"ถามท่านไต้ซือแต่เื่นี้เกี่ยวอันใดกับเื่ที่เซียนปราชญ์กระบี่หยางปี้ และ 128 ชีวิตของหมู่บ้านไผ่เขียวถูกฆ่าตาย และยังท่านต้วนหานไต้ซือที่หายสาปสูญไปรึเป็การฆ่าเพื่อชิงไข่มุกลูกนั้น " หูตันเต้าหยินถามเขาด้วยความสงสัย
"หรือจะเกี่ยวอันใดกับหุบเขาัหลับ ? " ฟังหานเต้าหยินลูบเคราขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้นมาเพราะก่อนที่เขาจะเข้าสู่ถ้ำลับเพื่อบำเพ็ญเพียรกลับได้ยินเื่ที่หุบเขาัหลับที่มอดดับไปเมื่อหลายพันปีก่อนหลายร้อยลูกพลันปะทุขึ้นมาพร้อมๆกันนับเป็เื่ที่ผิดธรรมชาติเกินกว่าที่ฟ้งหานเต้าหยินจะหาเหตุผลมาอธิบายได้ หากว่ามีไข่มุกที่อิทธิฤทธิ์ควบคุมธาตุอัคคีได้จริงนี้ย่อมเอามาอธิบายเื่ที่เกิดขึ้นได้
"ใช่แล้วจมูกโคเฒ่า เหตุนี้ข้าจึงมาที่นี้ " หลี่จิ่วไต้ซื่อกล่าวอย่างพอใจหันไปมองดูสหายทางธรรมฟังหานเต้าหยินที่เขาไม่ได้พบมานานกว่า 50 ปี และสาธยายต่อว่า
"ข้าสงสัยในเื่ไข่มุกที่มีอิทธิฤทธิ์ควบคุมอัคคีธาตุ ใช่เป็ไข่มุกัของัศิลาที่โผบินขึ้นฟ้าเมื่อห้าสิบปีก่อนหรือไม่และเหตุใดหุบเขาัหลับจึงปะทุขึ้นมา ทั้งเื่ 128 ชีวิตหมู่บ้านไผ่เขียวปราชญ์กระบี่และศิษย์น้องของข้าที่หายสาปสูญไปอาจมีความเกี่ยวข้องกันอยู่ "
"หลวงจีนเฒ่า เ้ารู้ว่าข้ากักตนบำเพ็ญเพียร ยังรู้จักหาเื่วุ่นวายเช่นนี้มาให้"ฟังหานเต้าหยินเอ่ยขึ้น แต่หลี่จิ่วไต้ซือรู้ว่าเป็เพียงการพูดหยอกล้อของเขาก่อนจะกล่าวต่อว่า
"จมูกโคเ้านั่งหาว 10 ปี 20 ปี ในถ้ำจะได้อะไรขึ้นมา ข้าอุตส่าห์ถ่อมาปลุกเ้าถึงที่นี้ "
ก่อนจะเน้นย้ำว่า
"ข้าจะพาเ้าไปหุบเขาัหลับ และเวลานี้หากชักช้าจะไม่ทันการณ์จมูกโคเ้ามีปัญหารึไม่ "
"ท่านอาจารย์ เื่นี้โปรดให้ศิษย์เดินทางไปด้วย "พลันหานอี้เต้าหยินกลับพูดแทรกขึ้นมา
"เหลวไหล! อีกเพียงสองเดือน เ้าก็ต้องเข้าประลองห้าสุดยอดหนึ่งคุณธรรมแล้วอย่าได้ทำให้ข้าขายขี้หน้า " ฟังหานเต้าหยินตวาดขึ้นศิษย์ของเขาผู้นี้แม้จะผ่านมาสิบปีแต่ก่อนเป็เช่นไรตอนนี้ก็ยังเป็เช่นนั้น
สุดท้ายทุกคนแยกย้ายกันไปฟังหานเต้าหยินและเทพจี้กงไร้สุราหลี่จิ่วไต้ซื่อเตรียมออกเดินทางส่วนหูตันไต้หยินกลับศาลากล่ะวันก่อนไปเขายังได้ยินเทพจี้กงไร้สุราสั่งหานอี้เต้าหยินให้เพิ่มเวลาดูความประพฤติไอ้หนูปากเหม็นเลี่ยวซื่อเพิ่มอีก6เดือน
...........................
