหรือ? เราดั้นด้นลำบากทำงานทั้งปีได้ค่าแรงไม่เท่าไร แต่ของที่ทำให้เจ้ามีปัญหา เรื่องอะไรต้องให้พวกเรารับผิดชอบ? เจ้าช่างไร้เหตุผลนัก! แค่เปิดโรงงานเล็กๆ ก็คิดว่าตนเองเก่งกาจนักหรือ?”

        “ใช่ มีอย่างที่ไหนกัน?”

        คำพูดส่อเสียดเมื่อครู่คือเสียงของคังต้าจ้วงที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง

        เสิ่นม่านอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเขา พอถูกปรายตามอง ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาก็ย้อนนึกถึงภาพงูตัวใหญ่ในครัวของบ้านสกุลเสิ่นคืนนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น จากนั้นถอนสายตาหนีไปทางอื่น

        เสิ่นม่านกระแอมอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

        “ดังนั้นข้าถึงต้องทำสัญญากับพวกเจ้า หากว่าโรงทำเต้าหู้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงเวลาข้าไม่สนใจว่าพวกเจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือไม่ ผู้ที่จ่ายไม่ไหวก็ถูกทางการจับตัวไป นอกจากนี้ ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะรับพวกเจ้า เหตุใดจึงคิดไปถึงว่าโรงทำเต้าหู้ของข้าจะมีปัญหาแล้วเล่า?”

        หลังจากพูดจบ สายตาของนางก็จับจ้องที่ตัวคังต้าจ้วงและส่งเสียงเย็นชา

        “ร่างจริงเถรตรงย่อมไม่กลัวว่าเงาจะบิดเบี้ยว หากเพียงต้องการหาเงินไม่มีความคิดนอกลู่นอกทาง และตั้งใจทำงานในโรงงานของข้า ข้าย่อมต้องตอบแทนคนเหล่านั้นอย่างดี ส่วนคนที่มีใจคิดคด มีวัตถุประสงค์แอบแฝงกับโรงงานของข้า ข้าขอเตือนพวกเจ้าจงคิดให้ดี เพราะข้ามีวิธีรับมือกับคนเช่นนี้นับร้อยนับพัน!”

        คำพูดสุดท้ายนางจงใจเน้นเสียง จากนั้นก็ได้ยินเสียงของคังต้าจ้วงขนลุกตัวสั่น

        เช่นนั้นก็เท่ากับว่ามีวิธีจัดการเขามากมายสินะ? อีกฝ่ายเป็นถึงปีศาจงูเชียวนะ!

        เมื่อชาวบ้านได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจเจตนาของเสิ่นม่าน เพียงแต่ทุกคนยังคงลังเล ไม่มีผู้ใดกล้าทำสัญญา

        ในที่สุดนางเจียง ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านก็เบียดออกมาจากฝูงชน ในมือกำสัญญาไว้พร้อมเอ่ยถามนางด้วยแววตาเป็นประกาย

        “ม่านเหนียง ข้าขอก่อไฟให้ได้หรือไม่? รับรองว่าไม่อู้งานแน่! ข้อตกลงนี้ ข้ายอมรับ!”

        เมื่อเห็นท่าทีของนางเจียง ดวงตาของเสิ่นม่านก็มีประกายยินดีวาบผ่าน “ได้แน่นอนท่านน้า ท่านมาประทับรอยนิ้วมือตรงนี้ก็พอ”

        นางเจียงประทับรอยนิ้วมือของตนบนสัญญาอย่างง่ายดาย ไร้ซึ่งความสงสัยลังเล

        หลังจากนั้น เสิ่นม่านก็เก็บสัญญาและกำชับเรื่องวันเวลาด้วยรอยยิ้ม

        “ท่านน้า วันที่หนึ่งเดือนหน้าโรงงานของข้าจะเปิดทำการวันแรก ท่านต้องมาทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมก่อนล่วงหน้าสองวัน”

        “ตกลง!”

