8
ที่ระบาย
่บ่ายวธุกาก็ขออนุญาตสามีไปหาเพื่อนโดยไม่ได้บอกเขาไว้ล่วงหน้าว่าให้นนท์นทีมารับถึงที่นี่วิเนตย์เคืองทันทีที่ได้เห็นรถของนนท์นทีแล่นเข้ามาจอดภายในรีสอร์ตคิดไว้ว่าภรรยาจะให้เขาไปส่งที่โน่นเสียอีกแต่เพื่อมิตรภาพที่เพิ่งจะผูกสัมพันธ์ไปหยกๆ เมื่อเช้านี้เขาจึงต้องพยายามเก็บกดอาการไม่พอใจเอาไว้ข้างใน
“สวัสดีครับคุณวิเนตย์แล้วยัยวาทอยู่ไหนล่ะครับ” นนท์นทีเดินเข้ามายกมือขึ้นไหว้เ้าของบ้านตามมารยาทสายตาก็เหลียวหาเพื่อนตนเองไปด้วย
“สวัสดีครับคุณนนท์นทีเดี๋ยวให้คนไปตามให้นะครับ เชิญนั่งก่อนสิครับ” วิเนตย์ฝืนยิ้มให้เพื่อนของภรรยาผายมือให้นั่งลงตรงเก้าอี้เสียก่อน
“ขอบคุณครับ”
“เพลินไปหาน้ำมาให้แขกหน่อย”
“ค่าคุณวิเนตย์”น้ำเพลินรีบเดินเข้าไปในห้องครัว แล้วกลับออกมาพร้อมกับน้ำเปล่าเย็นเฉียบแก้วหนึ่ง
“โทรไปตามคุณวาทด้วยบอกว่าคุณนนท์นทีมาแล้ว”
“ค่ะ” น้ำเพลินรีบไปทำตามคำสั่งในทันที
เพียงสิบนาทีวธุกาก็เดินเข้ามาภายในห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่หญิงสาวยิ้มออกทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนรัก รีบเข้าไปนั่งด้านข้างของนนท์นทีอย่างสนิทสนม
“มาเร็วนี่ นึกว่าจะอีกสักครึ่งชั่วโมง”
“ฉันไม่มีธุระอะไรที่ไหนว่างเสมอสำหรับเพื่อนอย่างแก”หนังตาใครบางคนเริ่มกระตุก หันไปพูดกับภรรยาด้วยน้ำเสียงกึ่งตำหนิเล็กน้อย
“ความจริงไม่ต้องรบกวนคุณนนท์นทีก็ได้นะครับคุณวาทบอกผมก็ได้ ใกล้ๆ แค่นี้เองผมไปส่งได้อยู่แล้ว”
“ฉันเห็นคุณมีงาน่บ่ายในตัวเมืองเลยไม่อยากรบกวนค่ะไปเถอะนนท์มีเื่เยอะแยะอยากคุยกับแก” วธุกาพูดกับสามีเหมือนไม่ใส่ใจแล้วหันมายิ้มให้เพื่อนรักอย่างเอาอกเอาใจ
“งั้นผมไปก่อนนะครับคุณวิเนตย์”
“เดี๋ยวก่อนครับคุณนนท์นที”
“ว่าไงครับ”
“เื่ที่คุณวาทโทรไปหาคุณเมื่อเช้านี่สรุปว่ายังไงครับอีกไม่กี่วันก็จะสิ้นเดือนแล้ว ทางผมจะเริ่มโปรแกรมใหม่ต้นเดือนหน้า”วิเนตย์รีบเอ่ยเื่สำคัญโดยที่โอกาสยังอยู่ตรงหน้า
“ก็ตามนั้นครับเดี๋ยวผมเลื่อนเวลาพาลูกค้าไปเที่ยวน้ำตกเร็วขึ้นหนึ่งชั่วโมงครึ่งเผื่อให้เลยครับรับรองว่าไม่ชนกันอย่างแน่นอน” นนท์นทียิ้มให้อย่างเต็มใจ
“ก็ไหนตอนแรกคุณวัสบอกว่า...”
