บทที่ 8 สิ่งที่รู้
'หลิวลู่เสียน'
ชื่อของลูกสาวคนแรกของหลิวซือิกับฮูหยินเกิดมาด้วยความที่นางเป็ทารกเพศหญิงที่ตัวขาวเนียนดูงดงาม จ้าวอันหรานจึงตั้งชื่อนี้ให้หลังจากที่ลูกสาวคนแรกไม่นานลูกชายคนแรกของหลิวซือิกับอนุเสิ้นก็ลืมตาดูโลก
นับั้แ่วันนั้นสถานะในบ้านหลิวก็พลิกผันไปหมด สิ่งใดที่ดีฮูหยินผู้เฒ่าล้วนแต่เอาไปให้เสิ่นอ้ายทั้งหมดโดยไม่เคยคิดจะแยแสหลานสาวที่เกิดจากฮูหยินของลูกชายมากขึ้นพวกบ่าวก็เริ่มจะเมินเฉยต่อนายหญิงของบ้าน ไปเอาใจเสิ่นอ้ายกันเสียทั้งหมด
แม้หลิวซือิจะยังมาหานางอยู่เนืองๆแต่อำนาจหลายอย่างของนางก็ถูกส่งให้เสิ่นอ้ายโดยคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าเหมือนกับวันนี้ งานฉลองครบรอบห้าสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่าหลิว ก็เป็เสิ่นอ้ายจัดการทั้งหมด
"อย่าน้อยใจไปเลยนะฮูหยินอย่างไรเ้าก็เป็ฮูหยินของข้าอีกอย่างเ้ากำลังท้องลูกคนที่สองของเราอยู่ด้วย" หลิวซือิปลอบใจภรรยาหลังจากคลอดนี่ก็ผ่านมาสี่เกือบห้าเดือนแล้ว นางก็ตั้งท้องอ่อนๆ อีกครั้ง
"ไม่เป็ไรหรอกเ้าค่ะ เสิ่นซื่อเองก็คงอยากจะทำงานนี้ถึงได้มาเอ่ยขอด้วยตัวเอง"พูดถึงเมื่อเดือนที่แล้วนางรู้ตัวว่าตั้งท้องอีกครั้ง ฮูหยินผู้เฒ่าก็เรียกนางและเสิ่นอ้ายไปพบและบังคับให้นางมอบงานนี้ให้เสิ่นอ้าย นางหรือจะสู้อะไรได้ ต่อให้นางฝืนทำเองฮูหยินผู้เฒ่าก็คงมีทางให้นางมอบให้เสิ่นอ้ายอยู่ดี
"ฮูหยินล้วนดีที่สุด" หลิวซือิกล่าว
จ้าวอันหรานมองสามีด้วยสายตาเ็า ดีที่สุดงั้นหรือจะดีกว่าหากนางไปให้พ้นทางของเสิ่นอ้ายมากกว่าในที่สุดหลิวซือิก็เปิดเผยเจตนาชัดเจน ทั้งการนัดพบกับเสิ่นฮองเฮาและการให้อำนาจเสิ่นอ้ายให้เทียบเท่านั้นทั้งยังเข้าออกจวนสกุลเสิ่นบ่อยๆ
หลิวซือิสนับสนุนบุตรชายของเสิ่นฮองเฮาในการขึ้นบัลลังก์ขณะที่ตระกูลจ้าวเป็ขุนนางตงฉิน สนับสนุนทุกอย่างที่โอรส์ตัดสินใจตราบใดที่ไท่จื่อยังมีคุณสมบัติพร้อมขึ้นบัลลังก์ตระกูลจ้าวก็จะสนับสนุน
การเปลี่ยนหน้าเปลี่ยนสีของตระกูลหลิวยามนี้อาจจะไม่ได้ส่งผลต่อการเมืองมากทว่าอนาคตก็ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าขุนนางผู้นี้ในฐานะผู้ช่วยเ้ากรมการคลังจะมีผลต่อการเมืองอย่างไรบ้างการเปลี่ยนแปลงในจวนทำให้จ้าวอันหรานต้องทำอะไรให้รัดกุมมากขึ้น
นาง้าหย่า!
ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับนางอีกแล้ว ยิ่งไม่ปลอดภัยกับลูกๆ ของนาง นางจึงต้องดิ้นรนหาหลักฐานที่จะทำให้นางเดินออกไปจากจวนสกุลหลิวอย่างเด็ดขาดโชคดีที่นางยังพอมีเส้นสายในราชสำนักอยู่บ้าง จนในที่สุดนางก็เจอกับหลักฐานการทุจริตของหลิวซือิมาอยู่ในมือ
พร้อมกับได้ล่วงรู้แผนการของหลิวซือิและเสิ่นอ้ายในค่ำคืนนี้ดูเหมือนหลิวซือิก็อยากหย่าขาดกับนางเช่นกัน เช่นนั้นก็ง่ายกว่าเดิมหลักฐานที่นางได้มาคงต้องเก็บเอาไว้ ส่วนคืนนี้ นางจะย้อนศรคนแซ่หลิวกับคนแซ่เสิ่นให้อายไปเลย!
"เสี่ยวหาน พาแม่เข้างานเถอะวันนี้ท่านอาหงถิงกับท่านลุงเฉินจะมาเยี่ยมเ้าด้วยนะ"จ้าวอันหรานยิ้มให้ลูกชายพลางจับมือเด็กหนุ่มตัวน้อยเข้างานโดยมีสามีประคองเดินส่วนลูกสาวของนางให้แม่นมจี้เป็คนอุ้มตามมา
นางสังเกตหลิวซือิไม่ได้ชมชอบหลิวหานลูกเลี้ยงของนางหากหลิวหานไม่ได้รับความเอ็นดูจากไทเฮาและอู่หงถิงจนรับไปเลี้ยงดูที่จวนสกุลเฉินคงจะถูกส่งออกไปอยู่ที่อื่นนานแล้ว
นี่ก็เป็อีกเหตุผลที่นางต้องออกจากจวนสกุลหลิว
...... ...
งานเลี้ยงครบรอบห้าสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่าหลิวจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ให้สมฐานะครั้งนี้เสิ่นอ้ายเชิญแต่เหล่าแขกชั้นสูงโดยเฉพาะฝั่งเสิ่นฮองเฮา ส่วนแขกของนางนั้นก็เชิญมาเท่าที่ฮูหยินผู้เฒ่า้าโดยเฉพาะคนบ้านเดิมของนางที่อยากจะเอามาโอ้อวดความร่ำรวยของตนเอง หนึ่งในนั้นต้องเป็ครอบครัวตระกูลเฉินอยู่แล้วและพี่น้องตระกูลจ้าวที่ยังอยู่ในเมืองหลวง
ภายในโถงรับรองที่เรือนหน้าถูกตกแต่งอย่างสมฐานะโต๊ะถูกแบ่งแยกชายหญิงตามประเพณี มีฉากกั้นภายนอกเรือนก็ถูกทำความสะอาดอย่างเรียบร้อยส่วนเครื่องเรือนและเหล่าของประดับล้วนถูกคัดมาแต่ของที่มั่นใจว่าแพงที่สุดเพื่อโอ้อวดความมั่นคั่งในฐานะผู้ช่วยเ้ากรมการคลัง
"พี่ใหญ่ ขอบคุณที่มาเ้าค่ะ"จ้าวอันหรานกล่าวขอบคุณพี่ชายใหญ่ที่ยามนี้เป็เ้าเมืองเว่ยนามว่า จ้าวลี่หยางเป็พี่ใหญ่ของพี่น้องตระกูลจ้าว และเป็ลูกชายคนเดียวของนายท่านจ้าวหย่งเฟย
"ข้ามาทำธุระให้ฝ่าาพอดีกับที่ได้รับคำเชิญ"
"คารวะพี่ใหญ่ ขอบคุณที่มา" หลิวซือิรีบเข้าไปทักทายพี่ชายของภรรยาเพื่อเอาใจตระกูลจ้าวและภรรยาจ้าวอันหรานได้แต่มองสามีอย่างสมเพช
