“โกหก!คนชั้นต่ำอย่างเ้าถ้าไม่โกงแล้วจะได้ที่1ได้ยังไง?!”
“ผมไม่เข้าใจ พูดเื่อะไรครับ?”
ริโอะตอบคำถามอย่างเบื่อหน่าย
อัลฟรอนส์จ้องมองริโอะด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“โกงข้อสอบ หรือว่าไปติดสินบนคนตรวจข้อสอบมาล่ะ?”
“ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไง?”
“จะไปรู้เรอะ!ไพร่ชั้นต่ำจากสลัมอย่างเ้าคงหนีไม่พ้นการใช้วิธีสกปรกหรอก!”
“เมื่อก่อนใครบางคนบอกผมว่าไม่ให้เป็ตัวถ่วงผมก็เลยพยายามตั้งใจเรียนก็เท่านั้นเอง”
“ไม่จริง!!”
ริโอะถอนหายใจใส่อัลฟรอนส์ที่เอะอะไม่ฟังท่าเดียว
แต่ก่อนก็บอกเราว่าอย่าถ่วงคนอื่นอย่าทำลายชื่อเสียงโรงเรียน พอเราได้คะแนนดีกลับมาหาว่าเราโกงซะนี่
(รู้แบบนี้เราแกล้งทำข้อสอบไม่ได้ซะั้แ่ทีแรกก็ดีหรอก...)
ริโอะไม่รู้ว่าตัวเองเก่งในระดับไหนเมื่อเทียบกับคนอื่นเพราะเขาไม่มีเพื่อนเลยสักคนเดียว
เด็กชายเพียงแค่อยากวัดความสามารถของตนเองเขาจึงตั้งใจทำข้อสอบเต็มที่เท่านั้น
และผลที่ได้คือคะแนนเต็มทุกวิชา!
ริโอะแอบคิดอยู่ว่าเขาน่าจะติดอันดับ 1 ใน 10บ้าง จึงได้เดินมาดูรายชื่อ
แต่กลับถูกพวกอัลฟรอนส์ดักหน้าดักหลังไว้หมดอย่างที่เห็น
(จะมาด่าเราเพื่อ?...)
รำคาญพวกนี้จัง
อธิบายอะไรไปก็ไม่เข้าหู เดินหนีไปดื้อๆเลยดีไหมนะ
พอคิดเช่นนั้นแล้ว
“เฮ้ย! ตอบมาสิ!”
อัลฟรอนส์ะโใส่ริโอะอย่างหัวเสีย
ทันใดนั้นเอง
“พอสักทีอัลฟรอนส์ผู้ชายขี้อิจฉามันไม่น่าดูหรอก”
โรอาน่าเดินเข้ามากลางวงสนทนาแล้วพูดแทรกขึ้น
เมื่อถูกจี้ใจดำ อัลฟรอนส์จึงมีสีหน้าดูไม่ได้
“ค...คิดว่าข้าอิจฉามันหรือ? ข้าจะเปิดโปงความเลวของมันต่างหาก...!”
“การที่จะโกงแล้วได้ที่ 1นี่มันคงจะไม่ใช่เื่ง่ายเลยนะ แล้วเขาจะโกงยังไง? เ้ามีหลักฐานไหมล่ะ?”
“เอ่อ ร..เื่นั้น...”
โรอาน่าพูดอย่างมีหลักการจนอัลฟรอนส์นึกคำตอบไม่ทัน
“ถ้าไม่มีละก็เท่ากับว่าเ้ากำลังปรักปรำเขาอยู่นะเป็การกระทำที่หยามเกียรติโรงเรียนเป็ที่สุดตัวแทนของห้องอย่างข้าคงไม่ทำแค่ดูอยู่เฉยๆ แน่”
โรอาน่าตำหนิอัลฟรอนส์ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอีกครั้ง
“ถึงจะไม่ได้ฟังั้แ่แรก แต่คุณโรอาน่าพูดถูกนะอัลฟรอนส์คุง”
เซเรียที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาพูดขึ้น
“อ... อาจารย์แคลร์”
“การโกงคะแนนสอบไม่มีทางเกิดขึ้นได้แน่นอนและไม่มีเหตุผลที่โรงเรียนจะยอมให้นักเรียนทุจริตด้วยผลการสอบครั้งนี้เกิดจากความพยายามของริโอะล้วนๆ นะจ๊ะ อาจารย์สามารถเป็พยานให้ได้”
เซเรียประกาศกร้าวฉะฉานและชัดเจน
“ฮึ่ย...!!!!”
อัลฟรอนส์พูดไม่ออก ได้แต่ทำหน้าเจ็บใจ
“ข้าไม่เชื่อ!”
อัลฟรอนส์พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนเร่งฝีเท้าเดินจากไป
พวกลูกกระจ๊อกทั้งหลายก็วิ่งตามหลังเขา
“ทุกคนจ๊ะถ้าดูผลคะแนนเสร็จแล้วก็รีบกลับเข้าห้องได้แล้วจ้ะชั่วโมงโฮมรูมกำลังจะเริ่มแล้วนะ”
เซเรียพูดพร้อมตบมือเป็สัญญาณบอกนักเรียน เด็กๆทำตามกันอย่างว่าง่าย
เด็กกำพร้าจึงได้อิสระกลับมาอีกครั้ง
“ขอบคุณครับ”
ริโอะก้มหัวขอบคุณโรอาน่าและเซเรีย
“ฮึ!”
โรอาน่าทำเสียงขึ้นจมูก
“...ข้าไม่ได้พูดเพื่อปกป้องเ้าสักหน่อยครั้งหน้าข้าไม่แพ้แน่!”