แต่เื่ราวในค่ำคืนนี้ยังไม่จบ.....
ในที่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกของมหาอาศรมหยั่งฟ้าห่างจากศาลากล่ะวันไป 10ลี้ ที่เป็ที่ตั้งของร้านอาหารของเถ้าแก่เผิง
เวลาล่วงเลยถึงยามวิกาลที่ดวงจันทร์ซ่อนหลังเมฆสีเทาบรรยากาศโดยรอบเงียบกริบ
คืนนี้เป็คืนที่สี่คืนสุดท้ายก่อนที่จะครบกำหนดจ่ายค่าบูชาคุณธรรมฟ้าให้พรรคเก้าฟ้าทระนงของเถ้าแก่เผิง
ขณะเถียนอี้เหอกำลังหลับด้วยความเหน็ดเหนื่อยหลังจากเขาเพิ่งเข้านอนเมื่อเวลาห้าทุ่มเนื่องจากวันนี้ลูกค้าเข้ามาทานอาหารตลอดทั้งวันทำให้กว่าเขาจะปิดร้านเก็บของทำความสะอาดล้างถ้วยชามเสร็จ จนล่วงเลยมาเกือบถึงเวลาเที่ยงคืนเถียนอี้เหอจึงได้เข้านอนด้วยความอ่อนเพลียส่วนเถ้าแก่เผิงเข้านอนั้แ่หัววันโดยไม่สนใจเขาเลยเช่นทุกวัน
ตอนนี้เวลาหลังเที่ยงคืนเถียนอี้เหอคล้ายได้ยินเสียงอันใดดังจากห้องของเถ้าแก่เผิง ดังจนเด็กน้อยรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
พลันเสียงร่ำร้องของเถ้าแก่เผิงก็ดังชัดขึ้น
“ข้ามีเท่านี้ ปล่อยขะข้า ”
“ร่ำร้องหาบิดาอันใด เงียบ!! ”
“โอ้ยย อะชะช่วยช่วยด้วยยย ”
เสียงที่ดังขึ้นกลางดึกทำให้เถียนอี้เหอแง้มประตูไม้มองออกไปแสงส่องจากภายนอกแม้ยังมืดสลัวเขายังมองเห็นเป็เงาของชายร่างสูงใหญ่ในชุดดำมิดชิดกำลังเค้นลำคอเถ้าแก่เผิงจนดวงตาเขาโปนออกมา
ชายชุดดำเค้นเสียงแต่ไม่ดังนัก
“ดูท่าเ้ารักเงินมากกว่าชีวิตเ้าแล้ว ”
“หากไม่ยอมบอกที่เก็บเงิน งั้น..”
“..อ้ากกก!!!..”เสียงเถ้าแก่เผิงร้องด้วยความเ็ป
ชายชุดดำคว้านมีดที่แทงเข้าไปที่บริเวณท้องของเถ้าแก่เผิงแม้กลางคืนทำให้มองเห็นเป็น้ำสีดำๆ ที่ไหลซึมออกมาแต่นั้นคงเป็เืของเถ้าแก่เผิงแล้ว
พลั่ก
เถ้าแก่ล้มลงไปมือยังกุมที่หน้าท้องของตนเองเืของเขาไหลนองจนเปียกไปทั่วพื้นห้อง
“อย่า!! หยุดเดี๋ยวนี้ ปล่อยเถ้าแก่เผิงเดี๋ยวนี้ ”
เสียงเถียนอี้เหอดังขึ้นเขาวิ่งเข้าไปผลักชายชุดดำแต่ตนเองกลับกระเด็นกลับมา
เขายังไม่ละความพยายามวิ่งเข้าไปกัดที่แขนของชายชุดดำ จนมันร้องเสียงหลงปล่อยมีดหลุดจากมือ
“อะอี้เหอเร็วเข้า ชะช่วยช่วยข้าด้วย!! ” เถ้าแก่เผิงที่ล้มลงไปกองที่พื้นรีบร้องให้เขามาช่วย
“ไอ้เด็กบ้า รนหาที่ตาย ” ชายชุดดำสะบัดแขนที่ถูกเถียนอี้เหอกัดหมายให้หลุดจากการถูกกัดแต่เด็กน้อยยิ่งเพิ่มแรงกัดกดลงไป จนชายชุดดำร้องอ้ากออกมาชายชุดดำเหวี่ยงหมัดใส่ศีรษะของเถียนอี้เหอทันที
ปึกก
"โอ้ยย!"
