ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่171 เดี๋ยวพ่อจะระเบิดหัวให้กระจาย

"ไประเบิดพวกมันให้สิ้นซากมิสไซล์ของข้า.."

กริชเพชรคำรามลั่นไม่รู้อะไรเกิดขึ้นแต่สิ่งเดียวที่เขาต้องการเดี๋ยวนี้ คือให้จรวดมิสไซล์ที่ชายหนุ่มเนรมิตขึ้นมา ทำลายล้างอสูรเวหาทั้งสามให้สิ้นซาก

"น้องเล็กสร้างเกราะบาเรียขึ้นป้องกันพลักอาวุธของมันไว้เดี๋ยวนี้ ม่านบาเรียของพวกเรามันกันอาวุธทุกชนิดได้ ผนึกกำลังขึ้นพร้อมกันเลยไม่เช่นนั้นพวกเราแย่แน่..."

วาบๆ ๆ!!

ตูมๆ ๆ!!

"โอ๊ยยย..!! "

จรวดมิสไซล์ของกริชเพชร พุ่งทะยานเข้าหาน้องเล็กมังกรเวหา ที่ตอนนี้สร้างม่านบาเรียสีขาวขึ้นปกป้องตัวเอง ทั้งสามคนต่างมีสีหน้าไม่วิตกกังวลเท่าไร แต่สิ่งที่เกินความคาดหมายก็เกิดขึ้น จรวดมิสไซล์ของชายหนุ่มทะลุเกราะของมังกรเวหา เข้าไปกระแทกหน้าอกของมันกระเด็นไปตายทันที ได้ยินเพียงเสียงร้องโอ๊ยสั้นๆ

พี่น้องทั้งสองของมัน ที่กำลังควบคุมค่ายกลคาถาทวนมหาวิบัติ ตะลึงลานมองร่างของน้องชายแหลกละเอียดเป็นผุยผงไปในอากาศ เลือดของเขาดุจไอหมอกสีแดงฉาน กระจายทั่วรอบบริเวณไกลกว่ายี่สิบวา

"ไม่..น้องเล็ก!! ..พี่ใหญ่มันฆ่าน้องเล็กตายแล้วทำไม? ..ม่านบาเรียของเราไม่อาจกั้นอาวุธของมันได้ นี่เป็นไปได้เยี่ยงไร ม่านบาเรียระดับราชันย์อาวุธใดๆ ในโลกล้า แม้แต่ระดับขั้นเทพก็ไม่อาจจะทำลายม่านบาเรีย อสูรเวหาอย่างพวกเราได้ง่ายๆ นี่มันเจาะทะลุเข้าไปได้เยี่ยงไร.."

อสูรเวหาที่ร่างสูงใหญ่กว่าเพื่อนคาดว่ามันคงจะเป็นพี่รองของคนที่ถูกระเบิดทิ้งไป ตะโกนถามพี่ใหญ่ของมันอย่างอกสั่นขวัญแขวน พวกมันทั้งสามเป็นนักฆ่าของอาณาจักรอสูรเวหา รับงานเร่ร่อนไปทั่วทุกเขตแดน

อาชีพนี้ทำให้พวกมันสามารถมีทรัพยากรพัฒนากายอสูร จนถึงราชันย์ขั้นที่สองอย่างสบาย ทั้งสามร่วมมือกันสังหารผู้อื่น เป็นผักเป็นปลาแต่วันนี้กลับถูกโจมตีด้วยอาวุธร้ายกาจของอสูรครึ่งเทพระดับต่ำชั้นกว่า ตายอย่างอนาถ

และที่ยิ่งน่ากลัวมากกว่านั้น ฐานทรงอาวุธของศัตรู ตอนนี้ปรากฏแท่งโลหะสีน้ำเงินเหมือนกล้วยขนาดใหญ่ก่อร่างขึ้นอีกครั้ง หน้าของพวกมันทั้งสองซีดเผือด

"น้องรองพวกเราไม่สามารถสร้างม่านบาเรียกันอาวุธของคนผู้นี้ได้ อาวุธของมันเจาะม่านบาเลียโดยเฉพาะหนีเร็ว..."