"อาหานโตขึ้นมากส่วนนั่นหลิวลู่เสียนใช่หรือไม่" ขุนนางฝั่งบุ๋นร่างสูงทักทายหลานๆของตนด้วยรอยยิ้ม ไม่สนใจพ่อของหลานเลยสักนิดทำให้หลิวซือิรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย คิดในใจว่าเป็เพียงขุนนางบ้านนอกแท้ๆกล้าดียังไงมาเมิน
"คารวะท่านลุงขอรับ"หลิวหานที่ยัเป็แค่เด็กชายคารวะท่านลุงอย่างสุภาพครบถ้วนสร้างรอยยิ้มเอ็นดูได้มาก
"ไปนั่งรอแม่ทัพเฉินกับลุงข้างในเถอะ"
"ขอรับ"
จ้าวอันหรานส่งลูกชายให้พี่ชายดูแลพลางมองสามีที่ยิ้มให้นางอย่างเอาอกเอาใจ ภายนอกก็แสดงว่ารักใคร่ใจจริงคงอยากให้นางหายไปให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่จ้าวอันหรานก็ยังต้องยกยิ้มสู้
ไม่นานบ้านเดิมของฮูหยินผู้เฒ่าก็มาคนที่เดินนำว่าคือน้องสาวของฮูหยินผู้เฒ่าเป็ภรรยาเอกของคหบดีท่านหนึ่งที่ร่ารวยแต่ก็ไม่เท่ากับการค้าของตระกูลจ้าวเพียงแต่คนพวกนี้ชอบโอ้อวดความร่ำรวย ทั้งเครื่องประดับทองทั้งตัวจนดูเชยพวกนั้น
"ยินดีต้อนรับเ้าค่ะ ท่านน้ารอง"จ้าวอันหรานย่อตัวลงเล็กน้อยทำความเคารพ อีกฝ่ายก็ยิ้มหน้าบานเดินเข้ามาจับไม้จับมือของนางอย่างสนิทสนมเหล่าคหบดีที่ทำการค้าในแคว้นใครบ้างจะไม่รู้ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวและลูกสาวคนรองทำการค้าเก่งกาจพวกนางมีเส้นสายมากมายและร่ำรวยมากในฝั่งตะวันออก
"หลานสะใภ้อย่าได้รีบร้อน กำลังท้องกำลังไส้ตามสบายเถอะ" นางยิ้มเช่นพ่อค้าแม่ค้าให้จ้าวอันหราน หญิงสาวก็โค้งน้อยๆไม่พูดอะไร ถัดมาเป็ลูกชายของนาง ที่มักจะมองจ้าวอันหรานอย่างจาบจ้วงจ้าวอันหรานก็ยังคงวางตัวอย่างเหมาะสมไม่เคยทำอะไรที่ไม่เหมาะสม
"ทักทายพี่ชายซือิ ทักทายพี่สะใภ้"
"เป็เช่นไรบ้าง สบายดีนะ"หลิวซือิทักทายฐาติผู้น้องคนนี้อย่างสนิทสนม ทั้งหมดคุยกันไม่เท่าไหร่หลิวซือิก็เรียกบ่าวให้มานำทางทั้งสองคนไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมเอาไว้
... ... ...
แเื่เริ่มเข้ามาอย่างครบถ้วน ตระกูลเฉินถูกเสิ่นอ้ายเชิญไปนั่งกับบิดามารดาของตนแต่ทั้งสองคนไม่สนใจเดินไปร่วมโต๊ะกับเ้าเมืองเว่ยและหลิวหานตัวน้อยแทนโดยหลิวหานคอยดูแลเฉินจือหานที่อายุน้อยกว่า
งานเลี้ยงเริ่มขึ้นไม่นาน เสิ่นอ้ายก็เดินมาหานางด้วยรอยยิ้มพร้อมกับกาน้ำที่สาวใช้ถือเอาไว้จ้าวอันหรานวางจอกน้ำเปล่าลงก่อนจะชายตามองอีกฝ่าย
"พี่สาวข้าเอาชาสมุนไพรที่ช่วยให้ครรถ์แข็งแรงมาให้ท่านเ้าค่ะ" บ่าวของเสิ่นอ้ายถือวิสาสะดึงจอกของนางไปเทชาที่เตรียมเอาไว้โดยไม่ถามความเห็น