        นางเจียงหันหลังกลับพร้อมกับใบหน้าชื่นมื่น

        ค่าจ้างวันละห้าสิบอีแปะ หนึ่งเดือนได้เงินมากกว่าหนึ่งตำลึงแน่ะ! แค่งานก่อไฟก็ได้เงินมากมายเพียงนี้ เมื่อเทียบกับการเลี้ยงไก่ที่บ้านแล้วนับว่าได้กำไรมากนัก

        เมื่อมีนางเจียงเปิดนำ คนที่ลังเลอยู่ก็เริ่มหวั่นไหวและมาทำสัญญา

        ใครเล่าไม่ชอบเงิน?

        ฝูงชนวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง จนถึงสุดท้าย ผู้ที่อยากหาเงินก็ทำสัญญาตกลงจนหมด เหลือเพียงคังต้าจ้วงที่นั่งอยู่ตรงเถียงนา เขาสูบยาสูบไปพลางบ่นพึมพำ

        “แต่ละคนเห็นแก่เงินทั้งนั้น ตอนนี้คิดว่านางเป็นคนดี ไว้เกิดเรื่องเมื่อใด พวกเจ้ารอร้องไห้เถิด! เสิ่นม่านเป็นปีศาจงู ถึงเวลาจะกลืนกินพวกเจ้าลงท้องจนหมด! ให้พวกเจ้ากลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน!”

        คำพูดของเขาลอยเข้าหูชาวบ้านที่เดินผ่านพอดี ชาวบ้านคนนั้นก็ตกลงทำสัญญาไป จึงอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย

        “คังต้าจ้วง เจ้าเก็บความคิดฟุ้งซ่านไว้เถิด มาหาว่าเสิ่นม่านเหนียงคือปีศาจงู? หลักฐานล่ะ? อย่าคิดว่าเราไม่รู้เรื่องที่เจ้าแอบเข้าบ้านนางดึกดื่นค่อนคืน ค้นหาบางอย่างในครัวของนางเสียเละเทะ แล้วยังมาใส่ร้ายนางว่าเป็นปีศาจงู ข้าว่าเจ้าต่างหากที่เป็นผีขี้เกียจ!”

        คำพูดของชาวบ้านคนนั้นทิ่มแทงใจคังต้าจ้วง เขากระโดดผลุงขึ้นอย่างเดือดดาลราวสายฟ้าฟาด “เจ้าว่าใครคือผีขี้เกียจ?! ตอนที่ข้าฆ่าคนระหว่างทางลี้ภัย เจ้ายังไม่กล้าฆ่าแม้กระทั่งไก่ด้วยซ้ำ!”

        ชาวบ้านคนนั้นถ่มน้ำลายอย่างดูแคลน “ถุย! เจ้าคุยโวเช่นนี้มากี่ปีแล้ว? เก่งแต่ข่มขู่ผู้อื่น พอเห็นเสิ่นม่านก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไม่ใช่หรือไร? ยังมีหน้ามากุเรื่องปีศาจงูบ้าบออันใดกัน ข้าว่าเจ้าควรไปให้หมอตรวจดูสมองสักหน่อยจะดีกว่า…”

        “เจ้าคนสมองกลวง เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฟันเจ้าให้ตายในครั้งเดียว?!”

        คังต้าจ้วงมองไปรอบๆ เมื่อไม่มีมีด จึงคว้าท่อนไม้บนพื้นและบุกไปหา ชาวบ้านคนนั้นแม้จะกล้าเพียงใด แต่ก็ไม่ยินดีจะทะเลาะวิวาทจึงรีบวิ่งหนีไปอย่างว่องไว

        คังต้าจ้วงมองดูเงาด้านหลังของอีกฝ่ายที่วิ่งหนีไป เขาถ่มน้ำลายลงบนพื้นอย่างแรงและสองมือสอดใส่แขนเสื้อที่ขาดเป็นรอยใหญ่ จากนั้นเดินขาเป๋กลับไปยังบ้านของตน

        “เจ้าพวกคนถ่อย แต่ละคนเอาแต่ดูถูกข้านักนะ รอวันใดข้าโลดแล่น จะกลับมาฟันให้ตายทุกคน… คนแรกที่จะฆ่าให้ตายก็คือนังเสิ่นม่านคนชั้นต่ำนั่น!”