“ไม่มีอะไรหรอกครับ ตามนั้นจริงๆไปก่อนนะครับ” รีบยกมือไหว้แล้วดึงมือวธุกาออกจากบ้านไป สายตาของคนที่อยู่ด้านหลังเพ่งไปยังข้อมือของภรรยาจนกระทั่งทั้งคู่พ้นประตูบ้านไป
เพียงแค่รถเคลื่อนตัวออกนอกวิเนตย์ธารารีสอร์ตวธุกาก็เอ่ยถามเพื่อนรักในทันที
“ทำไมฉันไม่รู้ว่าคุณวิเนตย์ให้คุณวัสไปคุยเื่งานกับแกแล้วก่อนหน้า”
“ทำเป็รู้ดี”
“ฉันเห็นเขาพูดว่าก็ตอนแรกนั่นแปลว่าฉันคุยกับแกเป็ตอนที่สองแล้วใช่ไหม มันเกิดอะไรขึ้นเล่าให้ฟังหน่อยสิ”
“เอาให้ถึงรีสอร์ตฉันก่อนนะเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังหมดเปลือกทุกเื่เลยยัยวาท ตอนนี้ก็นั่งนิ่งๆ ใจเย็นๆไปก่อนได้ไหม”
“ก็ได้ๆ”
นนท์นทีขับรถมาเพียงไม่กี่นาทีรถก็เลี้ยวเข้ารีสอร์ตของตนเองซึ่งอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่กิโลเมตร ซ้ำปากทางเข้ารีสอร์ตยังเป็ถนนใหญ่เส้นเดียวกันแต่จะแยกกันไปเป็ถนนเส้นเล็กๆ คนละเส้นที่อยู่ด้านในต่างฝ่ายต่างเปิดประตูออกมายืนอยู่นอกรถเมื่อถึงจุดหมายปลายทางเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“เอาละบอกมาได้แล้ว”
“อะไรจะเร่งกันยิกๆ แบบนี้ยัยวาทให้ฉันได้พักกินน้ำกินท่าก่อนก็ได้”
“เพิ่งกินมาเมื่อกี้ฉันเห็น”
“เออๆ เข้าไปนั่งในบ้านก่อนก็ได้ ไปไป”นนท์นทีเดินนำหน้าเพื่อนรักเข้าไปนั่งยังห้องรับแขกและเริ่มต้นเล่าเื่ราวทั้งหมดให้วธุกาฟังอย่างไม่ปิดบังแม้แต่เื่เดียว
“แกจะบอกว่าคุณวัสมาติดต่อเื่นี้แล้วเมื่อสองวันก่อนแล้วแกก็ปฏิเสธเขาไปนี่นะ ทำไมทำงั้นล่ะน้ำตกของแกคนเดียวหรือไงคนอื่นจะไปเที่ยวไม่ได้เลยว่างั้น”
“เฮ้ยไปกินแตนมารึไงเนี่ยดูอารมณ์เสียชอบกลนะวาท”
“เปล่าไม่ได้กินแค่รมณ์ไม่ค่อยดี”
“ก็ว่าอยู่คืองี้ฉันหมั่นไส้ทั้งเ้านายและลูกน้องนั่นแหละ เ้านายก็ทำเพื่อนฉันทุกข์ระทมหัวใจลูกน้องก็ทำเป็เต๊ะท่าแล้วก็...ช่างเถอะ ไม่อยากพูดถึงแล้วเอาเป็ว่าฉันอยากให้คุณวิเนตย์เขาไปขอร้องแกนั่นแหละสรุปได้ผลใช่ไหมล่ะ”
“เออเนอะ”
“อะไรเออเนอะ แปลว่าอะไร”
“ก็เออเนอะ แกนี่มันท่าจะบ้ายังไงล่ะ!”
“ฉันเข้าใจแล้วว่าแกอารมณ์ไม่ดีจริงๆกัดเพื่อนเป็แผลเหวอะหมดแล้วนี่ จะว่ายน้ำไหมเผื่อจะได้หายหงุดหงิด”
“ก็ดี ฉันเตรียมชุดมาแล้ว”
“มิน่า กระเป๋าใบใหญ่เท่าบ้าน”
“บ้านแกน่ะดิ” คนอารมณ์ไม่ดีก็เลยพาลไม่เลือกหน้า
“นี่เพื่อนนะวาทเป็เ้าของรีสอร์ตแห่งนี้ มีพนักงานต่างชาติก็หลายสิบคนช่วยกรุณาให้เกียรติเพื่อนคนนี้ด้วยนะจ๊ะ” นนท์นทีทำเสียงให้ดูขบขันและกล่าวถึงพนักงานจากประเทศเพื่อนบ้านที่มาทำงานที่นี่
“ย่ะแล้วจดทะเบียนหมดหรือยังที่เข้าใหม่”
“หมดแล้ว เอ่อว่าแต่มีเื่อะไรหรือเปล่าเล่าให้ฉันฟังได้นะวาท เห็นแกแล้วปวดหัวใจแทนว่ะ ดูไม่เหมือนแกคนเดิมเลยแม่วธุกาคนดีศรีสง่าแม่คนอารมณ์ดีมองโลกสวยงามไปทุกอย่าง แม่...”