คราวนี้เปลี่ยนเป็เถียนอี้เหอที่ร้องออกมาแขนของชายชุดดำสะบัดจนหลุดจากปากเขา แต่เนื้อที่แขนกลับถูกเถียนอี้เหอกัดหลุดออกมาก้อนหนึ่ง
“อ้ากกก!! "ชายชุดดำร้องดังกว่าเดิม
ชายชุดดำคล้ายโมโหจนควบคุมสติตนเองไม่อยู่เขาเอื้อมไปหยิบเอามีดที่ร่วงขึ้นมา จวงแทงไปที่เถียนอี้เหอแต่เถียนอี้เหอแม้ดูอ่อนแอแต่รวดเร็วยิ่ง พลันย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว แต่อย่างไรปลายมีดของชายชุดดำยังเฉียดท่อนแขนของเถียนอี้เหอเืพุ่งออกตามแรงกรีด พุ่งเป็ทางหยดกระเด็นลงพื้น
เถียนอี้เหอถึงย่อตัวหลบพ้นแต่เขาก็เสียหลักจนล้มไปชนเสาร้านหน้าผากพกช้ำจนปูดเห็นได้ชัดเืเขาซึมไหลผ่านแก้มซ้ายลงมาชายชุดดำยิ่งโมโหโกรธเกรี้ยวเขายิ่งกว่าเดิม
เมื่อชายชุดดำเห็นเถียนอี้เหอล้มลงเขาเงื้อมเท้าเตะไปที่หลังของเถียนอี้เหออย่างแรง จนเขากลิ้งไปไกล ศีรษะชนผนังจนต้องร้องออกมาอีก
“โอ้ยย!!”
เถียนอี้เหอกุมศีรษะด้วยความเ็ปแต่ยังอดกลั้นความเ็ปเอาไว้เหลือบไปเห็น ชายชุดดำไปค้นบนร่างของเถ้าแก่เผิงที่ยังร้องด้วยความเ็ป
“เก็บไว้ที่ใด! บอกออกมา ” ชายชุดดำรื้อค้นบนตัวของเถ้าแก่เผิง
“อ้าก!! ชายชุดดำร้องจนเสียงหลง
มือชายชุดดำคว้าไปที่ศีรษะของเถียนอีเหอที่ปากกัดงับไปที่น่องของเขา
"อ้ากกก!! ไอ้เด็กบ้า "
เขาออกแรงเงื้อมมือดึงศีรษะเถียนอี้เหอออกจนปากเถียนอี้เหอที่กัดตรงน่องเขาหลุดออก เขากระชากศีรษะเถียนอีเหอไปด้านหลังจนเด็กน้อยถลาลงไปจมกับพื้น
“เสียงอะไรกัน..!! ” พลันมีเสียงข้างนอกร้านดังขึ้น
“เสียงมันดังแปลกๆ นะข้าว่า ” อีกเสียงดังข้างกัน
ชายชุดดำเห็นท่าไม่ดีเขาเขม่นมองออกไปด้านนอก หยิบถุงเงินที่พอค้นได้จากเถ้าแก่เมิ่ง..
..........................
432