"โอ๊ะ พึ่งรู้นะ ว่าบ่าวของเสิ่นซื่อสามารถเอาของในมือเ้านายไปได้เลยโดยไม่ต้องขอ"อู่หงถิงพูดพลางก็มองเสิ่นอ้ายด้วยสายตากัดจิกไปพลาง ส่วนบ่าวผู้นั้นล้วนแต่ลืมตัวจวนนี้แทบจะไม่มีใครเห็นหัวฮูหยินแล้ว จึงได้ทำลงไปเช่นนั้น
"ช่างเถอะเ้าค่ะท่านพี่หญิงหงถิง" จ้าวอันหรานไม่ได้สาวความต่อ นางรับจอกมาวางไว้ตรงหน้าพร้อมกับเสิ่นซื่อที่เดินออกไปจากตรงนั้น
"ข้าต่อว่ามันขนาดนี้ยังไม่คิดขอโทษเ้าอีกกำเริบนัก"
"นางจะทำอะไรก็ทำ ว่าแต่ท่านกับพี่ใหญ่เฉินได้เตรียมเช่นที่ข้าบอกไว้หรือไม่เ้าคะ"จ้าวอันหรานพูดพลางใช้มือถูกปากจอกเบาๆ
"แน่นอน น้องอันหรานไม่ต้องห่วง เ้าจะได้ออกไปจากจวนนี่โดยเร็ว"เฉินหรงฟาง แม่ทัพหลวงสามีของอู่หงถิงกล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
"ขอบคุณพี่ใหญ่เ้าค่ะ"นางพูดจบก็ยกจอกน้ำชาขึ้นมาเตะปากพลางใช่หางตามองไปทางเสิ่นอายที่จับตาดูอยู่
เอาเถอะ อยากให้นางกินนางก็จะทำให้เชื่อว่านางกิน
ไม่นานนัก ก็มีบ่าวมาตามนางจริงๆ อย่างที่คิดหญิงสาวจึงเดินตามออกไปโดยไม่ลืมทิ้งสายตาไว้ให้สามีภรรยาตระกูลเฉินและพี่ใหญ่ที่ร่วมโต๊ะกัน
... ... ...
ในงานเลี้ยงชั้นสูงที่ดูเรียบง่าย บ่าวของฮูหยินผู่เฒ่าคนหนึ่งทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกยืนเก้ๆ กังๆ เหมือนจะเข้าไปหาฮูหยินผู้เฒ่าดี หรือไม่เดินเข้าไปดีจนคนในงานเริ่มสังเกต
"มีอะไรหรือ" ฮูหยินผู้เฒ่าถามเสียงดังฟังชัดใบหน้าแสดงความไม่พอใจขึ้นมาที่มีบ่าวทำให้งานเสีย
"เอ่อ คือ..."
"มีอะไรก็พูดมาสิ" เสิ้นอ้ายถามอีกครั้ง
"ขะ... ข้าเห็น... ฮูหยินจ้าวอันหรานเข้าไปในห้องรีบรองกับบ่าวชายเ้าค่ะ นี่ก็นานแล้วแต่ยังไม่ออกมา ข้ากลัวว่านาง...จะเป็อะไร" สีหน้าของแขกในงานแสดงความใอย่างมาก ฮูหยินกับบ่าวชายทั้งยังเป็งานของแม่สามี
มีเื่ฉาวแล้ว!
"อย่ามาพูดบ้าๆฮูหยินของข้าหรือจะไปกับบ่าวชาย"หลิวซือิทำท่าทางไม่เชื่อยังพูดย้ำเสียงดังฟังชักทำให้คนที่ไม่ได้ยินคราแรกก็ได้ยินกันหมด
หลิวฮูหยิน จ้าวอันหราน กับบ่าว!
"บ่าวพูดจริงเ้าค่ะนายท่าน"บ่าวสตรีผู้นั้นก็คุกเข่าก้มหัวทันที
"พาข้าไปเดี๋ยวนี้! งามหน้าจริงๆ!"ไม่มีการทำให้เื่มันเงียบ คนตระกูลหลิวทำให้เื่ทุกอย่างมันเอิกเกริกราวกับว่าจะประจานให้คนทุกคนรู้ว่าท่านหญิงเจี่ยลี่ผู้สูงศักดิ์เล่นชู้กับบ่าวในบ้าน
...... ...
