“ไม่มีพลังอะไรแบบนั้น ภารกิจที่ข้าจะให้เ้าทำคือการไปเลี้ยงเด็กสองคน ให้มีชีวิตรอดจนเติบโตและสร้างครอบครัว มีลูกมีหลาน ถึงตอนนั้นภารกิจจะถือว่าเป็อันจบ” ฟางเซียน ฟังก็ไม่ยากนี้ แค่เลี้ยงเด็กเองแต่ปัญหาคือจะเอาอะไรกิน
“แต่ข้าก็ไม่ได้ใจร้ายอะไร ถ้าเ้าตอบตกลงข้าจะให้มิติเ้าห้องหนึ่ง ใส่อะไรก็ได้ที่เ้า้าและของนั้น จะไม่มีวันหมดไปแต่ต้องเป็สิ่งที่ไม่มีชีวิตนะ
สิ่งมีชีวิตเอาใส่ไม่ได้ แต่ของที่จะนำออกมาจะจำกัดในปริมาณที่เ้ามีในแต่ล่ะครั้ง และมิติมันจะคงอยู่ไปจนกว่าประเทศนั้นจะเข้าสู่ยุค2000หรือเ้าตายไปแล้วเท่านั้น"
“แต่หนูไม่มีเงินมากขนาดไปซื้อของมาเตรียมตัวได้มาก ขนาดนั้นนะคะก่อนตายหนูยังเป็หนี้บริษัทตั้ง5ล้าน ไหนจะหนี้ของพ่อแม่ที่ไปกู้จากธนาคารมาเปิดร้านอีก ยังไม่รู้จะเอาเงินที่ไหนไปใช้คืนเขาเลย” ฟางเซียนบอกกับท่านตาเทวดา
“ว่ะ นางหนูนี้เอาข้าใจป้ำ ให้เ้าถูกหวยรางวัลที่1งวดนี้ จะได้มีเงิน ไปใช้หนี้แล้วเตรียมตัว ภายใน 7 วันนะ ” คุณตาเทวดาโบกมือหนึ่งครั้ง ร่างของฟางเซียนก็ค่อยๆจางลง
“โอ้ย เจ็บหัว นี้เรากลับมาได้แล้วเหรอ หรือว่ามันเป็แค่ความฝัน”ฟางเซียนจับศีรษะที่แตก และมีเืสีแดงไหลออกมาก่อนจะหยิบแว่นสายตา ที่ตกอยู่ไม่ไกลจากที่เธอนั่งอยู่บนพื้น มาใส่ทำให้เธอมองเห็นได้ชัดขึ้น
“เ้าไม่ได้ฝัน เ้ามีเวลาแค่7วัน เท่านั้นอย่าได้ชักช้า ไม่งั้น คนที่จะเสียใจ ก็คือเ้า”เสียงที่ได้ยิน ในหัวเป็เสียงคุณตาเทวดานิ
งั้นเราก็ไม่ได้ฝันไป เราตายจริงๆ ไม่ได้ เราจะมามัว นั่งอยู่แบบนี้ไม่ได้ เรามีเวลาแค่7วัน
แต่ตอนนี้ ดึกมากแล้ว เราควรไปโรงพยาบาล ก่อนดีกว่า เืออกเยอะแล้ว
หลังจาก เดินออกจากโรงพยาบาล ก็เจอแม่ค้าขายลอตเตอรี่ หน้าประตูทางเข้าอาคารพอดี ในแผงขายลอตเตอรี่ เหลือแค่เลขเดียว มีประมาณ 5 ใบเห็นจะได้ เธอขอซื้อหมดเลย พรุ่งนี้หวยก็ออกแล้ว
วันที่ 1 ของเดือน
ฟางเซียนตื่นแต่เช้า เดินลงบันไดบ้านลงมาชั้นล่างที่โต๊ะทานอาหาร มีคุณพ่อนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่จิบกาแฟ ยามเช้าก่อนจะออกไปร้านข้าวสารของที่บ้าน
แม้จะเป็แค่ร้านขายข้าวสาร แต่ก็เป็ร้านที่ใหญ่พอตัว ขายทั้งปลีกทั้งส่งเลย เธอเดินไปนั่ง ฝังตรงข้ามกับที่คุณพ่อนั่ง ส่วนคุณแม่ยังทำอาหารอยู่ในครัว น้องชายเธอคงแต่งตัวเตรียม ไปโรงเรียนอยู่ ยังไม่ลงมา
“ทำไมตื่นเช้านักล่ะ เราไม่ได้ไปทำงานแล้วไม่ใช้เหรอ พักผ่อน สักสี่ห้าวันก่อนก็ได้ค่อยไปช่วยงานที่ร้าน” คุณพ่อฟางหรง เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์ เห็นลูกสาวคนโตลงมาจาก้า ก็กล่าวบอกลูกสาว
“หนูมีเื่จะคุยด้วยนะค่ะ ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และน้องชายเลยค่ะ เดี๋ยวรอให้มาพร้อมกันก่อนนะค่ะค่อยฟังทีเดียว” ฟางเซียนกล่าวตอบผู้เป็พ่อ
เมื่อคืนเธอนอนคิดเื่นี้แล้ว ว่าจะบอกครอบครัวดีไหม แต่เธอมีเวลาแค่7วันเท่านั้น ยังไงก็ดีกว่า ไปบอกพวกท่านในวันที่เธอต้องไป ถึงตอนนี้ ไม่รู้ว่าพวกท่าน จะทำใจได้ไหม เธอคิดว่าบอกตอนนี้
ตอนที่เธอยังอยู่ ข้างๆพวกท่าน ยังมีเวลาให้พวกท่าน ได้ทำใจ ก่อนที่เธอจะไป แม้จะดูใจร้าย ที่ทำให้พ่อแม่เสียใจ แต่เธอคิดว่าแบบนี้ดีกว่า
เธอยังได้กอด ได้ปลอบผู้เป็แม่ ได้พูด ให้ผู้เป็พ่อเข้าใจและทำใจ ได้บอกน้องชาย ให้ค่อยดูแล พวกท่าน
เธอเ็ปหัวใจเหลือเกิน ที่จะต้องมาทำให้พวกท่านเสียใจ แต่ใครจะห้ามความตายได้ ใครจะได้ มีโอกาสที่จะได้ มาร่ำลาคนในครอบครัว
หลังจากที่ ตัวเองตายไปแล้ว ล่ะใครจะมีโอกาส ได้ไปใช้ ชีวิตใหม่อีกครั้งโดยที่ยังมีความทรงจำเดิมอยู่
แม้จะได้ใช้ชีวิตใหม่ในอีกยุคหนึ่งก็ตาม ใครจะมีโอกาส ให้เตรียมตัว เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กัน หลังจากนอนคิด หาเหตุผลต่างๆนาๆ แล้วก็สรุปได้แบบนี้
5 นาทีผ่านไป ทุกคนก็มานั่งกันพร้อมหน้าที่โต๊ะอาหาร
“สองพ่อลูก มีเื่ อะไรกัน หรือเปล่าจ๊ะ”คุณแม่คนสวย แม่วันเพ็ญ ยกจานอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะเอ่ยถามทั้งสองคน
11K