“พอ!ไม่ต้องต่อ อย่าเยอะ เอาเป็ว่าฉันจะพยายามแก้ปัญหาของฉันเองแกไม่ต้องห่วงแค่ให้ฉันได้แวะมาพักหัวสมองบ้างก็พอแกทำได้ไหมกรุณาเพื่อนคนนี้ได้ไหมไม่ต้องอยากรู้อยากเห็นมากนักจะได้ไหม”
“ถ้าไม่ได้แล้วแกจะมีเพื่อนไว้ทำไมวะไม่อยากรู้แล้วก็ได้”
“ขอบใจว่ะนนท์”
“อืมไม่เป็ไร”นนท์นทีพยักหน้าให้เพื่อนรัก เข้าใจว่าหญิงสาวคงไม่อยากพูดอะไรในตอนนี้
“เขายังรักเมียเก่าเขาอยู่”แต่จู่ๆ เ้าตัวก็โพล่งขึ้นมาหน้าตาเฉย
“อ้าว ก็ไหนเมื่อกี้บอกว่าไม่ต้องอยากรู้อยากเห็นให้มากนักยังไงล่ะยัยวาท”นนท์นทีอดที่จะยอกย้อนไม่ได้ วธุกาหันขวับมามองแล้วเชิดหน้าค้อนใส่เล็กน้อย
“เขาพูดกับรูปเมียเขาด้วยว่าไม่มีใครแทนที่เมียเขาได้เขาขอเวลาเมียเขาอีกหน่อย นนท์นี่ฉันต้องเป็แค่เมียบนเตียงจริงๆ เหรอวะ” หญิงสาวกังวลจนต้องพูดมันออกมา
“เออ ไหนๆ ก็ไหนๆแล้วระบายมันออกมาให้หมดวาทหลังฮันนีมูนนึกว่าคุณวิเนตย์จะรักจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเสียอีก เห็นเงียบๆไปตั้งสองเดือนที่ไหนได้” นนท์นทีรู้สึกเหนื่อยใจแทนอย่างบอกไม่ถูก
“ฉันรู้สึกแย่มาก บอกไม่ถูกว่าทำไมตอนแรกนึกว่าจะทำใจได้พอได้ยินเต็มสองหูแบบนี้ มันเจ็บว่ะนนท์เจ็บจริงๆนี่ฉันจะต้องฝืนยิ้มให้เขาในแต่ละวัน ทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นไม่เคยได้ยินเลยใช่ไหมโอ๊ย จะทำได้ไหมเนี่ย”
“แม่คุณเอ๊ยขนาดคนไม่ได้รักไม่ได้ใคร่กันมาก่อนยังเจ็บขนาดนี้นี่ถ้าแกรักเขาเข้าเต็มเปาจะเจ็บขนาดไหน” คำพูดของเพื่อนสะกิดหัวใจของคนฟังวธุกาเป่าลมออกปากครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างคนไม่รู้จะทำอย่างไรต่อดี
“หย่าเลยไหมไม่ต้องรอแล้วหนึ่งปี”นนท์นทีเสนอทางเลือกที่เคยพูดไปแล้วั้แ่วันแรกๆ ที่หญิงสาวแต่งงาน
“ก็อยากอยู่นะ แต่ฉันรับปากเขาไปแล้วสิ”
“รับปากก็เลิกได้จะไปทนอยู่ทำไมล่ะ”
“มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนนท์มันมีอะไรหลายๆ อย่างที่ เอ่อ ฉันก็บอกไม่ถูกเหมือนกันแต่ว่ามันไม่ใช่เื่เด็กเล่นขายของ มันคือชีวิตจริงของฉันกับเขาและใครอีกหลายๆคนที่มีความเกี่ยวข้อง”
“ฟังดูเหมือนเหตุผลแกเยอะมากแต่อธิบายไม่ได้ว่าคืออะไร พูดแล้วก็งงว่ะ ไปว่ายน้ำระบายความเครียดก่อนไปเผื่อจะคิดอะไรออก แต่ฉันคงไม่ได้ไปว่ายเป็เพื่อนนะวันนี้มีธุระต้องไปจัดการกับคนงานหน่อยรู้สึกจะี้เีกันใหญ่แล้วมีลูกค้าติมาทางเพจด้วยว่าบริการไม่ดี”
“อืม ไปเถอะฉันดูแลตัวเองได้”
“ไปนะ ข้าวของเครื่องใช้อะไรตรงไหนแกใช้ได้หมดไม่ต้องเกรงใจนะ”
“รู้แล้วๆ”