หน้าห้องที่บ่าวผู้นั้นนำมา เสียงกุกกักในห้องดังจนเล็ดรอดออกมาถึงด้านนอกฮูหยินผู้เฒ่าด่าทอจ้าวอันหรานไม่ขาดปาก ว่าเป็ตัวกาลกิณีทำเื่บัดสีในวันมงคลทั้งยังพูดให้คนสงสัยว่าลูกในท้องของจ้าวอันหรานยามนี้จะใช้หลานตนจริงๆ ไหม
เสิ่นอ้าย หลิวซือิ ฮูหยินผู้เฒ่าและคนของพวกนางล้วนแล้วแต่ยกยิ้มในใจที่จะกำจัดคนตระกูลจ้าวออกจากจวนหลังจากใช้ประโยชน์จากนางเสร็จสิ้นแล้ว
"เปิดประตูออก"
ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งเสียงแข็งแก่บ่าวโดยไม่รู้เลยว่ากำลังจะไปเจออะไรในนั้น เมื่อเปิดออกมากลิ่นกำยานปลุกกำหนัดก็ลอยออกมาคละคลุ้งจนผู้คนต้องปิดจมูกทั้งยังได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวที่อยู่ภายในอย่างชัดเจน
"อ๊ะ! ทำข้าแรงๆ เลย"เสียงร้องครางครวญของสตรีเพศดังขึ้นหากแต่มันไม่ใช่เสียงของจ้าวอันหรานจนฮูหยินผู้เฒ่าและหลิวซือิต่างก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินเข้าไปในห้องผู้ชายที่อยู่ในห้องเป็ญาติผู้น้องของหลิวซือิไม่ผิดตัวที่ผิดก็คือสตรีที่นอนครางอย่างมีความสุขนางไม่ใช่จ้าวอันหรานอย่างที่พวกนางตั้งใจ กลับเป็บุตรสาวตระกูลเสิ่นซึ่งเป็พี่สาวของเสิ่นอ้ายกำลังนอนอ้าขาโดยมีชายหนุ่มนั่งอยู่ด้วยท่วงท่าและเสียงที่ออกมาไม่ต้องอธิบายก็รู้ดีว่ามันคืออะไร
และพี่สาวของเสิ่นอ้ายผู้นั้นยังเป็ว่าที่ฮูหยินของหัวหน้าฝ่ายยุติธรรมที่ทำหน้าที่ฝ่ายตุลาการ ที่ขึ้นชื่อว่ารักใคร่ว่าที่ภรรยามากที่สุดผู้หนึ่งและมีความยุติธรรมเป็เลิศ ผิดเป็ผิด ถูกเป็ถูก หากตระกูลเสิ่นสานสัมพันธ์กับคนคนนี้ได้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกลงโทษอีกในอนาคต
จ้าวอันหรานจึงตัดสัมพันธ์นั้นให้ขาดสะบั้น!
"กรี๊ด! พี่หญิง! อย่ามองนะ ออกไป!" เสิ่นอ้ายกรีดร้องเสียงดังพร้อมกับเดินเข้าไปแยกบุรุษกับสตรีคู่นั้นออกจากกันตามมาด้วยนายท่านและฮูหยินเสิ่นที่รีบรุกเข้ามา
แต่มันก็ไม่ทันเสียแล้ว ทุกคนล้วนเห็นพฤติกรรมของคุณหนูรองเสิ่นและหลานชายของฮูหยินผู้เฒ่าหลิวกันหมดเพราะฮุูหยินผู้เฒ่าหลิวเอง ส่วนจ้าวอันหรานที่พวกนางวางแผนวางยา กลับยืนอยู่กับพวกพิงจิ่งกงจูด้วยสายตาเรียบนิ่ง
"แก! จ้าวอันหราน เป็แแกสินะ!" เสิ่นอ้ายที่ใจร้อนไม่พูดเปล่านางเดินมาตบที่ใบหน้าของจ้าวอันหรานโดยไม่เกรงใจสามคนที่ยืนอยู่ข้างนางครั้งเดียวยังไม่พอ อนุเสิ่นง้างมือหมายจะตบนางอีกแต่ก็ถูกเฉินหรงฟางจับเอาไว้
เพี๊ยะ!
"เื่นี้ไม่เกี่ยวกับท่าน มันเื่ของข้ากับนางท่านไม่เกี่ยว!" จ้าวอันหรานมองทุกอย่างด้วยสายตาเ็าอนุเดินเข้ามากล่าวหาและตบภรรยาเอกต่อหน้าขุนนางทั้งหลายแต่คนในบ้านกลับไม่มีใครห้าม
เพี๊ยะ!