ทั้งสองเรียกพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ที่สร้างขึ้นเป็นทวนขนาดใหญ่สลายลงในพริบตา กระทืบเท้าลงพื้นแตกละเอียดก่อนจะทะยานพุ่งขึ้นบน

อากาศ หวังหนีให้รอดพ้นจากอาวุธของกริชเพชร

ตูม! ตูม!

ควับ! ควับ!

อสูรเวหาทีมนี้ได้รับการฝึกฝนประสานงานกันมาอย่างยอดเยี่ยม เมื่อได้รับคำสั่งให้ถอยหนีเขาทั้งสอง จึงทะยานหนีอย่างรวดเร็วแบบไม่คิดชีวิต เร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ กลายร่างเป็นงูขาว เลื้อยแหวกเวหาหนีไปอย่างรวดเร็ว แบบไม่มีลังเลแม้แต่น้อง

"มิสไซล์ของข้าตามไประเบิดมันซะ..."

กริชเพชรตระโกนเสียงดังกัมปนาท อาวุธร้ายจรวดมิสไซล์หัวเจาะม่านบาเรีย พุ่งทะยานเข้าหาอสูรเวหาที่กลายร่างเป็นงูขาว ทั้งสองพยายามหลบหนีสุดกำลัง ชั่วพริบตาก็ห่างออกไปหนึ่งร้อยวาอย่างรวดเร็ว

แต่จรวดมิสไซล์ทะยานกลับติดตามพวกมันไป เหมือนกับว่าล็อคเป้าไว้เรียบร้อยแล้ว มันทั้งสองหลบหลีกกลางอากาศ แยกย้ายออกซ้ายขวา เจ้ามิสไซล์มฤตยูก็ม้วนตัวตามคนด้านหลังสุด ที่อยู่ด้านขวาอย่างไม่ลดละ

กริชเพชรทะยานตามคนด้านซ้ายไป ตวัดมือเรียกฐานจรวดมิสไซล์ที่เนรมิตขึ้น สลายกลับมาเป็นถุงมือสวมเข้าฝ่ามืออีกครั้ง

แล้วติดตามอสูรมังกรเวหาด้านซ้าย ถ้าเขาคำนวณไม่ผิด เจ้าจรวดมิสไซล์มันต้องมีระบบนำทาง ติดตามไอ้อสูรมังกรเวหาที่หนีไปด้านขวา ยังไงมันผู้นี้ก็ต้องตายไร้ที่กลบฝังอย่างไม่ต้องสงสัย

"อ๊ากกกกกกกกกก!! "

ตูมม!!! .

เสียงตูมดังสนั่นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดตกตายแบบกะทันหัน ทำให้มังกรเวหาพี่ใหญ่หน้าซีดเผือด เขาคาดคิดไม่ถึงมาก่อนเลยว่าอสูรระดับราชันอย่างพวกมัน ต้องหลบหนีศัตรูที่มีกายอสูรครึ่งเทพ

ถ้าข่าวเรื่องนี้แพร่ออกไปพวกมันทั้งสามคงจะไม่มีใครจ้างงานอีกต่อไป ก่อนที่มันจะคิดถึงเรื่องรับงาน ตอนนี้มันต้องพยายามหนีให้พ้นจากการไล่ล่าของชายหนุ่มหน้าขาว ที่แสนจะธรรมดาผู้นี้ให้หลุดพ้นจากการเข่นฆ่าของมันเสียก่อน

กริชเพชรทะยานตามมันไปเมื่อได้ยินเสียงมิสไซล์ ของเขาเด็ดชีพอสูรเวหาด้านขวาไปแล้วเขาจึงคิดจัดการศัตรูที่กำลังหนีสุดชีวิตระยะห่างร้อยวา กายอสูรของคนผู้นี้สูงล้ำระดับราชันย์ขั้นที่สอง ถ้าขืนไล่ติดตามกันอย่างนี้ต่อไปมีหวังมันต้อง