        เสิ่นม่านที่ยังไม่ได้ไปไหนไกล “...”

        สรุปว่า… ตอนนี้นางสร้างความเกลียดชังให้คนเหล่านี้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

        เสี่ยวตงจับมือนางและออกแรงบีบ “ท่านอา ท่านไม่ต้องกลัว ต่อไปข้ากับต้าเป่าจะปกป้องท่านเอง ไม่มีใครกล้าฟันท่านหรอก”

        เสิ่นม่านอมยิ้มขบขันพลางเออออไปกับคำพูดเด็กน้อยอย่างเอ็นดู “ตกลง ไว้พวกเจ้าโตกว่านี้ก็รีบมาสืบทอดกิจการของข้าและปกป้องข้า ข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อย...”

        เสี่ยวตงพยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว “ขอรับ! ต่อไปท่านไม่ต้องเหนื่อย ข้าเองก็จะหาเงินให้มากมาให้น้องๆ กับท่านได้ใช้จ่าย!”

        เสิ่นม่านลูบศีรษะของหนุ่มน้อยร่างเล็กและรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ดูท่าครั้งล่าสุดที่ให้เขาสำนึกผิดข้างกำแพงจะทำให้เจ้าหนุ่มน้อยคนนี้รู้คิดเสียที

        ในตอนเย็น เสิ่นม่านรวบรวมสัญญาที่ลงนามช่วงกลางวันมาคำนวณค่าใช้จ่ายเหล่านี้ นอกจากเงินที่กันเอาไว้สร้างโรงงานและซื้อถั่วเหลืองกับฟืนแล้ว เงินที่หามาได้ก่อนหน้านี้ก็ใช้จนหมดพอดี

        ทว่ายังมีเงินที่ได้จากการจ่ายชดเชยของเฉียนซานเจียง บวกกับเงินเศษอีกบางส่วน นางจึงมีเงินติดตัวห้าสิบกว่าตำลึง

        เงินส่วนนี้ เพียงพอต่อการจ่ายค่าแรงของลูกจ้าง

        สำหรับเต้าฮวย นางยังคงขายต่อไป เพียงแต่ตอนนี้นางตั้งแผงที่แผงลอยตัวคนเดียว อันที่จริงก็ยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ แม้ว่าเด็กน้อยทั้งสามกับหนิงโม่จะมาช่วยนางบ้าง ทำให้นางผ่อนคลายไม่น้อย แต่เด็กๆ ยังต้องตั้งใจเล่าเรียน

        สำหรับครอบครัวอย่างพวกนาง ต้าเป่ากับเสี่ยวตงและเสี่ยวหลาน มีเพียงการเล่าเรียนจึงจะสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้

        หลังจากพินิจอย่างรอบด้าน เสิ่นม่านคงต้องหาคนมาทำหน้าที่แทนนาง นางจะได้มีเวลาจดจ่อกับเรื่องอื่นๆ

        เสิ่นม่านนอนอยู่บนเตียง แม้จะหลับตาแต่สมองยังคงคิดถึงเรื่องอื่น ทันใดนั้นนางได้ยินเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาบนหลังคา

        ขณะเดียวกัน ระบบก็แจ้งเตือน

        “คำเตือน มีผู้วรยุทธ์สูงกำลังเข้าใกล้! เป้าหมายอยู่บนหลังคา ทิศสามนาฬิกา”

        เสิ่นม่านลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาฉายแววนึกสนุก

        มีคนมาอีกแล้ว

        -----