โรอาน่าพูดด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วก้าวฉับๆ เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ริโอะและเซเรียได้แต่มองตามหลังหัวหน้าห้องสาวปากแข็ง
“โรอาน่าไม่ใช่เด็กไม่ดีหรอกนะแค่ถือตัวไปหน่อยก็เท่านั้นเองเด็กคนนั้นน่ะเข้มงวดกับทั้งคนอื่นและตัวเองเลยล่ะจ้ะ”
เซเรียยิ้มแหยๆ
“คิดเหมือนกันครับ”
ริโอะยักไหล่ตอบ
“ว่าแต่วันนี้เธอก็จะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนเหมือนเดิมใช่ไหมจ๊ะ?”
“ครับ”
“งั้นวันนี้มาดื่มชาที่ห้องอาจารย์หน่อยนะจ๊ะว่าจะเรียกอยู่พอดี”
เมื่อเวลาเลิกเรียนมาถึง
ริโอะจึงไปที่ห้องวิจัยของเซเรียและลงมือชงชา
เมื่อเสร็จขั้นตอนการเตรียมชงชาแล้วเด็กชายจึงจัดแจงต้มใบชาด้วยอุณหภูมิที่พอเหมาะ
ก่อนจะรินชาจากกาน้ำชาลงในแก้ว
ทันใดนั้นภายในห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆราวกับกลิ่นดอกไม้
และสุดท้ายริโอะก็รินชาพร้อมเสิร์ฟให้กับเ้าของห้อง
“เชิญครับ”
“ขอบใจจ้ะ เื่ชานี่ต้องยกให้ริโอะจริงๆด้วยถ้าอาจารย์ชงเองคงไม่มีกลิ่นหอมแบบนี้หรอก”
พูดแล้วเซเรียก็ยกถ้วยชาขึ้นมาสูดดมกลิ่นทีหนึ่ง
“ผมก็แค่ชงตามที่หนังสือบอกครับไม่จำเป็ต้องเป็ผมก็ได้”
“ไม่จริงเลยจ้ะ ความอร่อยขึ้นอยู่กับวิธีชงก็จริงแต่คนชงก็มีส่วนด้วย”
เซเรียยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะยกชาขึ้นมาจิบด้วยอากัปกิริยาของผู้ดี
หน้าที่หลักของอาจารย์ในรงเรียนเบลต์ลัมต์คือการทำวิจัยส่วนการสอนนักเรียนนั้นเป็เพียงหน้าที่รอง
ถึงแม้จะเป็อาจารย์ประจำชั้นก็ไม่ค่อยสนใจนักเรียนของตนเท่าไร
อย่าว่าแต่อาจารย์ที่จะดื่มชากับนักเรียนเลยอาจารย์ที่สุงสิงกับนักเรียนนอกเวลาเรียนนั้นหายากมาก
ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างริโอะกับเซเรียกลับสนิทสนมกันถึงขั้นที่ทั้งสองมักจะดื่มชาด้วยกันบ่อยๆ
จุดเริ่มต้นมาจากการชักชวนของทางฝ่ายอาจารย์สาว
หากไม่รู้จักเธอแล้วใครๆต่างก็ต้องคิดว่าเซเรียเป็คุณหนูเรียบร้อย สงบเสงี่ยม
แต่ตัวจริงของเธอนั้นกลับเป็คนอัธยาศัยดีและรักอิสระ
เมื่อเธอเริ่มลงมือทำงานวิจัยแล้วล่ะก็เธอจะไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกเลยและบางครั้งเื่นี้ก็กลายมาเป็จุดอ่อนของเธออีกด้วย
สำหรับริโอะแล้วเซเรียไม่เหมือนพวกขุนนางที่เขาเคยพบมา
เธอไม่ดูถูกที่เขาเป็เด็กกำพร้าแม้เพียงสักครั้ง
อาจเป็เพราะเหตุนี้เองั้แ่ที่เริ่มดื่มชาด้วยกันเด็กชายจึงสามารถพูดคุยกับเธอได้อย่างสนิทสนม
ริโอะมีศัตรูอยู่รอบกายเซเรียจึงเป็เพียงคนเดียวที่เด็กชายสามารถเปิดใจด้วยได้
“ยินดีกับอันดับ 1 ด้วยนะจ๊ะ เก่งจริงๆอาจารย์เห็นเธอตั้งใจอ่านหนังสือทุกวัน ไม่ใช่ว่าใครก็ทำได้นะ”
“ขอบคุณครับ”
ริโอะเอ่ยออกมาอย่างเขินๆ
“อาจารย์เป็ห่วงนิดหน่อยนะจ๊ะ”
เซเรียมีสีหน้ากังวลใจ
“เื่อะไรเหรอครับ?”
“เื่ของอัลฟรอนส์คุงน่ะสิเขาให้ร้ายเธอใช่ไหมล่ะ?”
“ครับ”
“เธอคงจะรู้อยู่แล้วนะว่าการแข่งขันของที่นี่สูงมาก พวกเขาเกลียดความพ่ายแพ้ เด็กส่วนใหญ่คิดว่าตัวเองเป็ชนชั้นสูงหากไม่ได้ดั่งใจก็จะอาละวาดเหมือนอย่างอัลฟรอนส์คุงในวันนี้แหละจ้ะถือเป็เื่ปกติ”
“แต่่นี้เขาสงบลงกว่าตอนแรกๆที่ผมเข้ามาแล้วนะครับ”
พูดแล้วริโอะก็ยิ้มเจื่อนๆ
94K
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