หลุดรอดหลบหนีไปได้ เพราะชายหนุ่มรู้สึกว่าระยะห่างการไล่ล่าเริ่มมากขึ้นกว่าเดิม อาจเป็นเพราะกายอสูรของเขาต่ำกว่าคนผู้นี้มาก แม้จะแปลงร่างเป็นอสูรระดับพีเมี่ยมแล้วก็ตาม

'เอาไงดี..มันเอาแต่หนีอย่างเดียวใช้มิสไซล์คงจะจับเป้าหมายมันไม่ได้แล้ว กว่าจะสร้างฐานยิงขึ้นใช้เวลาเป็นอึดใจ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน...'

ชายหนุ่มคำนวณแล้วว่าเขาสร้างมิสไซล์ไล่ตามยิงมันคงไม่ทัน เพราะเจ้าอสูรเวหาอาจจะหนีไปไกลเกินกว่า ที่อาวุธร้ายของเขาจะจับเป้ามันได้ทัน

'จรวดมิสไซล์ยังเนรมิตขึ้นมาได้ แค่สไนเปอร์คงไม่ยากเกินไปเอารุ่นบาเร็คเอ็มแปดสองนี้ละกัน เคยดูในแมกกาซีนมันเทพโคตรๆ ยิงไกลถึงสามพันวา เสร็จข้าแน่ไอ้มังกรนักฆ่า เดี๋ยวพ่อจะระเบิดหัวให้กระจายเลย..'

ชั่วพริบตาที่กริชเพชรคิดคำนวณเจ้ามังกรร้ายก็ทะยานหนี ไกลออกไปถึงสามร้อยวาอย่างรวดเร็ว มันชำเลืองมองระยะห่างยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก คาดว่าอีกไม่กี่อึดใจเขาต้องหลุดพ้นจากการไล่ล่าของมฤตยูหน้าหยกผู้นี้ อย่างไม่ต้องสงสัย

"สไนเปอร์บาเร็คเอ็มแปดสองมา..."

กริชเพชรกัดฟันกรอดเนรมิตสร้างสไนเปอร์จากถุงมือของอาณาจักร อมนุษย์ขึ้นมา เน้นรุ่นอีกต่างหากเพื่อกันความผิดพลาด สไนเปอร์สีดำสนิทก็ก่อร่างบนฝ่ามือของชายหนุ่ม มันเป็นปืนขนาดใหญ่ที่เอาไว้ยิงในระยะไกลมากๆ

ขณะที่สไนเปอร์ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วร่างของพี่ใหญ่นักฆ่ามังกรเวหา ก็หนีห่างออกไปห้าร้อย วาอย่างรวดเร็ว กริชเพชรยกปืนขึ้นประทับบ่าแม้ว่ามันจะใหญ่โต แต่กายอสูรของชายหนุ่มระดับนี้แบกมันได้อย่างสบาย เขามองจุดศูนย์กลางหลับตาหนึ่ง เลงเป้าหมายผ่านกล้องส่องทางไกล จับศูนย์กลางที่หัวของเจ้าอสูรมังกรเวหาผู้เคราะห์ร้าย ร่างของมันทะยานห่างออกไปเป็นพันห้าร้อยวาในชั่วอึดใจเดียว

"ฮ่าๆ ๆ ..ไอ้กระจอกกาย..อสูรระดับต่ำต้อยแม้ว่ามีอาวุธร้ายกาจ แต่เจ้าตามข้าไม่ทันเจ้าจะทำอะไรข้าได้ คอยดูเถอะน้องเล็กน้องรองพี่ใหญ่จะลอบสังหารมันให้ได้พี่ขอสัญญา ความแค้นครั้งนี้ข้าจะจดจำไว้จนวันตาย เจ้าต้องชดใช้ชีวิตน้องข้ารอข้าก่อนเถอะไอ้บัดซบ..."

