จุติใหม่เป็นหายนะของโลก

    ตอนที่ 3

    ตอนที่ 3

                    ฮ็อบก็อบบลินก็อบบลินที่วิวัฒนาการแล้วมีความแข็งแกร่งกว่าก็อบบลินปกติและยังมีสติปัญญาอีกด้วยโดยพวกมันบางครั้งก็จะพาพวกฝูงก็อบบลินบุกโจมตีหมู่บ้านต่างๆ บางตัวที่มีความฉลาดมากก็จะสร้างกองทัพก็อบบลินขึ้นมาก่อนจะบุกโจมตีเมืองต่างๆ

    “””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

    ความคมทะลุทะลวง


    ซีโร่รีบคว้าดาบที่พื้นขึ้นมาก่อนจะสลักวงจรเวทใส่ด้วยความรวดเร็วแล้วปาออกไปใส่ฮ็อบก็อบบลินตรงหน้า


    ฉึก


    ดาบเดียว ตาย!


    “โทษทีนะน้องแบบว่าพี่ไม่รู้ว่าน้องทำไรได้มั่งเลยต้องขอจัดการทีเดียวจอดก่อน”


    ดังที่เขาว่าไว้ความประมาทเป็๞หนทางไปสู่ความตายยังไงล่ะ


    ซีโร่พยักหน้าเป็๞การเห็นด้วยกับความคิดนี้


    “เอาล่ะจัดการหมดแล้ว”


    ซีโร่ที่เห็นว่าจัดการพวกก็อบบลินหมดแล้วก็คิดที่จะสำรวจรอบรังก็อบบลินต่อ


    “ขอโทษนะครับขอรบกวนด้วยนะครับ อ่ะแต่ว่าฆ่าไปหมดแล้วเนี่ยสิ? งั้นเข้าไปเลยแล้วกัน”


    “ขอเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตนะคร้าบบบบบบ”


    ซีโร่เดินเข้าไปในบ้านก่อนจะเห็นร่างมนุษย์นอนกองอยู่บนพื้น


    ผู้หญิง??ทำไมถึง...??


    อ่าเป็๞อย่างงี้นี่เอง


    ซีโร่มองไปยังร่างกายของหญิงสาวที่เปลือยเปล่าพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นบนตัวของพวกเธอ


    พวกเธอคงโดนพวกนั้นลักพาตัวเพื่อพามาบำเรอกามพวกมันกับสืบพันธุ์สินะ


    “หือ?เมื่อเธอกี้ได้พูดอะไรรึเปล่า?”


    ซีโร่คุกเข่าลงไปเพื่อจะฟังสิ่งที่หญิงสาวพูด


    “ฆะ...ฆ่าฉันที...”


    หญิงสาวพูดออกมาด้วยความอ่อนแรงและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง


    ซีโร่มองไปยังหญิงสาวเงียบก่อนจะมองไปยังแขนขา ของหล่อน


    กระดูกข้อต่อแตกละเอียดเลยแหะแบบนี้ไม่ตายก็พิการตลอดชีวิต


    “ผมจะตามที่คุณปรารถนาให้”


    ถึงยังไงก็ต้องฆ่าพวกเธออยู่ดีจะให้มีใครรู้ถึงตัวตนของเราไม่ได้เด็ดขาด


    ไม่งั้นล่ะก็คงเป็๞เราที่จะต้องตายและอาจจะต้องตายอย่างทรมาณที่สุดก็ได้


    .


    .


    ซีโร่หลังจากลงมือเรียบร้อยเขาก็ออกเดินทางต่อ


    เขาร็สึกได้เลยว่าตัวเขานั้นได้เปลี่ยนไปบางทีอาจจะเป็๞เพราะชิ้นส่วนความโกลาหลก็ได้


    ทำให้จิตใจของตัวเขาเปลี่ยนไป


    จากคนที่ไม่เคยฆ่าแม้แต่ไก่วันนี้วันเดียวกับฆ่าไปร้อยกว่าชีวิตแล้ว


    โชคชะตาช่างเล่นตลกจริงๆ


    ความจริงเขาแค่อยากเป็๞คนธรรมดาใช้ชีวิตอย่างธรรมดาเท่านั้นเอง

    .


    .


    ทางด้านนักเลงหนุ่ม


    ตัวเขากำลังสังหารหมู่ หมู่บ้านแห่งนึงอยู่


    “ทำไมทำไมถึงต้องสังหารพวกเราด้วย?!”


    ชาวบ้านคนนึงมองไปยังชายหนุ่มนักเลงตรงหน้าด้วยความโกรธแค้น


    “เหตุผล?ฮ่าๆๆต้องให้เหตุผลกับพวกมึงด้วยหรอว่ะ?? งั้นขอถามหน่อยเวลาที่พวกมึงฆ่าหมูฆ่าปลา หรือบี้มด พวกแกต้องให้เหตุผลพวกมันด้วย??”


    “ไอ้สัตว์นรก! ชีวิตของมนุษย์ไม่ใช่ของเล่นนะโว้ยยยยยย”


    นักเลงมองไปที่ชาวบ้านที่วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเ๾็๲๰า


    เหอะสิ่งมีชีวิตที่พรากชีวิตอื่น กลับโกรธที่โดนพรากชีวิตซะเองเนี่ยนะ??


    หมับ


    “อะไร?”


    ชาวบ้านมองไปยังนักเลงที่รับดาบด้วยมือเปล่าด้วยความเหลือเชื่อ


    สกิล ร่างจุติแห่งเทพมิโนทอร์


    ลดความเสียหายทุกชนิด99%


    เอาล่ะถึงเวลาตายของเอ็งแล้ว


    นักเลงหนุ่มฉีกยิ้มออกมาก่อนจะบดกะโหลกของคนตรงหน้าไป


    กร๊อบ!


    เอาล่ะใครเป็๞คนต่อไป?