อู่หงถิงตบลงที่ใบหน้าของเสิ่นอ้ายอย่างแรงเวลานั้นหลิวซือิเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว
"ท่านไม่มีสิทธิ์ตบคนของข้า"หลิวซืิเสียงดังอย่างลืมตัว
"แล้วอนุมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาเมียเอกแล้วยังมาตบหน้าสหายของข้าอีก!" อู่หงถิงตวาดเสียงดังแสดงถึงความลำเอียงของคนในบ้านหลิวอย่างชัดเจนให้อนุอยู่เหนือภรรยาต่อหน้าธารกำนัลทั้งหลายยิ่งต่อหน้านางที่ยังมีศักดิ์เป็พิงจิ่งกงจู ต่อให้ปฏิเสธก็ไม่ทันแล้ว
ในที่นั้นเองหัวหน้าฝ่ายยุติธรรมที่เป็คู่หมายของสตรีที่นอนอยู่บนเตียงมองภาพนั้นด้วยความโกรธแค้นสตรีแซ่เสิ่นสวมหมวกเขียวให้ั้แ่ยังไม่ได้ตบแต่งไม่ว่าจะเป็เื่จริงหรือแผนการณ์ก็ทำให้เขาเสียหน้ามากใบหน้าของเขามืดลงหลายส่วน และจ้าวอันหรานก็เห็นใบหน้านั้น
"หัวหน้าลั่วจุนปั๋ว"จ้าวอันหรานเรียกบุรุษผู้นั้นเสียงไม่ดังไม่เบา "การที่สามีให้อนุมาก้าวล่วงภรรยาเอกทั้งยังให้นางอยู่เหนือข้า ข้าสามารถขอหย่าขาดกับบุรุษแซ่หลิวผู้นี้ได้หรือไม่"
น้ำเสียงที่ดูกล้ำกลืนฝืนทนทำให้นางดูน่าสงสารมากขึ้น
"ย่อมได้ ยิ่งหยามเกียรติท่านหญิงแห่งไทเฮาตระกูลหลิวทั้งนายบ่าวล้วนต้องได้รับการลงโทษอย่างหนักในฐานะปล่อยปะละเลยแน่นอน"
... ... ...
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น จ้าวอันหรานก็ต้องอดทนอยู่ในจวนสกุลหลิวจนกว่าการหย่าร้างจะเสร็จสิ้นระหว่างนั้นนางต้องอดทนฟังคำด่าทอและการกลั่นแกล้งสารพัด ในเมื่อขาดกันแล้วก็ไม่จำเป็ต้องใยดีกัน
จนในที่สุด พรุ่งนี้นางก็จะได้รับอิสระ
จ้าวอันหรานเก็บของของตนเองที่สำคัญๆ เอาไว้ทั้งหมดรวมถึงส่งลูกชายลูกสาวเข้านอน ลูกชายของนางนอนอยู่ฝั่งซ้ายส่วนลูกสาวนอนที่ห้องฝั่งขวาโดยมีเสี่ยวโยวน้อยและแม่ของบ่าวตัวน้อยคอยดูแล
จ้าวอันหรานมองหนังสือหย่าร้างด้วยรอยยิ้ม ทว่านางก็นอนไม่หลับนางจึงตัดสินใจเดินไปชมสวนที่นางเป็ทำขึ้นเป็ครั้งสุดท้าย
สวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้ที่นางชอบ มีบ่อบัวเล็กๆที่ยามนี้ดอกบัวก็บานท้าทายแสงจันทร์ นางเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มก่อนจะลูบท้องของนางเบาๆ
หากได้ลูกสาวจะตั้งชื่อว่าซินเยว่ ที่หมายความว่าดวงจันทร์ที่งดงามสำหรับนางดวงจันทร์ไม่ว่าเต็มดวงหรือครึ่งดวง ล้วนงดงามทั้งนั้นนางจึงตกแต่งสวนนี้ให้ล้อกับแสงจันทร์มากกว่า เมื่อนางรู้สึกพอใจจึงเดินกลับเรือน
นางได้ยินเสียงของคนกำลังค้นอะไรบางอย่างจึงค่อยๆเดินเข้าไปก่อนจะเห็นเงาขอคนหลายคนเดินอยู่หน้าห้องของนาง
"เ้าแน่ใจนะว่านางมีหลักฐานเื่ที่ข้ากับตระกูลเสิ่นทุจริตเงิน" เป็เสียงของหลิวซือิพูดกับแผ่นหลังสตรีตัวเล็กที่คุ้นตาแต่นางในยามนั้นยังไม่แน่ใจดูเหมือนจะเป็บ่าวสักคน อีกฝ่ายไม่ตอบ แค่พยักหน้า
"หากนางมีหลักฐานก็ต้องรู้สึกว่าปลายทางของเงินทองกับอาวุธพวกนั้นอยู่ไหนไม่ได้การ ต้องฆ่านางกับลูกให้หมดเสีย"
ฆ่านางกับลูก!...