พี่ใหญ่อสูรเวหาเคียดแค้นตะโกนด่ากริชเพชรในระยะไกล มันคงคิดว่าชายหนุ่มหยุดลงเพราะคงจะคำนวณว่า ไม่สามารถติดตามตัวเองได้ทันมันจึงกระหยิ่มยิ้มย่องตะโกนด่ากริชเพชร แล้วทะยานหนีออกไปไกลเป็นสองพันวาอย่างรวดเร็ว มันเป็นนักฆ่ามืออาชีพดังนั้นเมื่อตัดสินใจหนีจึงทะยานออกไปสุดกำลัง

"สองพันวา..สองพันห้าร้อยวา..สองพันแปดร้อยวา.."

เปรี้ยง!

เสียงระเบิดกระสุนดังสนั่น เล็กตันที่เหาะทะยานตามหลังกริชเพชรมา หลังจากรักษาอาการบาดเจ็บลงได้กว่าครึ่ง นางได้ยินเสียงของชายหนุ่มพึมพำวัดระยะทาง บนบ่าของเขาประทับอาวุธประหลาดสีดำขนาดใหญ่ ทรงมันแปลกๆ ด้านปลายมีลำกล้องขนาดเล็กเหมือนขลุ่ย ยาวกว่าห้าวาด้ามของมัน เหมือนพวกหน้าไม้ยิงสัตว์ของนายพราน ในชนบทที่นางเห็นบ่อยๆ

เสียงดังเปรี้ยงสนั่นหวั่นไหว คล้ายมีวัตถุสิ่งหนึ่งแหวกอากาศออกไปอย่างน่าหวาดกลัว มันรวดเร็วยิ่งกว่าการเคลื่อนไหวใดๆ ที่นางเคยเห็นมาก่อน

เปลวไฟสีแดงพ่นออกจากปากกระบอก ส่งโลหะขนาดเล็กวิ่งตรงไปหา หัวของอสูรมังกรเวหาคนสุดท้ายระเบิดแตกกระจายทันที

ร่างของมันพุ่งทะยานหนีออกไปไกลกว่าสามพันวา ก่อนจะตกวูบกระแทกลงพื้นดังสนั่นหวั่นไหวตายอย่างอนาถ ขณะสิ้นเสียงด่าของมัน

โครม!!

"เฮ่อๆ ..คิดว่าจะหนีข้าพ้นเหรอ ถุงมือเนรมิตนี่โคตรเยี่ยมยอดเลย อาวุธทุกอย่างสามารถสร้างขึ้นมาได้ด้วยพลังจิตสำนึก นี่มันโคตรอาวุธขั้นเทพของแท้..."

กริชเพชรมองสไนเปอร์ในมือยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ที่ตัวเองได้ค้นพบอาวุธชั้นเลิศสามารถสร้างสรรค์ประดิษฐ์ขึ้นมาได้ในพริบตา เพียงแค่สร้างมโนภาพคิดถึงมันให้ได้เท่านั้น

"คุณชายโจวก๋วยอาวุธของท่านร้ายกาจเหลือเกินเจาะผ่านม่านบาเรียไปได้ นี่มันอาวุธเจาะเกาะโดยเฉพาะ ท่านจะขายให้ข้าได้หรือไม่ ข้าจะขายสำนักมาซื้อก็ยังถือว่าโคตรคุ้ม..."

หญิงสาวยืนปรากฏร่างลอยอยู่กลางอากาศห่างจากชายหนุ่มสามวาพูดหยอกเย้ากริชเพชร นางนับถือและชื่นชมในไม้ตายของชายหนุ่ม เขามีอะไรที่น่าสนใจมากมาย ในยามวิกฤติกลับสร้างอาวุธประหลาดขึ้นมา จัดการอสูรระดับราชันย์ขั้นที่สอง ได้อย่างสบายนี่มันโคตรอัจฉริยะนักรบอสูรของแท้

................................................................................................................................................................................