การได้ว่ายน้ำเพื่อปลดปล่อยพลังงานไม่อาจทำให้วธุกาคลายความรู้สึกกังวลใจลงได้แต่อย่างน้อยๆ ก็ทำให้เธออยู่ห่างกับเขาได้สักพักใหญ่ๆ สี่โมงเย็นกว่าๆหญิงสาวก็ขอให้นนท์นทีไปส่งที่รีสอร์ตเหมือนตอนมา เดินผ่านจุดบริการก็เห็นเอกวัสกำลังเช็กเอกสารกับศิรดาอยู่
“อ้าวคุณวาทกลับมาแล้วเหรอครับ”หนุ่มใหญ่ส่งเอกสารในมือคืนศิรดาแล้วหันมาทักทายภรรยาของเ้านาย
“ค่ะคุณวัส”อีกคนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
“เอ่อผมมีอะไรจะถามนิดหนึ่งทางนี้ครับคุณวาท” เอกวัสพูดเหมือนมีลับลมคมในรีบเดินนำหน้าไปตรงมุมลับสายตาผู้คน
“มีอะไรคะคุณวัสเหมือนจะเป็เื่สำคัญมาก”
“คือผมแค่อยากถามว่าคุณนนท์นทีเพื่อนคุณวาทเป็ผู้ชายแท้ๆหรือเปล่าครับ” คำถามที่คาดไม่ถึงออกมาจากปากของหนุ่มใหญ่วธุกานิ่วหน้าหนักกว่าเดิมเพราะสงสัยว่าเหตุใดเอกวัสถึงได้มีท่าทีสงสัยหนักอย่างนี้
“เป็ผู้ชายแท้ๆ ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“หมายถึงว่าเป็ผู้ชายที่ชอบผู้หญิงใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะคุณวัสมีอะไรหรือเปล่าไปเห็นอะไรมาเหรอคะ พูดมาตรงๆ เลยค่ะ”
“เปล่าๆ ไม่มีอะไรครับผมคงคิดมากไปเองไม่มีอะไรแล้วครับเชิญคุณวาทเข้าบ้านเลยครับ” เอกวัสยิ้มเจื่อนๆก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดเหมือนคนรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกใครไม่มาเป็เขาก็ไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนี้ได้หรอก
“งั้นฉันเข้าบ้านก่อนนะคะ”
“ครับๆ”
แม้จะสงสัยในท่าทีของผู้จัดการที่นี่แต่วธุกาก็อ่อนล้าหัวใจเกินกว่าจะอยากสืบหาความจริงในเื่นี้หญิงสาวเดินผ่านทางเดินมาได้ไม่ถึงสองนาทีก็ต้องเอะใจเมื่อเห็นนางอารตีกำลังเดินอมยิ้มออกมาจากบ้านหลังใหญ่หญิงสาวรีบตรงเข้าไปทักทายท่านในทันที
“สวัสดีค่ะคุณป้า มาหาวาทเหรอคะ”
“อ้าว ยัยวาทอยู่นี่นี่เองฉันไม่ได้มาหาแกหรอกฉันมาหาคุณวิเนตย์เขา นี่ก็จะกลับแล้วล่ะ”นางอารตีตอบด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ท่าทีเลิ่กลั่กผิดปกติเป็อย่างมาก
“คุณป้าไม่ได้มาหาวาทแต่มาหาคุณวิเนตย์...เื่อะไรคะ”
“ฉันก็มาเยี่ยมหลานเขยฉันบ้างแกจะมาถามทำไมนี่อ้อ การ์ดงานแต่งยัยอรฉันฝากผัวแกไว้แล้วนะ”
“อะไรนะคะ ยัยอรจะแต่งงานแล้วเหรอให้วาทไปช่วยงานไหมคุณป้า”
“ไม่ต้องๆฉันจัดการหมดทุกอย่างไม่ต้องลำบากแกเลยเดี๋ยวผัวแกก็จะได้ว่าฉันได้ว่าใช้งานเมียเขาหนักอีก”
“คะ”
“ไม่มีอะไรหรอกยัยวาทฉันไปก่อนนะเจอกันวันงานเลยแล้วกัน” นางอารตีโบกมือเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี แต่คนเป็หลานเริ่มมองเห็นเค้าความยุ่งยากในชีวิตขึ้นมารีบเดินเข้าไปในบ้านมองหาสามีเป็การด่วน
11K