จ้าวอันหรานยกมือปิดปาก เบิกตากว้างความรู้สึกคล้ายกับถูกทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันตีไปทั่วทั้งร่างกาย
บุรุษผู้นี้จะฆ่าลูกเพียงเพราะนางรู้เื่การทุจริตของเขากับตระกูลเสิ่นมันก็แค่การลดจำนวนอาวุธเพื่อเอาส่วนต่างราคา
ปลายทางของเงินและอาวุธหรือ?
ปลายทางของเงินถูกเขียนด้วยภาษาที่นางไม่คุ้นเคยและนางก็ไม่รู้ว่านั่นคือภาษาถิ่นของที่ใด ในตอนนั้นนางไม่ได้เอะใจด้วยซ้ำจนกระทั่งวันนี้
หรือตระกูลหลิวกับตระกูลเสิ่นกำลังก่อฏ!?
ในเมื่อปลายทางไม่ใช่ภายในแคว้น ก็ย่อมเป็นอกแคว้นการส่งเงินหรือของออกนอกชายแดน ย่อมต้องส่งให้กองกำลังนอกแคว้นไม่ผิด!
นางต้องหนี! หนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!
ร่างบางของจ้าวอันหรานเดินอ้อมเข้าไปยังห้องของลูกชายปลุกลูกชายให้ตื่นและเก็บของสำคัญเท่านั้นโชคดีที่นางเอาหลักฐานพวกนั้นซ่อนไว้กับสัมภาระของลูกชาย
"ท่านแม่มีอะไรหรือ" ไม่ใช่แค่ลูกชายบ่าวของนางก็ทำท่างงงวยกับเ้านายของตัวเอง
"เราต้องหนี ไปที่จวนสกุลเฉินให้เร็วที่สุดแม่พาน้องออกไปได้แล้วแม่จะตามไป"
ลูกชายของนางเชื่อฟังเสมอ เขาพยักหน้าและทำตามอย่างว่าง่ายพร้อมกับค่อยๆ ออกไปผ่านทางลับที่ลูกชายใช้หนีไปวิ่งเล่นข้างนอกก่อนไปยังไม่ลืมถามถึงน้องสาว
นั่นคือปัญหา คนพวกนั้นอยู่หน้าห้องนางนางจะเดินผ่านไปยังไงไม่ให้ถูกจับได้
ปัง!
"นางหายไปแล้วงั้นหรือ!"หลิวซือิตะโตนด้วยความโมโห
"เฝ้ายังไงให้มันหนีไปได้ ห้ะ!"
"นายท่าน อย่าโกรธข้าเลย ข้าผิดไปแล้ว!"
...... ...
เฮ้อ~
"คุณหนู ถอนหายใจเป็สิบรอบแล้วนะเ้าคะ" เสี่ยวโยวสาวใช้ของท่านแม่ที่ยามนี้หลายเป็สาวใช้ของนางเต็มตัวพูดด้วยความเป็ห่วง
"ท่านแม่เล่าให้ข้าฟังแล้วนะ เ้าเก่งมากที่เอาตัวรอดจากคืนนั้นมาได้" เสี่ยวโยวได้ยินเช่นนั้นมือหยุดการกระทำชั่วครู่ก่อนจะยิ้มเย็นออกมา
"แต่ข้าก็ช่วยคุณหนูใหญ่ออกมาไม่ได้ ทั้งที่นายหญิงฝากข้า"
ในคืนนั้น บ่าวที่ทรยศคือแม่ของเสี่ยวโยวตอนนั้นจ้าวอันหรานอาจไม่มีชีวิตรอด เพราะหลิวซือิดันเจอตัวนางนางสั่งให้เสี่ยวโยวหนีไปพร้อมคุณหนูใหญ่แต่แม่ของนางก็มาทำร้ายจนได้ตัวหลิวลู่เสียน โชคยังดีที่คนของแม่ทัพเฉินมาช่วยไว้ทัน
แต่ก็ช่วยไว้ได้แค่คนแม่และบ่าวตัวน้อยที่พอจะช่วยเหลือตนเองได้ ส่วนหลิวลู่เสียนยังอยู่ที่ตระกูลหลิวพร้อมสินเดิมของจ้าวอันหราน แม้จะเสียใจแต่จ้าวอันหรานและคนอื่นๆ ก็ทำอะไรไม่ได้นางต้องออกเดินทางคืนนั้น เดี๋ยวนั้นพร้อมกับหลักฐานการทุจริตที่กลายเป็หลักฐานการฏแทน
แต่ตระกูลเฉินก็มิได้นิ่งนอนใจอู่หงถิงเจรจาเื่หลิวลู่เสียนหลายต่อหลายครั้งก็ไม่เป็ผล กลับได้คำขู่มาว่าหากจ้าวอันหรานพูดอะไรออกมา จะฆ่าเด็กน้อยนั้นเสีย!
ทุกคนจึงได้แต่เงียบจ้าวอันหรานกับเฉินหรงฟางพูดคุยกันเื่หลักฐานนั้น ฝ่าาก็ทราบแต่เพราะมันยังไม่ถึงเวลาพวกเขาจึงให้นางไปอยู่ที่อารามนั่นหลังคลอดลูกทันทีเพื่อความปลอดภัยพร้อมกับทำให้คนเ่าั้เชื่อว่าหลักฐานนั้นถูกซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งในจวนตระกูลจ้าว
นอกจากจะเสียลูกสาวแล้ว จ้าวอันหรานยังต้องมารู้ว่า เสิ่นอ้ายแม้จะเลี้ยงลูกนางมาอย่างดี แต่ก็ปลูกฝังเื่นางไม่ดีซึ่งจ้าวหานไม่เคยเล่าให้ฟัง ล้วนเป็จดหมายของสหายเล่าให้ฟังทั้งนั้น
"เสี่ยวโยว ข้าขอบคุณเ้านะที่ดูแลแม่ข้ามาอย่างดี"
"เพื่อตอบแทนหนี้ชีวิตข้าทำได้ทุกอย่างเ้าค่ะ"
นั่นสินะ เพื่อตอบแทนหนี้ชีวิต ก็ทำได้ทุกอย่าง
... ... ...
ย้อนกลับไปหลังจากที่จ้าวอันหรานเล่าเื่ของตัวเองให้นางฟังจ้างซินเยว่เจ็บที่หน้าอก การถูกคนรักหลักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้นเจ็บกว่าสิ่งใดท่านแม่ต้องผ่านเื่นี้มาลำพัง คงจะลำบากน่าดู
จ้าวอันหรานเห็นท่าทีของจ้าวซินเยว่ก็ยิ้มออกมาความรู้สึกตื้นตันใจที่อีกฝ่ายเข้าใจความเ็ปทันเอ่อล้นออกมา
"แล้วเ้าอยากเล่าเื่ของเ้าให้ข้าฟังหรือไม่"จ้าวอันหรานเอ่ยถามคำถามที่น่าฉงน มือบางถูกมือของมารดาจับเบาๆ โดยไม่มีเจตนาร้ายก่อนที่คำพูดของจ้าวอันหรานจะทำให้จ้าวซินเยว่ใจเต้นกว่าเื่ราวของท่านแม่ที่พึ่งได้รู้
"ข้าไม่รู้ว่าเ้าเป็ใครแต่ขอบคุณมากที่ทำให้จ้าวซินเยว่ยังอยู่ในชีวิตของข้า...
ขอให้เ้าจำเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็ยังไง ข้าก็คือแม่ของเ้าและเ้าก็คือลูกของข้า ขอบคุณที่เข้ามาอยู่ในร่างของนาง...
หากเ้าไม่ว่าข้าก็อยากรู้จักเ้ามากกว่านี้ อยากรู้จักชื่อของเ้า ลูกสาวอีกคนของข้า"
"ท่าน... รู้อยู่แล้วสินะเ้าคะ ว่าข้าไม่ใช่จ้าวซินเยว่ของท่าน"
“ไม่มีแม่คนไหน จำลูกของตัวเองไม่ได้หรอกนะ”
#####
262
